Εισαγγελέας και Ανακρίτρια μίλησαν σε ημερίδα για την αντιμετώπιση των εγκλημάτων κατά της γενετήσιας ελευθερίας

Ο Συμ­βου­λευ­τι­κός Σταθμός της Σχολής Ανθρω­πι­στι­κών Επι­στη­μών του Πανε­πι­στη­μίου Αιγαίου και ο Πολι­τι­στι­κός Σύλ­λο­γος Έρευνας και Προ­ώ­θη­σης Αυτο­προ­στα­σίας, διορ­γά­νωσε σεμι­νά­ριο με θέμα: «Σεξουα­λική Βία: Μπορώ να προ­στα­τέψω τον εαυτό μου», στο Παν. Αιγαίου.

Το Σάββατο οι συμ­με­τέ­χο­ντες παρα­κο­λού­θη­σαν διάλεξη με θέμα: Νομική Προ­στα­σία του Θύματος – Ποινές Δραστών.

Ειση­γη­τές ήταν η Αντει­σαγ­γε­λέας Πλημ­με­λειο­δι­κών Ρόδου κ. Αιμιλία – Σοφία Μέρη και η τακτική Ανα­κρί­τρια Ρόδου κ. Μαρίνα Κρανίτη.

Σήμερα υπήρξε εκπαί­δευση σε τεχνι­κές και τακτι­κές αντι­με­τώ­πι­σης σεξουα­λι­κών επι­θέ­σεων από τον αστυ­νο­μικό κ. Γ. Ρου­μπίνη, εκπαι­δευτή αυτο­ά­μυ­νας – αυτο­προ­στα­σίας.

Η ημερίδα ξεκί­νησε με την εισή­γηση της Αντει­σαγ­γε­λέως Πλημ­με­λειο­δι­κών Ρόδου κ. Αιμι­λίας Σοφίας Μέρη.

Η κ. Εισαγ­γε­λέας ανα­φέρ­θηκε εισα­γω­γικά στην ιστο­ρική δια­δρομή της αντι­με­τώ­πι­σης των εγκλη­μά­των κατά της γενε­τή­σιας ελευ­θε­ρίας επι­ση­μαί­νο­ντας ότι δια­τά­ξεις για τον ποινικό κολασμό τους υπήρχαν στον κώδικα Χαμου­ρα­μπί, στην Εβραϊκή νομο­θε­σία και στην Αρχαία Ελλάδα. Στην αρχαία Σπάρτη δεν υπήρχε ανάλογη αντι­με­τώ­πιση καθώς προ­τε­ραιό­τητα ήταν η ανα­πα­ρα­γωγή, πάση θυσία, της φυλής.

Νομο­θε­σία για την αντι­με­τώ­πιση της σεξουα­λι­κής βίας υπήρχε στην Αρχαία Ρώμη, το Βυζά­ντιο αλλά και στην Τουρ­κο­κρα­τία.

Η νομο­θε­σία ωστόσο δεν προ­στά­τευε τη γυναίκα αλλά την ηθική ή την τιμή.

Στην Ελλάδα υπήρχαν μέχρι το έτος 1984 στην ποινική νομο­θε­σία δια­τά­ξεις για τον κολασμό των εγκλη­μά­των κατά των ηθών. Όπως εξήγησε η κ. Εισαγ­γε­λέας «δεν ενδιέ­φερε τόσο το νομο­θέτη ως τότε το δικαί­ωμα επι­λο­γής και αυτο­προσ­διο­ρι­σμού>>.

Ο νόμος άλλαξε το 1984 αλλά­ζο­ντας τον τίτλο του κεφα­λαίου. Το 2006 εισή­χθη­σαν δια­τά­ξεις όχι μόνο για εγκλή­ματα που αφορούν συνου­σία αλλά και για ασελ­γείς πράξεις.

Η τακτική Ανα­κρί­τρια Ρόδου κ. Μαρίνα Κρανίτη εν συνε­χεία ανέλυσε τις προ­βλέ­ψεις του ποι­νι­κού κώδικα για την τιμωρία των αδι­κη­μά­των του βιασμού, της κατά­χρη­σης σε ασέλ­γεια αλλά και των σεξουα­λι­κών εγκλη­μά­των με θύματα ανήλικα παιδιά.

Η κ. Ανα­κρί­τρια εξήγησε ότι μέχρι το έτος 2007 το 336 άρθρο του Ποι­νι­κού Κώδικα δεν τιμω­ρούσε τον βιασμό μεταξύ παντρε­μέ­νων γιατί θεω­ρούσε ουσια­στικά ηθικό καθήκον της συζύγου να αντα­πο­κρί­νε­ται στις ορέξεις του άνδρα της.

Εξήγησε επίσης ότι το αδίκημα του βιασμού διώ­κε­ται σε κάθε περί­πτωση που υφί­στα­ται περιο­ρι­σμός της ελευ­θε­ρίας κινή­σεων του θύματος. Όταν το θύμα βρί­σκε­ται σε αδυ­να­μία διαύ­γειας πνεύ­μα­τος (π.χ. μέθη) τότε ο δράστης διώ­κε­ται ως κατά­χρηση σε ασέλ­γεια.

Εξαι­ρε­τικό ενδια­φέ­ρον έχει το ότι υφί­στα­ται διχο­γνω­μία στη νομο­λο­γία γύρω από την ποινική αντι­με­τώ­πιση ασελγών πράξεων σε βάρος ανη­λί­κων και συγκε­κε­ρι­μένα αν αυτές θα πρέπει να διώ­κο­νται σε βαθμό κακουρ­γή­μα­τος ή πλημ­με­λή­μα­τος. Τονί­στηκε ότι η ανη­λι­κό­τητα δεν αξιο­λο­γεί­ται στο βιασμό.

Ιδιαί­τερη αναφορά έγινε στην ποινική αντι­με­τώ­πιση του αδι­κή­μα­τος της απο­πλά­νη­σης παιδιών. Κατέστη σαφές ότι για τη δίωξη δραστών για σεξουα­λικά αδι­κή­ματα σε βάρος ανη­λί­κων δεν απαι­τεί­ται εξα­να­γκα­σμός.

Σε ότι αφορά ειδι­κό­τερα ανή­λι­κους Ρομά τονί­στηκε ότι το φαι­νό­μενο αντι­με­τω­πί­ζε­ται ως “Sui Generis” από την Ελλη­νική Δικαιο­σύνη, που μπορεί να μην ανα­γνω­ρί­ζει το εθιμικό δίκαιο που επι­τρέ­πει γάμους με ανήλικα κορί­τσια, αλλά ταυ­τό­χρονα δεν επι­λαμ­βά­νε­ται υπο­θέ­σεων του είδους από τη στιγμή που δεν υφί­στα­ται ενη­μέ­ρωση επί συγκε­κρι­μέ­νων περι­πτώ­σεων.

Η κ. Εισαγ­γε­λέας ακο­λού­θως ανα­φέρ­θηκε σε σεξουα­λικά εγκλή­ματα που διώ­κο­νται σε βαθμό πλημ­με­λή­μα­τος και κυρίως για εκείνα που δια­πράτ­το­νται με τη χρήση του δια­δι­κτύου.

Επε­σή­μανε ότι τιμω­ρεί­ται ακόμη και η όρεξη και η διάθεση του ενή­λι­κου να απο­κτή­σει επαφή με ανήλικο.

Αναφορά έκανε και στη σεξουα­λική παρε­νό­χληση στον εργα­σιακό χώρο και στις δημό­σιες και ιδιω­τι­κες υπη­ρε­σίες.

Εισαγ­γε­λέας και Ανα­κρί­τρια εξή­γη­σαν εν συνε­χεία τις δια­δι­κα­σίες που ακο­λου­θού­νται για την δίωξη και απο­λο­γία των διω­κό­με­νων για αδι­κή­ματα κατά της γενε­τή­σιας ελευ­θε­ρίας, που δεν αφορούν εξάλλου μόνο γυναί­κες αλλά και άνδρες.

Ιδιαί­τερη αναφορά έγινε στο καθε­στώς που υφί­στα­ται για την επιβολή του μέτρου της προ­σω­ρι­νής κρά­τη­σης στους κατη­γο­ρού­με­νους. Επι­ση­μάν­θηκε συγκε­κρι­μένα ότι η επιβολή της προ­σω­ρι­νής κρά­τη­σης γίνεται στους κατη­γο­ρού­με­νους όταν είναι ύποπτοι για την τέλεση νέων αδι­κη­μά­των ή υπό­τρο­ποι ή ύποπτοι φυγής.

Επι­ση­μάν­θηκε ότι το συγκε­κρι­μένο μέτρο δεν έχει χαρα­κτήρα επι­βο­λής ποινής αλλά περιο­ρι­σμού για να εξα­σφα­λι­στεί κυρίως η παρου­σία του κατη­γο­ρού­με­νου στη δίκη και να απο­τρα­πεί η τέλεση νέων αδι­κη­μά­των. Τονί­στηκε εξάλλου ότι το μέτρο έχει «παρε­ξη­γη­θεί» ακόμη και από ΜΜΕ που θεωρούν σε ορι­σμέ­νες περι­πτώ­σεις επι­βε­βλη­μένη την επιβολή του, παρότι δεν προ­βλέ­πε­ται πάντα από το νόμο.

Στη συζή­τηση που ανα­πτύ­χθηκε υπήρξε και παρέμ­βαση του αξιω­μα­τι­κού της ΕΛΑΣ κ. Μ. Μυλωνά ο οποίος ανα­φέρ­θηκε κυρίως στις δια­δι­κα­σίες που ακο­λου­θού­νται από την αστυ­νο­μία όταν καταγ­γελ­θούν σεξουα­λικά αδι­κή­ματα.

Επι­ση­μάν­θηκε ότι είναι απα­ραί­τητο τα θύματα να μην κάνουν μπάνιο πριν να εξε­τα­στούν από ιατρο­δι­κα­στή προ­κει­μέ­νου να μην χαθούν πει­στή­ρια που θα οδη­γή­σουν στην κατα­δίκη του δράστη.

Τονί­στηκε επίσης ότι τα θύματα θα πρέπει να μη διστά­ζουν να απευ­θύ­νο­νται στις αρχές ενώ επι­ση­μάν­θηκε ότι προ­στα­τεύ­ο­νται τα προ­σω­πικά τους δεδο­μένα.

Στη διάλεξη υπήρξε μεγάλη αντα­πό­κριση από φοι­τη­τές και δικη­γό­ρους ενώ ανα­πτύ­χθηκε συζή­τηση και απα­ντή­θη­καν ερω­τή­σεις.