Πάλι η ποσόστωση

Εν έτει 2019, εξα­κο­λου­θού­με να μι­λά­με για το εντε­λώς ανα­χρο­νι­στι­κό μέτρο της πο­σό­στω­σης γυ­ναι­κών στα ψη­φο­δέλ­τια. Και όχι μόνον ανα­χρο­νι­στι­κό, αλλά και υπο­τι­μη­τι­κό. Και κάθε φορά που ανα­κοι­νώ­νε­ται η αύ­ξη­ση του πο­σο­στού,  (40% λέει η και­νούρ­για) καμία Γραμ­μα­τεία Ισό­τη­τας, καμία Ελ­λη­νί­δα βου­λευ­τής, δεν βγαί­νει να πει πως το γυ­ναι­κείο φύλο δεν είναι  προ­βλη­μα­τι­κό, δεν είναι ενταγ­μέ­νο  σε μια κα­τη­γο­ρία πο­λι­τών με ει­δι­κές ανά­γκες, η οποία αδυ­να­τεί να πο­λι­τευ­τεί λόγω αδυ­να­μί­ας. Η γυ­ναί­κα δεν είναι ένα αδύ­να­μο ον που δυ­σκο­λεύ­ε­ται να πο­λι­τευ­τεί και πε­ρι­μέ­νει να την πάρει κά­ποιος από το χέρι και να την οδη­γή­σει στην πο­λι­τι­κή σκηνή. Μπο­ρού­με να το κά­νου­με και μόνες μας  Άλλο είναι το πρό­βλη­μα. Ενα σο­βα­ρό κρά­τος, αν θα ήθελε να ενι­σχύ­σει τον αριθ­μό των γυ­ναι­κών στα ψη­φο­δέλ­τια, θα βελ­τί­ω­νε την ποιό­τη­τα ζωής μας και θα μας ελευ­θέ­ρω­νε χρόνο. Κι εκεί που τρώμε το πα­κέ­το δου­λειά-οι­κο­γέ­νεια, θα μας προ­σέ­φε­ρε κοι­νω­νι­κές υπη­ρε­σί­ες, που θα διευ­κό­λυ­ναν την κα­θη­με­ρι­νό­τη­τά μας. Γιατί, πώς ν’ ασχο­λη­θού­με με την πο­λι­τι­κή, όταν δεν ξέ­ρου­με πού ν’ αφή­σου­με το παιδί μας; Εδώ υπάρ­χουν στον 21ο αιώνα γυ­ναί­κες , που δεν μπο­ρούν να δου­λέ­ψουν, γιατί δεν έχουν που να αφή­σουν τα παι­διά τους. Γιατί δυ­στυ­χώς, δεν έχουν όλες οι ερ­γα­σί­ες ωρά­ρια παι­δι­κών σταθ­μών και σχο­λεί­ων, ούτε την οι­κο­νο­μι­κή δυ­να­τό­τη­τα για ντα­ντά­δες. Σε έρευ­να της ΕΕ οι Ελ­λη­νί­δες απά­ντη­σαν σε πο­σο­στό 60% ότι απέ­χουν από τον επαγ­γελ­μα­τι­κό στίβο όχι επει­δή το έχουν επι­λέ­ξει, αλλά επει­δή δεν υπάρ­χουν στη χώρα μας αρ­κε­τές δομές υπο­στή­ρι­ξης και φρο­ντί­δας των μι­κρών παι­διών και των ηλι­κιω­μέ­νων. Βέ­βαια οι κοι­νω­νι­κές υπη­ρε­σί­ες οι διευ­κο­λύν­σεις και τα τοιαύ­τα, κο­στί­ζουν. Μια πο­σό­στω­ση γυ­ναι­κών στα ψη­φο­δέλ­τια είναι τζά­μπα και μπο­ρεί να εντυ­πω­σιά­σει πα­ρου­σιά­ζο­ντάς την ως ση­μα­ντι­κό βήμα προς την ισό­τη­τα των δύο φύλων. Ετσι την πα­ρου­σί­α­σε εξάλ­λου ο «αρι­στε­ρός’ πρω­θυ­πουρ­γός πέρσι, ανή­με­ρα της Πα­γκό­σμιας Ημέ­ρας για την Γυ­ναί­κα Κοντά είναι και η φε­τι­νή -και μά­λι­στα προ­ε­κλο­γι­κή- να μας πλα­σά­ρει μετά βαϊων και κλά­δων το 40% της πο­σό­στω­σης στα ψη­φο­δέλ­τια, ως άλλο ένα βήμα προ­ό­δου. Υ.Γ. Στην Σου­η­δία προ ημε­ρών δεν «πέ­ρα­σε»  νο­μο­σχέ­διο για πο­σό­στω­ση υπέρ των γυ­ναι­κών στα ΔΣ. Και δεν πέ­ρα­σε γιατί το μπλό­κα­ραν γυ­ναί­κες, ως απα­ρά­δε­κτη και ρα­τσι­στι­κή λο­γι­κή. Σε σο­βα­ρές χώρες αυτά.