Τα Θεοφάνεια του κυρ-Αλέξανδρου

Δεν λεί­πουν κάθε χρόνο, σε πολ­λές πε­ριο­χές της χώρας, απεί­ρου κάλ­λους ει­κό­νες κο­λυμ­βη­τών, που έρ­χο­νται στα χέρια για το ποιος έπια­σε το σταυ­ρό. Γι’ αυτές τις πε­ρι­πτώ­σεις μια εκ­πλη­κτι­κή πε­ρι­γρα­φή του κυρ-Αλέ­ξαν­δρου πάει: «Μετά την λει­τουρ­γί­αν και τον αγια­σμόν, η ιερά πομπή εξήλ­θε προς την απο­βά­θραν, όπου έμελ­λε να τε­λε­σθή η κα­τά­δυ­σις του Τι­μί­ου Σταυ­ρού. Μέγα ενέ­πνε­εν εν­δια­φέ­ρον η εορτή αύτη. Όχι τόσον δια το με­γα­λεί­ον της ιεράς πο­μπής, όχι τόσον δια το τις θ’ ανα­λά­βη τον Σταυ­ρόν από του κύ­μα­τος, όσον δια το… τις θα αρ­πά­ση τον Σταυ­ρόν από των χει­ρών του πρώ­του λα­βό­ντος, διότι ούτος μεν απε­κλεί­ε­το, εκεί­νος δε, ο ευ­τυ­χής, έμελ­λε ν’ αρ­γυ­ρο­λο­γή­ση και να με­θο­κο­πή­ση επί δύο ημέ­ρας. Δύο ήσαν οι ήρωες της ημέ­ρας: Ο Φτί­κας και ο Σο­ρο­κάς. Ούτοι δι­η­γω­νί­ζο­ντο κατ’ έτος περί του γέ­ρα­τος. Και έφε­ρον πα­σί­δη­λα τα ίχνη της μα­κρο­ε­τούς ταύ­της πάλης. Ο μεν Φτί­κας είχεν επτά δα­κτύ­λους εις τας δύο χεί­ρας του, ο δε Σο­ρο­κάς ένα οφθαλ­μόν ολι­γώ­τε­ρον των πολ­λών αν­θρώ­πων.» Αλέ­ξαν­δρου Πα­πα­δια­μά­ντη «Ο Ση­μα­δια­κός», 1889