«Αυξάνεται διαρκώς η φτώχεια πίσω από την βιτρίνα της “πλούσιας” Ρόδου»!

Την τρα­γι­κή ει­κό­να της αυ­ξα­νό­με­νης φτώ­χειας πίσω από την βι­τρί­να της ‘πλού­σιας’ Ρόδου και την ανέ­χεια μιας κοι­νω­νί­ας που ζει σε αδιέ­ξο­δα, πε­ρι­γρά­φει με γλα­φυ­ρό τρόπο σε συ­νέ­ντευ­ξή του στην «δη­μο­κρα­τι­κή» ο κ. Νι­κό­λα­ος Τρι­πο­λί­της, πρό­ε­δρος της Γραμ­μα­τεί­ας Στή­ρι­ξης Ανέρ­γων και Ευ­πα­θών Ομά­δων (και επί­τι­μος πρό­ε­δρος του Σω­μα­τεί­ου Οι­κο­δό­μων Ρόδου).

Σο­κά­ρουν πραγ­μα­τι­κά, τα στοι­χεία που έρ­χο­νται σή­με­ρα στην δη­μο­σιό­τη­τα και μαρ­τυ­ρούν ένα βουβό δράμα που εκτυ­λίσ­σε­ται πίσω από την ει­κό­να της Ρόδου -μιας πε­ριο­χής όπου φαί­νε­ται να ανα­πτύσ­σε­ται συ­νε­χώς οι­κο­νο­μι­κά, να κα­τα­γρά­φει εν­δια­φέ­ρον για με­γά­λες επεν­δύ­σεις, να δεί­χνει ένα λα­μπε­ρό προ­σω­πείο, ενώ στην πραγ­μα­τι­κό­τη­τα κρύ­βει μυ­στι­κά, για πολ­λούς συ­ναν­θρώ­πους μας, οι οποί­οι δεν έχουν ούτε τα βα­σι­κά αγαθά για να ζή­σουν και ανα­ζη­τούν ένα πιάτο φα­γη­τό. Ακόμη πε­ρισ­σό­τε­ροι είναι εκεί­νοι που είτε μέ­νουν άνερ­γοι λόγω ηλι­κί­ας (αφού δεν τους προ­τι­μούν για διά­φο­ρους λό­γους), είτε δεν μπο­ρούν να βρουν απα­σχό­λη­ση με συ­νέ­πεια να μέ­νουν στο πε­ρι­θώ­ριο της πα­ρα­γω­γής.

Επί­σης ανα­φέ­ρε­ται στην ανά­γκη ίδρυ­σης Σώ­μα­τος Τε­χνι­κών Επι­θε­ω­ρη­τών στην Ρόδο, λόγω των πολ­λών ερ­γα­τι­κών ατυ­χη­μά­των που ση­μειώ­νο­νται στην οι­κο­δο­μή.

– Κύριε Τρι­πο­λί­τη, μι­λή­στε μας για το Πα­ντο­πω­λείο που έχετε ξε­κι­νή­σει πάνω από εί­κο­σι χρό­νια τώρα αλλά και την κα­τά­στα­ση όπως την βιώ­νε­τε εσείς, κα­θη­με­ρι­νά, όντας πρό­ε­δρος της Γραμ­μα­τεί­ας Στή­ρι­ξης Ανέρ­γων και Ευ­πα­θών Ομά­δων που βρί­σκε­ται στο Ερ­γα­τι­κό Κέ­ντρο Ρόδου.

Δυ­στυ­χώς, αυτή την πε­ρί­ο­δο ο αριθ­μός των συ­ναν­θρώ­πων μας που έχουν πολύ με­γά­λη ανά­γκη και απευ­θύ­νο­νται σ’ εμάς για διά­φο­ρους λό­γους, αυ­ξά­νε­ται συ­νε­χώς. Εν­δει­κτι­κά θα σας ανα­φέ­ρω ότι από τις 300 οι­κο­γέ­νειες που συ­ντη­ρού­σα­με σή­με­ρα, έχου­με φτά­σει στις 900 τον αριθ­μό. Αυτοί οι συ­μπο­λί­τες μας, δεν μπο­ρούν να απευ­θυν­θούν στις κοι­νω­νι­κές δομές που υπάρ­χουν στον Δήμο Ρόδου ή στην Πε­ρι­φέ­ρεια Νο­τί­ου Αι­γαί­ου κ.λπ. διότι δεν πλη­ρούν τα απα­ραί­τη­τα κρι­τή­ρια. Επι­πλέ­ον, υπάρ­χουν πάρα πολ­λοί συ­νάν­θρω­ποί μας, που είναι δίπλα μας και ίσως δεν μπο­ρεί κα­νείς να φα­ντα­στεί το πρό­βλη­μά τους, που δεν απευ­θύ­νο­νται σε κα­νέ­ναν ζη­τώ­ντας βο­ή­θεια, επει­δή ντρέ­πο­νται. Είναι πάρα πολ­λοί άν­θρω­ποι στην Ρόδο, που αυτή την στιγ­μή πα­λεύ­ουν για να επι­βιώ­σουν και μά­λι­στα από όλους τους κλά­δους.

– Αυτό το φαι­νό­με­νο έγινε πιο έντο­νο με την παν­δη­μία του κο­ρω­νοϊ­ού;

Πράγ­μα­τι, και κυ­ρί­ως άν­θρω­ποι που απα­σχο­λού­νταν στον Του­ρι­σμό. Πολ­λοί δεν είχαν προ­σλη­φθεί –αφού οι επι­χει­ρή­σεις, τα ξε­νο­δο­χεία κ.λπ. δεν μπο­ρού­σαν να λει­τουρ­γή­σουν όπως σε άλλες σεζόν- ενώ επί­σης με­γά­λος είναι και ο αριθ­μός των υγειο­νο­μι­κών που δεν ήθε­λαν να κά­νουν το εμ­βό­λιο κατά του κο­ρω­νοϊ­ού κι έμει­ναν χωρίς δου­λειά. Προ­σω­πι­κά, κα­θη­με­ρι­νά βιώνω μαζί τους το δράμα. Κά­νου­με αγώνα δρό­μου για να βοη­θή­σου­με αυτές τις οι­κο­γέ­νειες, τους συ­μπο­λί­τες μας οι οποί­οι έχουν φτά­σει σε τέ­τοιο ση­μείο ανέ­χειας, που δεν έχουν πού αλλού να στρα­φούν. Πα­λαιό­τε­ρα, είχα προ­σπα­θή­σει να βοη­θή­σω κά­ποιες οι­κο­γέ­νειες να αντε­πε­ξέλ­θουν στις υπο­χρε­ώ­σεις τους απέ­να­ντι στην ΔΕΗ. Σή­με­ρα, το θέμα επα­νέρ­χε­ται δρι­μύ­τε­ρο με τις αυ­ξή­σεις στο ρεύμα αλλά δυ­στυ­χώς, δεν μπο­ρού­με να ικα­νο­ποι­ή­σου­με όλα τα αι­τή­μα­τα. Οι πόροι μας είναι μη­δε­νι­κοί και δε­χό­μα­στε βο­ή­θεια μόνον σε είδος.

Μην ξε­χνά­τε ότι υπάρ­χουν στην Ρόδο και Ου­κρα­νοί πρό­σφυ­γες (πε­ρί­που 50 άτομα, γυ­ναι­κό­παι­δα) τους οποί­ους προ­σπα­θή­σα­με να βοη­θή­σου­με.

Επί­σης υπάρ­χουν ιδιώ­τες που βοη­θούν κά­ποιες οι­κο­γέ­νειες όπως π.χ. μία συ­μπο­λί­τισ­σά μας, έχει ‘υιο­θε­τή­σει’ μία για­γιά η οποία με­γα­λώ­νει μόνη της τα τέσ­σε­ρα εγ­γό­νια της. Αυτοί οι άν­θρω­ποι, είναι αξιέ­παι­νοι και τους ευ­χα­ρι­στώ για την συν­δρο­μή τους.

– Συ­νε­πώς, πίσω από την βι­τρί­να της πλού­σιας Ρόδου που ανα­πτύσ­σε­ται, που έχει επεν­δύ­σεις και δεί­χνει αυ­τάρ­κης, κρύ­βο­νται αν­θρώ­πι­να δρά­μα­τα.

Δυ­στυ­χώς αυτή είναι η αλή­θεια. Κυ­ριαρ­χεί μια ανεί­πω­τη θλίψη πίσω από τα πρό­σω­πα αυτών των αν­θρώ­πων, των οι­κο­γε­νειών που έχει εξα­φα­νι­στεί το χα­μό­γε­λο από τα χείλη τους. Και προ­σπα­θού­με εμείς, να τους το δώ­σου­με –όπως μπο­ρού­με.

Επί­σης, έχου­με την συ­μπα­ρά­στα­ση ψυ­χο­λό­γων και παι­δο­ψυ­χο­λό­γων που στη­ρί­ζουν –αφι­λο­κερ­δώς- την κα­τά­στα­ση. Υπάρ­χουν πάρα πολ­λοί συ­νάν­θρω­ποί μας που ανα­ζη­τούν ψυ­χο­λο­γι­κή υπο­στή­ρι­ξη λόγω των προ­βλη­μά­των που αντι­με­τω­πί­ζουν. Θέλω να ευ­χα­ρι­στή­σω τους επι­στή­μο­νες που μας βοη­θούν σε τέ­τοιες πε­ρι­πτώ­σεις.

– Το γε­γο­νός πως αυ­ξά­νε­ται συ­νε­χώς ο αριθ­μός, ση­μαί­νει ότι υπάρ­χει και με­γά­λη ανερ­γία.

Η αλή­θεια είναι ότι ει­δι­κά στον χώρο των ξε­νο­δο­χο­ϋ­παλ­λή­λων, η κα­τά­στα­ση είναι τρα­γι­κή. Πάρα πολ­λοί που εκτο­πί­στη­καν για διά­φο­ρους λό­γους, όπως π.χ. επει­δή είναι κοντά στην συ­ντα­ξιο­δό­τη­ση ή έχουν με­γά­λη προ­ϋ­πη­ρε­σία. Οι μι­σθοί δεν είναι πλέον τόσο καλοί που να κα­λύ­πτουν τις ανά­γκες δια­βί­ω­σης. Επί­σης, ένα με­γά­λο πο­σο­στό των ξε­νο­δο­χο­ϋ­παλ­λή­λων έχουν αλ­λά­ξει επάγ­γελ­μα επει­δή δεν είναι ικα­νο­ποι­η­τι­κές οι αμοι­βές και θε­ω­ρούν ότι το μέλ­λον είναι αβέ­βαιο. Και φυ­σι­κά, η διε­τία της παν­δη­μί­ας… ισο­πέ­δω­σε τα πάντα. Από την άλλη, υπήρ­χαν και ολό­κλη­ρες οι­κο­γέ­νειες που έρ­χο­νταν από άλλα μέρη της Ελ­λά­δας να ερ­γα­στούν στην Ρόδο, για την σεζόν. Αυτοί οι άν­θρω­ποι δεν θέ­λουν πια να ξα­να­έρ­θουν για διά­φο­ρους λό­γους και κυ­ρί­ως, λόγω της αβε­βαιό­τη­τας στον κλάδο. Ελ­πί­ζω πά­ντως, λόγω της αδυ­να­μί­ας να βρε­θεί προ­σω­πι­κό, να μην υπο­βι­βα­στεί το αν­θρώ­πι­νο δυ­να­μι­κό επει­δή βρί­σκουν φτηνά ερ­γα­τι­κά χέρια. Οι Έλ­λη­νες ‘έβα­λαν πλάτη’ την πε­ρί­ο­δο των μνη­μο­νί­ων και των κρί­σε­ων –ας μην τους αδι­κή­σου­με.

– Η εξαγ­γε­λία του πρω­θυ­πουρ­γού ότι αυ­ξά­νε­ται ο κα­τώ­τα­τος μι­σθός, είναι ένα αι­σιό­δο­ξο μή­νυ­μα;

Κοι­τάξ­τε, με τέ­τοιες αυ­ξή­σεις στην ενέρ­γεια, στα τρό­φι­μα, στις υπη­ρε­σί­ες και γε­νι­κό­τε­ρα με την ακρί­βεια, δεν φτά­νει αυτή η αύ­ξη­ση για να κα­λύ­ψει τις ανά­γκες. Και πάλι, όμως, είναι μια καλή κί­νη­ση και πι­στεύω πως θα την σε­βα­στούν οι ερ­γο­δό­τες.

Νο­μί­ζω πως πολ­λοί εκ­πρό­σω­ποι από τις αρχές, δεν έχουν κα­τα­λά­βει το μέ­γε­θος του προ­βλή­μα­τος στην το­πι­κή μας κοι­νω­νία. Οι κοι­νω­νι­κές δομές προ­σπα­θούν και κα­λύ­πτουν κά­ποιες ανά­γκες, αλλά στην πράξη είναι πολ­λα­πλά­σιες. Νο­μί­ζω πως θα πρέ­πει να κοι­τά­ξουν με πε­ρισ­σό­τε­ρη προ­σο­χή το πρό­βλη­μα. Θα έπρε­πε όλοι μαζί να προ­σπα­θή­σουν.

Το ΕΚΡ πά­ντως και τα σω­μα­τεία, συ­νε­χί­ζουν τις προ­σπά­θειες και τις πα­ρεμ­βά­σεις, όπου μπο­ρούν.

– Να πε­ρά­σου­με σε κάτι άλλο με την ιδιό­τη­τά σας σαν επί­τι­μος πρό­ε­δρος του Σω­μα­τεί­ου των Οι­κο­δό­μων. Εί­χα­τε κάνει πριν από πολλά χρό­νια μια προ­σπά­θεια να ιδρύ­σε­τε στην Ρόδο ένα Σώμα Τε­χνι­κών Επι­θε­ω­ρη­τών. Τι έγινε τε­λι­κά;

Μας κο­ρόι­δε­ψε η τότε κυ­βέρ­νη­ση του ΣΥ­ρι­ζα κι ενώ εί­χα­με βρει γρα­φεία και ήμα­σταν έτοι­μοι να κά­νου­με τα εγκαί­νια (στην ΔΟΥ Ρόδου) τε­λι­κά, δεν προ­χώ­ρη­σε. Η κα­τά­στα­ση με τα ερ­γα­τι­κά ατυ­χή­μα­τα είχε ξε­φύ­γει. Να σας πω μόνον ότι είχαν ση­μειω­θεί τρία θα­να­τη­φό­ρα ατυ­χή­μα­τα κι εδώ και δύο χρό­νια δεν έχει έρθει κα­νέ­νας να κάνει αυ­το­ψία! Μας εμπαί­ζουν μέχρι σή­με­ρα και μας κο­ροϊ­δεύ­ουν συ­νε­χώς. Ο νυν υπουρ­γός Ερ­γα­σί­ας, υπο­σχέ­θη­κε ότι θα μας βοη­θή­σει και θα το κάνει. Κρα­τάω μικρό… κα­λά­θι. Έχου­με συ­νε­χώς ερ­γα­τι­κά ατυ­χή­μα­τα και δεν μπο­ρού­με να κά­νου­με τί­πο­τα. Το έχω πα­ρά­πο­νο, αλλά δεν θα το αφή­σου­με έτσι. Δεν μπο­ρεί να έχει η Άν­δρος τέ­τοια διεύ­θυν­ση και να μην έχει η Ρόδος!!! Δεν μπο­ρεί κα­νείς να το δια­νοη­θεί…

– Τα ερ­γα­τι­κά ατυ­χή­μα­τα είναι, ομο­λο­γου­μέ­νως, ένα με­γά­λο κε­φά­λαιο κι ένα πολύ ευαί­σθη­το ζή­τη­μα.

Κοι­τάξ­τε, πριν από χρό­νια εί­χα­με κα­τα­φέ­ρει σαν Σω­μα­τείο να φέρ­νου­με τους Τε­χνι­κούς Επι­θε­ω­ρη­τές από τον Πει­ραιά, και είχαν πε­ριο­ρι­στεί τα θα­να­τη­φό­ρα ερ­γα­τι­κά ατυ­χή­μα­τα. Είναι ένα κομ­μά­τι, που αν δεν υπάρ­ξει πρό­λη­ψη, θα συμ­βεί ατύ­χη­μα. Ει­δι­κά στην πε­ριο­χή μας, κα­τα­γρά­φο­νται σε κα­θη­με­ρι­νή βάση ερ­γα­τι­κά ατυ­χή­μα­τα επει­δή δεν τη­ρού­νται επαρ­κώς τα μέτρα ασφα­λεί­ας. Και να ση­μειώ­σου­με πως τα πε­ρισ­σό­τε­ρα ερ­γα­τι­κά ατυ­χή­μα­τα ση­μειώ­νο­νται στον κλάδο της οι­κο­δο­μής.