K. Nαλμπάντης: «Εδωσα τιτάνιο αγώνα με τον κορωνοϊό. H Παναγία έκανε το θαύμα της…»!

«Η πίστη μου στην Πα­να­γία με έσωσε» εξο­μο­λο­γεί­ται στη «δη­μο­κρα­τι­κή» μέσα από το νο­σο­κο­μείο της Ρόδου, όπου εξα­κο­λου­θεί να νο­ση­λεύ­ε­ται -πλέον εκτός κιν­δύ­νου- ο «γί­γα­ντας του ελ­λη­νι­κού βόλεϊ» Κώ­στας Ναλ­μπά­ντης. Από τις 10 Νο­εμ­βρί­ου που αι­σθάν­θη­κε την πρώτη αδια­θε­σία στην Πάτμο, όπου δια­μέ­νει και ερ­γά­ζε­ται μέχρι και σή­με­ρα στο Νο­σο­κο­μείο της Ρόδου, όπου νο­ση­λεύ­ε­ται, έδωσε σκλη­ρή μάχη για να βγει αλώ­βη­τος από αυτή τη με­γά­λη πε­ρι­πέ­τεια. Όπως λέει, η πίστη του και η αγάπη του κό­σμου, τόσο από κάθε γωνιά της Ελ­λά­δας όσο και από το εξω­τε­ρι­κό, ήταν εκεί­να που τον κρά­τη­σαν δυ­να­τό…

«Επεσα από ου­ρα­νο­ξύ­στη

και στά­θη­κα όρ­θιος…»

Όπως λέει στη «δ», χρειά­στη­κε να κάνει τρία τεστ μέχρι τε­λι­κά να δια­πι­στω­θεί πως είχε νο­σή­σει από κο­ρω­νο­ϊό, κι όταν πια έφτα­σε στο Νο­σο­κο­μείο της Ρόδου η κα­τά­στα­σή του ήταν πολύ κρί­σι­μη.

«Οπως ξέ­ρε­τε, ερ­γά­ζο­μαι ως εκ­παι­δευ­τι­κός στην Πάτμο. Κά­ποια στιγ­μή -την Τρίτη 10 Νο­εμ­βρί­ου το βράδυ, ανέ­βα­σα πυ­ρε­τό και ένιω­θα λίγο “κομ­μέ­νος”. Κά­λε­σα το Κέ­ντρο Υγεί­ας Πά­τμου, ήρθαν οι άν­θρω­ποι κά­να­με ένα τεστ, δυ­στυ­χώς το τεστ έδει­ξε χα­μη­λό ιικό φορ­τίο, δη­λα­δή αμ­φί­βο­λα απο­τε­λέ­σμα­τα.

Την επό­με­νη ημέρα, έπει­τα από κλήση που δέ­χθη­κα από το Κέ­ντρο Υγεί­ας ξα­να­κά­να­με δεύ­τε­ρο τεστ το απο­τέ­λε­σμα ήταν πάλι το ίδιο κι έπρε­πε να γίνει και τρίτο τεστ, για το οποίο θα έπρε­πε να πα­ρέλ­θουν 48 ώρες και το οποίο θα το στέλ­να­με στην Αθήνα, ακρι­βώς για να δια­σφα­λί­σου­με αξιό­πι­στο απο­τέ­λε­σμα.

Το τρίτο τεστ, έγινε ημέρα Πα­ρα­σκευή, στάλ­θη­κε στην Αθήνα και από την Τρίτη που κά­να­με το πρώτο τεστ, την Κυ­ρια­κή με κά­λε­σαν από το Κέ­ντρο Υγεί­ας Πά­τμου για να μου ανα­κοι­νώ­σουν ότι το απο­τέ­λε­σμα είναι θε­τι­κό και ότι θα πρέ­πει να έρ­θουν να με πά­ρουν για να πάμε στο Κέ­ντρο Υγεί­ας να κά­νου­με επι­πλέ­ον εξε­τά­σεις.

Κά­να­με τις επι­πλέ­ον εξε­τά­σεις στο Κέ­ντρο Υγεί­ας κι εκεί προ­φα­νώς οι για­τροί διε­πί­στω­σαν τη σο­βα­ρό­τη­τα της κα­τά­στα­σης οπότε απο­φα­σί­στη­κε άμεση αε­ρο­δια­κο­μι­δή την ίδια κιό­λας ημέρα, με ελι­κό­πτε­ρο στο νο­σο­κο­μείο της Ρόδου. Οταν πλέον έφτα­σα, τα πράγ­μα­τα ήταν πολύ δύ­σκο­λα…

Δεν υπάρ­χει δευ­τε­ρό­λε­πτο από την πρώτη στιγ­μή μέχρι και σή­με­ρα (Κυ­ρια­κή 6-12-2020) που μι­λά­με από την Πα­θο­λο­γι­κή του Νο­σο­κο­μεί­ου της Ρόδου, που να μην θυ­μά­μαι κάτι. Με είχαν ρω­τή­σει οι για­τροί αν είχα δύ­σπνοιες… Επει­δή γε­νι­κά είμαι αν­θε­κτι­κός στον πόνο, είμαι σκλη­ρα­γω­γη­μέ­νος λόγω του πρω­τα­θλη­τι­σμού, δεν αντι­λαμ­βα­νό­μουν αν είχα δύ­σπνοια. Προ­φα­νώς όμως υπήρ­χε δύ­σπνοια…

Οι για­τροί έκα­ναν τε­ρά­στιο αγώνα για να εί­μα­στε εδώ που εί­μα­στε σή­με­ρα και να σας μιλάω.

Από τα λε­γό­με­να των ια­τρών, η κα­τά­στα­σή μου ήταν πάρα πολύ σο­βα­ρή, ίσως από τις πιο σο­βα­ρές που κλή­θη­κε να αντι­με­τω­πί­σει το Νο­σο­κο­μείο της Ρόδου.

Για πέντε ημέ­ρες ήμουν με υπο­στή­ρι­ξη οξυ­γό­νου στο 100%… Απ’ ό,τι μου είπαν οι για­τροί έπεσα από ου­ρα­νο­ξύ­στη και στά­θη­κα στα πόδια μου. Στο διά­στη­μα αυτό των τριών εβδο­μά­δων που νο­ση­λεύ­ο­μαι, πέ­ρα­σα από πάρα πολλά στά­δια. Η τε­χνη­τή πα­ρο­χή οξυ­γό­νου μειω­νό­ταν στα­δια­κά μέχρι που φτά­σα­με σή­με­ρα, που δια­νύω την τρίτη ημέρα χωρίς οξυ­γό­νο».

«Η Πα­να­γία έκανε

το θαύμα Της»

Ο Κώ­στας Ναλ­μπά­ντης, εξο­μο­λο­γεί­ται ότι η βαθιά πίστη του και η συ­γκλο­νι­στι­κή στή­ρι­ξη και το αμέ­ρι­στο εν­δια­φέ­ρον του κό­σμου ήταν αυτά που του έδω­σαν δύ­να­μη για τον τι­τά­νιο αγώνα που χρειά­στη­κε να δώσει στο Νο­σο­κο­μείο της Ρόδου.

«Ολο αυτό το διά­στη­μα δεν φο­βή­θη­κα κα­θό­λου… Θέλω να κάνω μια ομο­λο­γία…

Η Πα­να­γία έκανε το θαύμα Της όσον αφορά στο άτομό μου του­λά­χι­στον… Σας το λέω και ανα­τρι­χιά­ζω, έχω με­γά­λη πίστη. Πέ­ρα­σα πολ­λές δύ­σκο­λες στιγ­μές όλο αυτό το διά­στη­μα και θυ­μά­μαι τα πάντα. Σε όλες αυτές τις δύ­σκο­λες στιγ­μές, δεν στα­μά­τη­σα να κάνω την προ­σευ­χή μου.

Είμαι από­λυ­τα βέ­βαιος ότι έκανε το θαύμα Της η Πα­να­γία. Η πίστη μου υπάρ­χει, υπήρ­χε και θα υπάρ­χει όσο θα ζω. Εχω από­λυ­τη εμπι­στο­σύ­νη στην Πα­να­γία και στο Θεό, όμως αυτό το διά­στη­μα έγινε μια επι­βε­βαί­ω­ση ότι είναι δίπλα μου και με προ­στα­τεύ­ουν. Με βο­ή­θη­σε πολύ ο ορ­γα­νι­σμός μου, η φυ­σι­κή μου κα­τά­στα­ση. Να ξέ­ρε­τε ότι δεν κα­πνί­ζω, δεν πίνω, κοι­μά­μαι νωρίς, αθλού­μαι πάρα πολύ σκλη­ρά πα­ρό­λο που είμαι 52 ετών, είναι τρό­πος ζωής για εμένα».

«Με­γά­λο ευ­χα­ρι­στώ»

«Ευ­χα­ρι­στώ μέσα από την ψυχή μου, το Νο­σο­κο­μείο της Ρόδου, τον διοι­κη­τή κύριο Γρη­γό­ρη Ρου­μά­νη, τους ια­τρούς κ.κ. Καΐκη, Βο­λο­νά­κη, Χα­τζηα­ντω­νί­ου, Αρνά, όλο το νο­ση­λευ­τι­κό προ­σω­πι­κό, το μο­να­στή­ρι της Πα­να­γί­ας Υψε­νής και ιδιαι­τέ­ρως την αδελ­φή Θέκλα, την Ομο­σπον­δία του Βόλεϊ, την το­πι­κή επι­τρο­πή Βόλεϊ της Δω­δε­κα­νή­σου που με μέ­ρι­μνα της Ομο­σπον­δί­ας μού πα­ρεί­χε τα πάντα ανά πάσα ώρα και στιγ­μή, τον προϊ­στά­με­νο της Δευ­τε­ρο­βάθ­μιας Εκ­παί­δευ­σης κ. Γιάν­νη Πα­πα­δο­μαρ­κά­κη, και βε­βαί­ως όλο τον κόσμο της Ρόδου που στά­θη­κε δίπλα μου με κάθε τρόπο και πλέον η Ρόδος απο­τε­λεί κομ­βι­κό κομ­μά­τι στη ζωή μου μετά από όλη αυτή την πε­ρι­πέ­τεια που πέ­ρα­σα, σας είμαι υπό­χρε­ος.

Ευ­χα­ρι­στώ όλους τους αν­θρώ­πους οι οποί­οι πραγ­μα­τι­κά μού στά­θη­καν από το πρώτο δευ­τε­ρό­λε­πτο και ένιω­θα μια τε­ρά­στια ασφά­λεια. Θέλω να ευ­χα­ρι­στή­σω όλο τον κόσμο, από όλη την Ελ­λά­δα και από το εξω­τε­ρι­κό που εν­δια­φέρ­θη­καν για την υγεία μου.

Είναι συ­γκλο­νι­στι­κό πως παρά το γε­γο­νός ότι δεν μπο­ρού­σα να έχω δι­κούς μου αν­θρώ­πους κοντά μου, λόγω των αυ­στη­ρών μέ­τρων, δεν ένιω­σα μόνος μου ούτε μια στιγ­μή κι αυτό ήταν μια τε­ρά­στια ανα­κού­φι­ση.

Εντυ­πω­σια­κό ήταν που πα­λιοί μου συ­να­θλη­τές, αντί­πα­λοι μέσα στα γή­πε­δα από το χώρο του Βόλεϊ πα­ρό­τι έχουν πε­ρά­σει τόσα χρό­νια, και πάρα πολ­λούς έχω να τους δω αρ­κε­τό καιρό, κα­λού­σαν τον αδελ­φό μου και ρω­τού­σαν για την πο­ρεία της υγεί­ας μου. Εχω δε­χθεί άπει­ρα τη­λε­φω­νή­μα­τα και μη­νύ­μα­τα και αυτό με βο­ή­θη­σε πάρα πολύ ψυ­χο­λο­γι­κά και θεωρώ ότι για όποιον άν­θρω­πο περ­νά­ει τέ­τοια πε­ρι­πέ­τεια υγεί­ας – εύ­χο­μαι εγώ να είμαι ο τε­λευ­ταί­ος- είναι πάρα πολύ ση­μα­ντι­κή η ψυ­χο­λο­γι­κή υπο­στή­ρι­ξη. Από όλη αυτή την πε­ρι­πέ­τεια, αυτό που κρατώ -και επι­μέ­νω σε αυτό γιατί είναι συ­γκλο­νι­στι­κό- είναι πως η κοι­νω­νία έχει αντα­να­κλα­στι­κά.

Προ­σω­πι­κά συ­γκλο­νί­στη­κα από όλη αυτή την υπο­στή­ρι­ξη που είχα από τον κόσμο. Και πραγ­μα­τι­κά είναι αυτή η πε­ρί­ο­δος που πρέ­πει όλοι να δεί­χνου­με την αλ­λη­λεγ­γύη μας…», λέει ο γνω­στός βο­λεϊ­μπο­λί­στας που μαζί με τον δί­δυ­μο αδελ­φό του, έγρα­ψαν ιστο­ρία στα ελ­λη­νι­κά γή­πε­δα.

«Ο κο­ρω­νο­ϊ­ός

είναι ύπου­λος…»

Όπως λέει στη «δ» ο Κώ­στας Ναλ­μπά­ντης, με­γα­λύ­τε­ρη από­δει­ξη από την πε­ρι­πέ­τεια της υγεί­ας του ότι υπάρ­χει ο κο­ρω­νο­ϊ­ός και μά­λι­στα απει­λεί και υγιείς ορ­γα­νι­σμούς, δεν υπάρ­χει. «Δεν υπάρ­χει με­γα­λύ­τε­ρη από­δει­ξη, ότι ο κο­ρω­νο­ϊ­ός υπάρ­χει, από αυτό που πέ­ρα­σα εγώ. Είμαι 21 ημέ­ρες ήδη στο νο­σο­κο­μείο, κι ήμουν ορια­κά απ΄ό,τι είπαν οι για­τροί πριν τη δια­σω­λή­νω­ση.

Εγώ είμαι ένας υγιέ­στα­τος άν­θρω­πος, δεν έχω κα­νέ­να υπο­κεί­με­νο νό­ση­μα, δεν έχω κάτι που να επη­ρε­ά­σει την υγεία μου, αθλού­μαι, ήμουν στην ερ­γα­σία μου και ήμουν πάρα πολύ προ­σε­κτι­κός διότι είμαι και πάρα πολύ σχο­λα­στι­κός με την κα­θα­ριό­τη­τα, γι αυτό και όλοι από­ρη­σαν και μαζί κι εγώ, πώς νό­ση­σα από κο­ρω­νο­ϊό.

Ο κό­σμος πρέ­πει να είναι πολύ προ­σε­κτι­κός, είναι ύπου­λο αυτό το μι­κρό­βιο και πολύ δυ­να­τό. Φεύ­γο­ντας από το νο­σο­κο­μείο, όποτε απο­φα­σί­σουν οι για­τροί μου, θα ακο­λου­θή­σω κατά γράμ­μα τις οδη­γί­ες τους, έχω συ­ζη­τή­σει μαζί τους, διότι πρέ­πει να πάμε βήμα-βήμα. Οπως μου εξή­γη­σαν η πο­ρεία της απο­θε­ρα­πεί­ας θα είναι μακρά… Είναι ακόμα μα­κρύς ο δρό­μος για να φτάσω να είμαι όπως ήμουν πριν…».