Νέα δικάσιμος ορίστηκε για την υπόθεση που απασχολεί την τοπική κοινωνία της Σύμης και συνδέεται με φερόμενες παρεμβάσεις στον ιστορικό πυρήνα του νησιού. Το Μονομελές Εφετείο Δωδεκανήσου, δικάζοντας σε ιδιάζουσα δωσιδικία, μετέθεσε τη συζήτηση της υπόθεσης για τις 8 Οκτωβρίου 2026.

Στο εδώλιο αναμένεται να καθίσουν δύο ημεδαποί. Ο πρώτος, ο κ. Παπακαλοδούκας, δήμαρχος Σύμης, αντιμετωπίζει κατηγορίες για ψευδή βεβαίωση και ηθική αυτουργία σε παράνομη επέμβαση σε μνημείο άνευ αδείας κατ’ εξακολούθηση, για πράξεις που φέρεται να τέλεσε υπό την ιδιότητα του δημάρχου. Ο δεύτερος, κάτοικος Σύμης, ο οποίος φέρεται να εκτέλεσε τις επίμαχες εργασίες, καλείται να απολογηθεί για παράνομη επέμβαση σε μνημείο άνευ άδειας της αρμόδιας αρχής, επίσης κατ’ εξακολούθηση. Σύμφωνα με τη δικογραφία, οι φερόμενες πράξεις τοποθετούνται χρονικά μεταξύ των ετών 2022 και 2024.

Αναβλήθηκε για τον Οκτώβριο η δίκη του δημάρχου Σύμης για την καταστροφή στον μεσαιωνικό οικισμό

Αναβλήθηκε για τις 11 Νοεμβρίου 2026 η δίκη του πρώην δημάρχου Ρόδου Αντώνη Καμπουράκη

Αθώος ο Γεώργιος Σαμψάκος για την υπόθεση καύσης απορριμμάτων στο Καστελλόριζο

Σημαντική απόφαση εξέδωσε το Μονομελές Πρωτοδικείο Ρόδου, με την οποία ακυρώνεται για δεύτερη φορά πράξη αναγκαστικής εκτέλεσης σε βάρος ζευγαριού οφειλετών στεγαστικού δανείου, με την κρίση ότι η εταιρεία διαχείρισης απαιτήσεων που επέσπευσε την εκτέλεση παραβίασε το δεδικασμένο προηγούμενης δικαστικής απόφασης και επανέλαβε την ίδια ακριβώς δικονομική έλλειψη που είχε ήδη οδηγήσει στην ακύρωση της πρώτης εκτέλεσης.
Η υπόθεση αφορά απαίτηση που απέρρεε από σύμβαση στεγαστικού δανείου του 2007, η οποία είχε υπογραφεί μεταξύ των δύο ημεδαπών δανειοληπτών και τραπεζικής εταιρείας, με μεταγενέστερη τροποποιητική πράξη το 2008. Η αρχική απαίτηση φέρεται να μεταβιβάστηκε διαδοχικά σε σειρά πιστωτικών ιδρυμάτων και, τελικώς, σε αλλοδαπή εταιρεία ειδικού σκοπού, της οποίας τη διαχείριση ανέλαβε η εμπλεκόμενη ανώνυμη εταιρεία διαχείρισης απαιτήσεων.
Το 2022 εκδόθηκε διαταγή πληρωμής, με την οποία οι δύο οφειλέτες υποχρεώνονταν να καταβάλουν εις ολόκληρον το ποσό των 27.362,26 ευρώ, πλέον τόκων και εξόδων. Μετά την επίδοση της πρώτης επιταγής προς πληρωμή τον Μάρτιο του 2022, οι θιγόμενοι άσκησαν ανακοπή. Με την υπ’ αριθμόν 154/2023 απόφαση του ίδιου Δικαστηρίου, τόσο η διαταγή πληρωμής όσο και η επιταγή ακυρώθηκαν, για τον λόγο ότι η επισπεύδουσα εταιρεία δεν είχε προσκομίσει ούτε συγκοινοποιήσει τα νομιμοποιητικά έγγραφα από τα οποία να προκύπτει η πλήρης αλυσίδα διαδοχής της απαίτησης από την αρχική πιστώτρια τράπεζα.
Παρά την ακύρωση και την μη άσκηση ένδικου μέσου εκ μέρους της εταιρείας, η οποία κατέστησε την προηγούμενη απόφαση τελεσίδικη, η ίδια εταιρεία επέδωσε στις 10 Ιουλίου 2024 για δεύτερη φορά αντίγραφο του πρώτου εκτελεστού απογράφου της ίδιας διαταγής πληρωμής, με νέα επιταγή προς πληρωμή για το ίδιο ποσό. Σύμφωνα με τους ισχυρισμούς των ανακοπτόντων, η νέα αυτή εκτέλεση επιχειρήθηκε χωρίς να έχει θεραπευθεί η δικονομική πλημμέλεια, δηλαδή χωρίς να συγκοινοποιηθούν τα έγγραφα διαδοχής, γεγονός το οποίο, κατά τα διαλαμβανόμενα στην απόφαση, η καθ’ ης δεν αρνήθηκε με τις προτάσεις της.
Οι ανακόπτοντες, δια της πληρεξούσιας δικηγόρου τους κ. Σταυρούλας Κοιλιά, άσκησαν νέα ανακοπή ζητώντας την ακύρωση της δεύτερης επιταγής προς πληρωμή, επικαλούμενοι ευθεία παραβίαση του δεδικασμένου της προηγούμενης απόφασης.
Το Δικαστήριο, αφού ανέλυσε διεξοδικά τη φύση και την έκταση του δεδικασμένου, δέχθηκε ότι η τελεσίδικη απόφαση του 2023 παράγει δεσμευτική κρίση που εκτείνεται και επί της παρούσας δίκης περί την εκτέλεση, καθώς πρόκειται για την ίδια έννομη σχέση, την ίδια ιστορική και νομική αιτία και τους ίδιους διαδίκους. Κατά τις παραδοχές της απόφασης, η εταιρεία είχε τη δυνατότητα να επανέλθει επισπεύδοντας νέα εκτέλεση εφόσον προηγουμένως είχε θεραπεύσει το δικονομικό ελάττωμα, κάτι όμως που δεν έπραξε.
Όπως επισημαίνεται, η νέα επιταγή φέρει την ίδια δικονομική έλλειψη με εκείνη που οδήγησε στην προηγούμενη ακύρωση, ενώ δεν προσκομίστηκε καν έκθεση επίδοσης που να αποδεικνύει τη συγκοινοποίηση των επίμαχων νομιμοποιητικών εγγράφων στους οφειλέτες. Το Δικαστήριο σημείωσε ακόμη ότι θα συνιστούσε αξιολογική αντινομία και παραβίαση της αρχής της ισότητας των όπλων το να δεσμεύεται ο οφειλέτης από το δεδικασμένο, ενώ ο δανειστής να μπορεί να επαναλαμβάνει επακριβώς τις πλημμέλειες που έχουν ήδη κριθεί τελεσίδικα.
Με βάση τα ανωτέρω, το Δικαστήριο δέχθηκε την ανακοπή, ακύρωσε την επίδικη επιταγή προς πληρωμή και καταδίκασε την εταιρεία διαχείρισης απαιτήσεων στην καταβολή των δικαστικών εξόδων των ανακοπτόντων.

Δικαστική απόφαση στη Ρόδο για επανειλημμένη επίσπευση εκτέλεσης χωρίς νομιμοποιητικά έγγραφα!

Ποινή φυλάκισης τεσσάρων ετών σε 22χρονη για διακίνηση δύο κιλών κάνναβης

Τα στοιχεία οι ισχυρισμοί του κατηγορουμένου
Κρίσιμο στοιχείο της δικογραφίας αποτελούν οι καταθέσεις χωρίς όρκο, οι οποίες δόθηκαν παρουσία πραγματογνώμονα παιδοψυχολόγου, τόσο από την ίδια την παθούσα όσο και από τα ανήλικα αδέλφια της. Στις καταθέσεις αυτές, σύμφωνα με όσα περιλαμβάνονται στον φάκελο, επιβεβαιωνόταν ότι ο κατηγορούμενος κοιμόταν μαζί με την ανήλικη εγγονή του. Η κατάθεση της παθούσας περιελάμβανε, επιπλέον, αναφορές σε παρόμοιες πράξεις σε βάρος άλλης ανήλικης, εξαδέλφης της, στοιχείο που ελήφθη υπόψη από την εισαγγελική πρόταση ως ένδειξη συστηματικής κακοποιητικής συμπεριφοράς.
Ο 83χρονος αρνείται τις κατηγορίες. Ωστόσο, ο ισχυρισμός του ότι ουδέποτε είχε μείνει μόνος με την ανήλικη διαψεύδεται, σύμφωνα με την εισαγγελική αξιολόγηση, ευθέως από τις καταθέσεις του φακέλου. Εξίσου αναληθής κρίθηκε ο ισχυρισμός του περί συμβολής του στην αποκάλυψη των γεγονότων, καθώς από τα στοιχεία της δικογραφίας προκύπτει ότι φέρεται να επεχείρησε να συγκαλύψει τα αδικήματα και να αποτρέψει την κόρη του από το να προβεί σε καταγγελία στις αρχές. Αβάσιμος κρίθηκε, τέλος, και ο ισχυρισμός του περί σκευωρίας κοινωνικών λειτουργών, αφού η αφαίρεση της γονικής μέριμνας των ανήλικων τέκνων από τους γονείς τους αποφασίστηκε με απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Ρόδου για λόγους πλημμελούς άσκησής της και όχι εξαιτίας της υπό κρίση υπόθεσης.

Η γραμμή υπεράσπισης ενόψει του ακροατηρίου
Οι συνήγοροι υπεράσπισης κ.κ. Στέλιος Αλεξανδρής και Πολυξένη Χατζηγιάννη είχαν ζητήσει την αντικατάσταση της κράτησης με ηπιότερα μέτρα, επικαλούμενοι την ολοκλήρωση της ανάκρισης, την απουσία κινδύνου φυγής και υποτροπής λόγω της ηλικίας του εντολέα τους, αλλά και σοβαρούς λόγους υγείας.

Στο εδώλιο του Μικτού Ορκωτού Δικαστηρίου Κω ο 83χρονος που κατηγορείται για τη σεξουαλική κακοποίηση της ανήλικης εγγονής του

Το Πολυμελές Πρωτοδικείο Ρόδου ακύρωσε χρεώσεις αποχέτευσης σε ακίνητο που ποτέ δεν συνδέθηκε με το δίκτυο της ΔΕΥΑΡ

Η αρχική δικογραφία και η εικόνα που διαμορφώθηκε στην ανάκριση
Η υπόθεση φέρεται να ξεκίνησε με έγκληση που υποβλήθηκε στις 22 Νοεμβρίου 2018 από την επιχείρηση, με νόμιμη εκπρόσωπο τη συνδιαχειρίστρια. Ακολούθησε προκαταρκτική εξέταση από την Εισαγγελία Πρωτοδικών Ρόδου, ασκήθηκε ποινική δίωξη για το κακούργημα της υπεξαίρεσης από κοινού και κατ’ εξακολούθηση και παραγγέλθηκε κύρια ανάκριση. Με την ολοκλήρωσή της, η δικογραφία οδηγήθηκε στο Συμβούλιο Πλημμελειοδικών Ρόδου, το οποίο, με βούλευμά του, παρέπεμψε αμφότερους τους κατηγορουμένους να δικαστούν.
Σύμφωνα με τα στοιχεία που έχουν συγκεντρωθεί, μεταξύ των ετών 2012 και 2015 πραγματοποιήθηκαν εννέα εμβάσματα από δύο τουριστικά πρακτορεία του εξωτερικού, τα οποία αφορούσαν δραστηριότητες της εταιρείας. Τα ποσά αυτά, αντί να καταλήξουν σε εταιρικό λογαριασμό, φέρεται να κατευθύνθηκαν σε ατομικούς τραπεζικούς λογαριασμούς των δύο κατηγορουμένων. Σε βάρος του πρώτου εκκαλούντος αποδίδονται μερικότερες πράξεις συνολικού ύψους 44.457,23 ευρώ, ενώ σε βάρος της δεύτερης εκκαλούσας ποσά συνολικού ύψους 143.463,99 ευρώ. Από το σύνολο του ποσού, η δεύτερη κατηγορουμένη φέρεται να επέστρεψε, μέσω δύο εμβασμάτων εντός του 2015, ποσό 43.155 ευρώ, στοιχείο που αξιοποιήθηκε δικογραφικά ως ένδειξη ότι τα χρήματα είχαν πράγματι καταλήξει στον προσωπικό της λογαριασμό.

Οι τρεις λόγοι έφεσης και η απόρριψή τους
Οι κατηγορούμενοι, άσκησαν έφεση, στηριγμένη σε τρεις λόγους, οι οποίοι όμως κρίθηκαν ο ένας μετά τον άλλο μη παραδεκτοί ή νομικά αβάσιμοι.
Με τον πρώτο λόγο, η υπεράσπιση υποστήριξε ότι η έγκληση του 2018 δεν ήταν νομότυπη, καθώς υποβλήθηκε χωρίς τη σύμπραξη της δεύτερης συνδιαχειρίστριας, όπως κατά τους ισχυρισμούς της απαιτούσε το τότε ισχύον καταστατικό, ενώ προβλήθηκε επίσης ότι δεν υπεβλήθη η προβλεπόμενη από το άρθρο 464 του νέου Ποινικού Κώδικα δήλωση συνέχισης της ποινικής διαδικασίας μέχρι την 31 Οκτωβρίου 2019. Το Συμβούλιο έκρινε ότι η συγκεκριμένη αιτίαση, ακόμη και αν υποτεθεί βάσιμη, δεν συνιστά ούτε απόλυτη ακυρότητα ούτε εσφαλμένη ερμηνεία ή ευθεία εσφαλμένη εφαρμογή ουσιαστικής ποινικής διάταξης, παρά υπάγεται στις περιπτώσεις θετικής υπέρβασης εξουσίας, που θεμελιώνει αναιρετικό και όχι εφεσιακό λόγο.
Ο δεύτερος λόγος εστίαζε σε λογιστική πραγματογνωμοσύνη που συντάχθηκε στις 22 Δεκεμβρίου 2020 και στην οποία, σύμφωνα με τους εκκαλούντες, διατυπώνεται το συμπέρασμα ότι τα χρηματικά ποσά εξυπηρετούσαν τις δοσοληψίες της εταιρείας.
Η υπεράσπιση υποστήριξε ότι το πρωτοβάθμιο Συμβούλιο δεν αναφέρθηκε καθόλου στην εν λόγω πραγματογνωμοσύνη και ότι η παράλειψη αυτή συνιστά απόλυτη ακυρότητα λόγω παραβίασης του δικαιώματος δίκαιης δίκης κατά το άρθρο 6 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Δικαιωμάτων του Ανθρώπου.
Το Συμβούλιο Εφετών έκρινε ότι η έλλειψη αιτιολογίας και η μη αξιολόγηση συγκεκριμένου αποδεικτικού μέσου δεν συνιστούν παραδεκτούς λόγους έφεσης κατά βουλεύματος μετά την τροποποίηση του άρθρου 478 ΚΠΔ με τον νόμο 5090/2024, καθώς πλήττουν την ανέλεγκτη πλέον κρίση του πρωτοβαθμίου Συμβουλίου.
Με τον τρίτο λόγο, ο πρώτος εκκαλών διατείνεται ότι οι μερικότερες πράξεις της υπεξαίρεσης τελέστηκαν αυτοτελώς από τον καθένα στον δικό του ατομικό λογαριασμό, χωρίς κοινό δόλο, και ότι το ποσό που του αποδίδεται προσωπικά, ύψους 44.457,23 ευρώ, έχει πλημμεληματικό χαρακτήρα και έχει υποκύψει στην πενταετή παραγραφή.
Το Συμβούλιο επεσήμανε ότι, σύμφωνα με τη νομολογία, στο κατ’ εξακολούθηση αδίκημα η συμμετοχή έστω και σε μία από τις μερικότερες πράξεις θεμελιώνει συμμετοχή στο σύνολο της εγκληματικής συμπεριφοράς, εφόσον υπάρχει κοινός δόλος για το συνολικό αποτέλεσμα, ενώ η αμφισβήτηση της ύπαρξης του κοινού δόλου επιχειρεί στην ουσία να ανοίξει εκ νέου την πραγματολογική αξιολόγηση του πρωτοβαθμίου Συμβουλίου, κάτι που δεν επιτρέπεται.

Η εικόνα που υιοθετεί το βούλευμα και η πορεία προς τη δίκη
Το Συμβούλιο υιοθέτησε πλήρως την εισαγγελική πρόταση. Επί του ουσιαστικού πυρήνα της υπόθεσης, στο εκκαλούμενο βούλευμα είχε γίνει δεκτό ότι ο ισχυρισμός των κατηγορουμένων πως τα χρήματα δόθηκαν στους γονείς τους για την ανέγερση οικοδομής στην Κρήτη δεν ευσταθεί, καθώς τα ποσά κατέληξαν σε ατομικούς και όχι σε εταιρικούς λογαριασμούς, ενώ η μερική επιστροφή ποσού 43.155 ευρώ από τη δεύτερη κατηγορουμένη ενίσχυσε δικογραφικά την κρίση ότι τα χρήματα είχαν ενσωματωθεί στην προσωπική της σφαίρα.
Επιπλέον, σύμφωνα με τις παραδοχές του βουλεύματος, τα κονδύλια προέρχονταν από κέρδη της εταιρείας τα οποία όφειλαν να παραμείνουν σε εταιρικό λογαριασμό προς διανομή κατά τα ποσοστά συμμετοχής των εταίρων.
Η υπόθεση οδηγείται πλέον στο ακροατήριο του Τριμελούς Εφετείου Κακουργημάτων Δωδεκανήσου, όπου θα κριθεί επί της ουσίας η ποινική ευθύνη των κατηγορουμένων για την αποδιδόμενη πράξη της υπεξαίρεσης από κοινού και κατ’ εξακολούθηση, με αντικείμενο αξίας που υπερβαίνει το όριο των 120.000 ευρώ.

Ανοίγει ο δρόμος για το εδώλιο σε υπόθεση υπεξαίρεσης 187.921 ευρώ από οικογενειακή επιχείρηση στην Κάρπαθο

Η ακύρωση του εκτελεστού τίτλου
Με βάση τις παραπάνω παραδοχές, το δικαστήριο κατέληξε στο συμπέρασμα ότι τα τρία αποσπάσματα κίνησης που είχαν τεθεί υπόψη του δικαστή της διαταγής πληρωμής δεν ήταν ούτε πρωτότυπα ούτε νομίμως επικυρωμένα αντίγραφα και, κατά συνέπεια, στερούνταν αποδεικτικής δύναμης. Η διαπίστωση αυτή οδήγησε στην παραδοχή του συγκεκριμένου λόγου της ανακοπής ως κατ’ ουσίαν βάσιμου, με δεδομένο ότι η διαταγή πληρωμής εκδόθηκε κατά παράβαση της αρχής της έγγραφης απόδειξης τόσο της ίδιας της απαίτησης όσο και του ύψους της.
Η αποδοχή του λόγου αυτού κατέστησε περιττή την εξέταση των υπόλοιπων λόγων της ανακοπής, καθώς αρκούσε από μόνη της να επιφέρει την ακύρωση της προσβαλλόμενης διαταγής πληρωμής αλλά και της επιταγής προς πληρωμή. Παράλληλα, το δικαστήριο επέβαλε τα δικαστικά έξοδα των ανακοπτόντων, τα οποία προσδιόρισε στο ποσό των 450 ευρώ, σε βάρος του καθ’ ου η ανακοπή και της προσθέτως παρεμβαίνουσας εταιρείας διαχείρισης απαιτήσεων που είχε υπεισέλθει στη θέση του δικαιούχου της απαίτησης λόγω μεταβίβασής της σε αλλοδαπή εταιρεία ειδικού σκοπού.

Ακυρώθηκε διαταγή πληρωμής 80.000 ευρώ λόγω ελλιπών αποσπασμάτων λογαριασμού

Εικοσαετής παραγραφή κατοχυρώνει αξίωση 35.564 ευρώ της ΔΕΗ απέναντι σε καταναλωτή της Ρόδου

Λογαριασμός 900 ευρώ σε εστιατόριο της Ιπποκράτους οδήγησε σε σύλληψη για απάτη!