«Φρένο» σε πλειστηριασμό κατοικίας από το Πρωτοδικείο Ρόδου

Το καλύτερο είναι η αιτιολόγηση: η εκκαθάριση καθυστερεί γιατί δεν έχει έσοδα, ενώ τα έσοδα δεν έρχονται γιατί ο πλειστηριασμός που θα τα έφερνε δεν εκτελείται. Ένας φαύλος κύκλος τόσο τέλειος που θα έπρεπε να διδάσκεται στα οικονομικά τμήματα ως ροδίτικο παράδοξο.

Νέος ορίζοντας το τέλος του 2026, αλλά μην κλείνετε ραντεβού, το έχουμε ξανακούσει 6 χρόνια τώρα.

Η εκκαθάριση που πήρε σύνταξη πριν τελειώσει

Η εκκαθάριση της δημοτικής επιχείρησης «ΡΟΔΩΝ ΑΕ», η οποία ξεκίνησε τον Φεβρουάριο του 2011 μαζί με εκείνη της ΑΔΕΚΑΜ, συνεχίζεται για δέκατο πέμπτο συνεχόμενο έτος χωρίς να έχει ακόμη ολοκληρωθεί.
Οι εκκαθαριστές διαβεβαιώνουν ότι η διαδικασία κινείται εντός χρονοδιαγράμματος και ότι πιθανότατα θα έχει ολοκληρωθεί μέσα στο 2026, ωστόσο η πορεία της χαρακτηρίζεται από ρυθμούς που δύσκολα μπορούν να θεωρηθούν ικανοποιητικοί για μια εκκαθάριση που διανύει τη δεύτερη δεκαπενταετία της ζωής της.
Στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος βρίσκεται μια σοβαρή εκκρεμότητα της εταιρείας που αφορά στον πλειστηριασμό για την είσπραξη των οφειλόμενων μισθωμάτων από το αναψυκτήριο στο πάρκο του «Θέρμαι», ο οποίος παραμένει ανεκτέλεστος επί σειρά ετών, χωρίς επαρκή αιτιολόγηση, και προσδιορίζεται πλέον χρονικά για το τέλος του τρέχοντος έτους.
Μια εκκρεμότητα που σέρνεται από το 2020
Ο ηλεκτρονικός πλειστηριασμός της γνωστής «φάρμας» της Σαλάκου, ιδιοκτησίας της εταιρείας ομόρρυθμης εταιρείας, είχε αρχικά προσδιοριστεί για τις 13 Μαΐου 2020 και στη συνέχεια για τις 21 Οκτωβρίου 2020. Το ακίνητο είχε εκτιμηθεί στις 310.000 ευρώ και έβγαινε στο «σφυρί» για την εξασφάλιση απαίτησης ύψους 234.290,13 ευρώ που διατηρεί η υπό εκκαθάριση «ΡΟΔΩΝ ΑΕ» από την ως άνω εταιρεία, προερχόμενης από τα μισθώματα του αναψυκτηρίου στο πάρκο του «Θέρμαι».
Οι διαδοχικοί πλειστηριασμοί ωστόσο αναβλήθηκαν. Στις αρχές του 2024 η διαδικασία εξακολουθούσε να μην μπορεί να κινηθεί, με την αποχή των συμβολαιογράφων από τα καθήκοντά τους να προβάλλεται τότε ως αιτία της καθυστέρησης. Έκτοτε μεσολάβησε, σύμφωνα με πληροφορίες της «δημοκρατικής», συμφωνία ρύθμισης με τον επιχειρηματία, η οποία όμως αθετήθηκε.
Το γεγονός αυτό επιβεβαίωσε και ο εκκαθαριστής κ. Στέργος Παπαστεργής, ο οποίος δήλωσε χαρακτηριστικά ότι «η εκκαθάριση προχωράει κανονικά και είμαστε μέσα στο χρονοδιάγραμμα. Τα έσοδα που έχει δεν είναι μεγάλα και από αυτά καλύπτουμε τις ρυθμίσεις προς την Εφορία, υποχρεώσεις, διάφορα χρέη, διαταγές πληρωμής, τα μηνιαία και ετήσια λειτουργικά έξοδα. Οι επιχειρηματίες που εκμεταλλεύονται τα ακίνητα είναι συνεπείς και δεν έχουμε πρόβλημα. Μόνον μία εκκρεμότητα υπάρχει με το “Θέρμαι”, όπου αθετήθηκε η συμφωνία με τον επιχειρηματία, οπότε θα προχωρήσουμε σε εκ νέου πλειστηριασμό για να φέρουμε έσοδα στην εταιρεία».
Έτσι, 6 και πλέον χρόνια μετά τον πρώτο προσδιορισμό του πλειστηριασμού, η απαίτηση παραμένει ανείσπρακτη και η διαδικασία επανεκκινεί με νέο χρονικό ορίζοντα το τέλος του 2026. Το ερώτημα που εύλογα ανακύπτει είναι για ποιον λόγο μια τελεσίδικα κριθείσα απαίτηση, με ακίνητο ήδη εκτιμημένο και με απορριφθείσες τις ανακοπές της οφειλέτριας, δεν έχει ρευστοποιηθεί επί τόσα έτη, τη στιγμή που η ίδια η εκκαθάριση επικαλείται τα περιορισμένα έσοδά της για να δικαιολογήσει τη μακρά διάρκειά της.

Οι δικαστικές αποφάσεις που δικαίωσαν τη «ΡΟΔΩΝ ΑΕ»
Το νομικό υπόβαθρο της υπόθεσης έχει ξεκαθαρίσει προ πολλού. Με τις υπ’ αριθμόν 173/2019 και 273/2019 αποφάσεις του Μονομελούς Πρωτοδικείου Ρόδου (Ειδική Πινακίου), που εκδόθηκαν στις 6 Μαΐου 2019 και στις 16 Αυγούστου 2019 αντίστοιχα, απορρίφθηκαν και οι δύο ανακοπές που άσκησε η εταιρεία, η οποία μίσθωνε το αναψυκτήριο, κατά της υπό εκκαθάριση δημοτικής επιχείρησης. Οι αντίδικες εταιρείες μάλιστα ερημοδικάστηκαν, ενώ η πρώτη απόφαση τελεσιδίκησε, ανοίγοντας τον δρόμο για την αναγκαστική εκτέλεση.
Νωρίτερα, με την υπ’ αριθμόν 201/2017 απόφαση απόδοσης του μισθίου, το δικαστήριο είχε διατάξει την εταιρεία ή οποιονδήποτε άλλον έλκει δικαιώματα από αυτήν να αποδώσει στη «ΡΟΔΩΝ ΑΕ» τη χρήση του ακινήτου. Σύμφωνα με την απόφαση εκείνη, η οφειλή της μισθώτριας μέχρι την έκδοσή της ανερχόταν στο συνολικό ποσό των 213.440,70 ευρώ, ενώ συνολικά τα οφειλόμενα μισθώματα είχαν εκτιμηθεί σε ποσό άνω των 250.000 ευρώ.
Η βίαιη αποβολή του Ιανουαρίου 2018
Η εκτέλεση της απόφασης απόδοσης του μισθίου έγινε στις 24 Ιανουαρίου 2018, όταν ο τότε εκκαθαριστής της «ΡΟΔΩΝ ΑΕ», δικηγόρος κ. Μάριος Μαραβέλιας, προχώρησε σε βίαιη αποβολή της εταιρείας από το δημοτικό ακίνητο.
Η διαδικασία χαρακτηριζόταν μονόδρομος, καθώς ο εκκαθαριστής κινδύνευε να κατηγορηθεί για απιστία σε περίπτωση αδράνειας. Είχαν προηγηθεί διαβουλεύσεις μεταξύ της μισθώτριας και του εκκαθαριστή για τη ρύθμιση της οφειλής, οι οποίες δεν τελεσφόρησαν.
Η διακοπή της λειτουργίας του καταστήματος υγειονομικού ενδιαφέροντος εντός του πάρκου του «Θέρμαι» είχε προκαλέσει τότε αίσθηση στο νησί, καθώς επρόκειτο για ένα από τα κεντρικότερα σημεία της πόλης.
Η ιστορία της μίσθωσης και το ύψος των μισθωμάτων
Η μισθωτική σχέση είχε ξεκινήσει με το από 23 Νοεμβρίου 2007 ιδιωτικό συμφωνητικό, ύστερα από δημόσιο πλειοδοτικό διαγωνισμό με ανοικτές προσφορές, στον οποίο πλειοδότησε η δικαιοπάροχος της εταιρείας. Η «ΡΟΔΩΝ ΑΕ» εκμίσθωσε το Δημοτικό Πάρκο, ακάλυπτο χώρο εφαπτόμενο στις οδούς Δημοκρατίας και Αλεξάνδρου Διάκου, επιφάνειας 4.600 τετραγωνικών μέτρων με υφιστάμενο κτίσμα επιφάνειας 172 τετραγωνικών μέτρων περίπου, προκειμένου να χρησιμοποιηθεί για εμπορική χρήση ως κατάστημα υγειονομικού ενδιαφέροντος.
Η μίσθωση συμφωνήθηκε δωδεκαετής, με έναρξη την 1η Δεκεμβρίου 2007 και λήξη την 30η Νοεμβρίου 2019, με αρχικό μηνιαίο μίσθωμα 8.000 ευρώ πλέον τέλους χαρτοσήμου 3,6%, αναπροσαρμοζόμενο ετησίως κατά ποσοστό 4% και καταβλητέο μέσα στο πρώτο πενθήμερο εκάστου μισθωτικού μηνός. Μετά τις αναπροσαρμογές, το μηνιαίο μίσθωμα διαμορφώθηκε για το διάστημα από την 1η Δεκεμβρίου 2012 έως την 30η Νοεμβρίου 2013 στο ποσό των 9.322,86 ευρώ συμπεριλαμβανομένου του τέλους χαρτοσήμου, για το διάστημα από 1 Δεκεμβρίου 2013 έως 30 Νοεμβρίου 2014 στο ποσό των 9.695,76 ευρώ και για το διάστημα από 1 Δεκεμβρίου 2014 έως 30 Νοεμβρίου 2015 στο ποσό των 10.083,59 ευρώ.
Η μισθώτρια, παρά τις επανειλημμένες οχλήσεις της «ΡΟΔΩΝ ΑΕ», δεν τηρούσε τις συμβατικές της υποχρεώσεις. Είναι χαρακτηριστικό ότι το έτος 2017 κατέβαλε μόλις 3 μισθώματα, ενώ η εκμισθώτρια επιβαρυνόταν με φόρο εισοδήματος για μισθώματα που ουδέποτε εισέπραττε.
Το ευρύτερο πλαίσιο μιας εκκαθάρισης χωρίς τέλος
Η καθυστέρηση του πλειστηριασμού εντάσσεται σε μια εκκαθάριση που έχει ήδη διαρκέσει περισσότερο από 15 έτη. Κατά τη θέση της «ΡΟΔΩΝ ΑΕ» σε καθεστώς εκκαθάρισης τον Φεβρουάριο του 2011 είχε διαπιστωθεί ότι, εκτός από τις συσσωρευμένες υποχρεώσεις, η εταιρεία παρουσίαζε και ανακριβή στοιχεία.
Στον ισολογισμό της εμφανιζόταν ποσό 2.103.154,81 ευρώ, το οποίο μεταφερόταν από το έτος 1995, αρχικά σε δραχμές και έπειτα σε ευρώ, για αύξηση μετοχικού κεφαλαίου που ουδέποτε είχε πραγματοποιηθεί ή τουλάχιστον δεν είχε πιστοποιηθεί.
Στο χαρτοφυλάκιο της «ΡΟΔΩΝ ΑΕ» περιλαμβάνονται σήμερα το Pane di Capo στο γήπεδο του Διαγόρα, το Ronda, το Elli, η Σχολή Χορού Έλλης Παρασκευά, το Estrella Rhodes και το Καζίνο.
Απομένει, συνεπώς, η εκκρεμότητα του «Θέρμαι». Αν πράγματι ο εκ νέου πλειστηριασμός πραγματοποιηθεί έως το τέλος του τρέχοντος έτους και αποφέρει τα προσδοκώμενα έσοδα, θα κλείσει ένας κύκλος που άνοιξε με την έξωση του Ιανουαρίου 2018 και παρέμεινε ανοιχτός επί 8 και πλέον χρόνια. Σε διαφορετική περίπτωση, η εκκαθάριση που ξεκίνησε το 2011 θα εξακολουθήσει να σέρνεται, με το βασικότερο περιουσιακό της εκκρεμές να παραμένει, αδικαιολόγητα πλέον, στον αέρα.

Δεκαπέντε χρόνια εκκαθάρισης στη «ΡΟΔΩΝ ΑΕ» και ο πλειστηριασμός για τα μισθώματα του «Θέρμαι» παραμένει ανεκτέλεστος

Νέα τροπή πήρε η υπόθεση του πλειστηριασμού της ξενοδοχειακής μονάδας «Ampelia Seaside Resort», ιδιοκτησίας της εταιρείας «ΞΕΝΟΔΟΧΕΙΑΚΕΣ ΤΟΥΡΙΣΤΙΚΕΣ ΚΑΙ ΕΜΠΟΡΙΚΕΣ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΙΣ ΓΕΝΝΑΔΙΟΥ Α.Ε.», που ήταν προγραμματισμένος να διεξαχθεί σήμερα, Τετάρτη 29 Ιουλίου 2026, ηλεκτρονικά και από ώρα 10:00 το πρωί έως τις 12:00 το μεσημέρι.
Σύμφωνα με πληροφορίες της «δημοκρατικής», ο πλειστηριασμός αναστέλλεται κατόπιν συμφωνίας που επιτεύχθηκε μεταξύ των 2 μερών, δηλαδή της επισπεύδουσας ομόρρυθμης εταιρείας και της οφειλέτριας ξενοδοχειακής επιχείρησης.
Η αναστολή της τελευταίας στιγμής
Η εξέλιξη αυτή έρχεται να ανακόψει, τουλάχιστον προσωρινά, μια διαδικασία αναγκαστικής εκτέλεσης που βρισκόταν σε πλήρη εξέλιξη εδώ και περισσότερο από 1 χρόνο. Ο πλειστηριασμός αφορούσε αγρό συνολικής έκτασης 9.540 τετραγωνικών μέτρων στη θέση «Αμπέλια» της κτηματικής περιφέρειας Γενναδίου, επί του οποίου έχει ανεγερθεί η ξενοδοχειακή μονάδα «Ampelia Seaside Resort», σε απόσταση περίπου 125 μέτρων από τη θάλασσα και περίπου 500 μέτρων ανατολικά από το κέντρο του οικισμού. Η τιμή πρώτης προσφοράς είχε οριστεί στο ποσό των 4.300.000 ευρώ, ποσό που αντιστοιχεί στην αγοραία αξία του ακινήτου, όπως αυτή προσδιορίστηκε από τον πιστοποιημένο εκτιμητή κ. Γεώργιο Παπαθεοδωράκη με έκθεση εκτίμησης του Απριλίου του 2025, συνταγμένη σύμφωνα με τα Ευρωπαϊκά Εκτιμητικά Πρότυπα.
Η συμφωνία των 2 πλευρών, λίγο πριν από το ηλεκτρονικό «σφυρί», αφήνει ανοιχτό το ενδεχόμενο οριστικής διευθέτησης της οφειλής, χωρίς ωστόσο να έχει διευκρινιστεί αν πρόκειται για ρύθμιση αποπληρωμής, για μερική εξόφληση ή για άλλης μορφής διακανονισμό.
Το χρονικό της αναγκαστικής εκτέλεσης
Η διαδικασία ξεκίνησε με έκθεση αναγκαστικής κατάσχεσης ακίνητης περιουσίας που συντάχθηκε στις 10 Απριλίου 2025, με επισπεύδουσα εταιρεία. Αρχική ημερομηνία διενέργειας του πλειστηριασμού είχε οριστεί η 19 Νοεμβρίου 2025, ωστόσο η διαδικασία ανεστάλη τότε με απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Ρόδου, κατά τη διαδικασία των ασφαλιστικών μέτρων, για χρονικό διάστημα 6 μηνών. Η αναστολή εκείνη χορηγήθηκε υπό όρους, καθώς προβλεπόταν η καταβολή 1.500 ευρώ για έξοδα επίσπευσης και 19.212,37 ευρώ, ποσού που αντιστοιχούσε στο 1/4 του οφειλόμενου κεφαλαίου, όροι που τηρήθηκαν από την πλευρά της οφειλέτριας.

Μετά την παρέλευση του εξαμήνου, η επισπεύδουσα εταιρεία, διά του διαχειριστή και νομίμου εκπροσώπου της κατέθεσε στις 25 Μαΐου 2026 στη συμβολαιογράφο Ρόδου κ. Βασιλεία Χρυσή εντολή συνέχισης του πλειστηριασμού, με την οποία ορίστηκε ως νέα ημερομηνία η 29 Ιουλίου 2026, με την ίδια τιμή πρώτης προσφοράς. Η σημερινή αναστολή αποτελεί έτσι τη δεύτερη κατά σειρά ανακοπή της πορείας προς τον πλειστηριασμό, αυτή τη φορά όμως όχι με δικαστική απόφαση αλλά με συναινετική διευθέτηση.
Το ακίνητο που βγήκε στο «σφυρί»
Το «Ampelia Seaside Resort» είναι ξενοδοχειακή μονάδα 4 αστέρων που λειτουργεί κατά τη θερινή περίοδο ως resort και αποτελείται από 6 πτέρυγες και 1 κεντρικό κτήριο. Το κεντρικό κτήριο περιλαμβάνει υπόγειο με αποθηκευτικούς και βοηθητικούς χώρους, ισόγειο με reception, εστιατόριο, καθιστικό και 11 δίκλινα δωμάτια, καθώς και όροφο με 21 δίκλινα δωμάτια. Συνολικά, η μονάδα διαθέτει 105 δωμάτια και 216 κλίνες, ενώ στον περιβάλλοντα χώρο έχουν κατασκευαστεί 2 κολυμβητικές δεξαμενές, επιφάνειας περίπου 215 και 350 τετραγωνικών μέτρων αντίστοιχα, και γήπεδο τένις. Η πρόσβαση γίνεται από ασφαλτοστρωμένη οδό στο ανατολικό τμήμα του γηπέδου, ενώ εκτεταμένο δίκτυο πεζόδρομων συνδέει τα επιμέρους κτήρια.
Αξίζει να σημειωθεί ότι στην κατασχεμένη έκταση, τη μερίδα 2973 γαιών Γενναδίου, εντοπίζονται 82 δωμάτια και 170 κλίνες, καθώς, όπως προκύπτει από τα στοιχεία της υπόθεσης, τμήματα 2 πτερύγων της μονάδας, στα οποία αναλογούν συνολικά περίπου 23 δίκλινα δωμάτια, εμπίπτουν εντός όμορης κτηματολογικής μερίδας που φέρεται να ανήκει σε τρίτο και δεν περιλαμβάνονταν στην κατάσχεση. Το ζήτημα αυτό είχε μάλιστα τεθεί και με ανακοπή αναγκαστικής εκτελέσεως ενώπιον του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Ρόδου. Ο υπολογισμός της αξίας των 4.300.000 ευρώ πραγματοποιήθηκε με βάση τη δυναμικότητα που εντοπίζεται εντός της κατασχεμένης μερίδας.
Το παρασκήνιο και τα επόμενα βήματα
Το ακίνητο ανήκει κατά πλήρη κυριότητα και σε ποσοστό 100% στη «ΓΕΝΝΑΔΙΟΥ Α.Ε.», με έδρα το Γεννάδι Ρόδου, στην οποία περιήλθε με συμβόλαιο του 1989 και σειρά μεταγενέστερων συμβολαίων της περιόδου 2000 έως 2003, νόμιμα μεταγεγραμμένων στο Κτηματολόγιο Ρόδου. Η αρχική έκταση του γηπέδου, 2.200 τετραγωνικά μέτρα, διαμορφώθηκε στα σημερινά 9.540 τετραγωνικά μέτρα έπειτα από 3 διαδοχικές ενοποιήσεις με όμορες μερίδες.
Η ευρύτερη περιοχή του Γενναδίου, στο νοτιοανατολικό τμήμα της Ρόδου, παρουσιάζει έντονη τουριστική ανάπτυξη την τελευταία δεκαετία, με πολυτελείς ξενοδοχειακές μονάδες 4 και 5 αστέρων κατά μήκος του παραλιακού μετώπου και της επαρχιακής οδού Πυλώνας Κατταβιάς. Σε αυτό το πλαίσιο, η τύχη μιας μονάδας με τα χαρακτηριστικά του «Ampelia Seaside Resort» παρουσιάζει προφανές ενδιαφέρον για την τοπική αγορά και τον τουριστικό κλάδο του νησιού.
Το κατά πόσον η σημερινή συμφωνία θα οδηγήσει σε οριστική ματαίωση του πλειστηριασμού ή σε απλή μετάθεσή του για μεταγενέστερο χρόνο παραμένει ανοιχτό.

Στον «πάγο» ο πλειστηριασμός του Ampelia Seaside Resort στο Γεννάδι

Σημαντική δικαστική απόφαση, με προεκτάσεις που ξεπερνούν τα όρια της συγκεκριμένης υπόθεσης, εξέδωσε το Μονομελές Πρωτοδικείο Ρόδου, δικάζοντας κατά την ειδική διαδικασία των περιουσιακών διαφορών.
Με την υπ’ αριθμ. 455/2026 απόφασή του το δικαστήριο ακύρωσε τις πράξεις αναγκαστικής εκτέλεσης που είχαν στραφεί κατά ημεδαπού δανειολήπτη, κατοίκου Ρόδου, με αποτέλεσμα να ματαιώνεται ο ηλεκτρονικός δημόσιος αναγκαστικός πλειστηριασμός ακινήτου του, ο οποίος είχε προσδιοριστεί για τις 24 Ιουλίου 2026.
Η διαδικασία της αναγκαστικής εκτέλεσης σε βάρος του δανειολήπτη είχε ξεκινήσει με βάση διαταγή πληρωμής που είχε εκδοθεί το 2015 από το Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Στις 4 Απριλίου 2025 του κοινοποιήθηκε επιταγή προς εκτέλεση και ακολούθησε, στις 12 Δεκεμβρίου 2025, η επίδοση έκθεσης αναγκαστικής κατάσχεσης ακίνητης περιουσίας του, δυνάμει της οποίας επισπευδόταν ο πλειστηριασμός. Την εκτέλεση επέσπευδε εταιρεία διαχείρισης απαιτήσεων από δάνεια και πιστώσεις, στην οποία είχε ανατεθεί η διαχείριση απαιτήσεων αλλοδαπής εταιρείας, ειδικής διαδόχου των απαιτήσεων συστημικής τράπεζας, κατόπιν διαδοχικών μεταβιβάσεων και τιτλοποίησης.
Ο δανειολήπτης αντέδρασε ασκώντας ανακοπή, η οποία επιδόθηκε στην αντίδικη πλευρά στις 15 Ιανουαρίου 2026, εντός της νόμιμης προθεσμίας των 45 ημερών από την κατάσχεση. Με την ανακοπή του ζητούσε την ακύρωση τόσο της επιταγής προς εκτέλεση όσο και της έκθεσης αναγκαστικής κατάσχεσης. Στο δικαστήριο τον εκπροσώπησε η πληρεξούσια δικηγόρος του, η κ. Ευανθία Μπόνη.
Η δικαστική κρίση επικεντρώθηκε στον δεύτερο λόγο της ανακοπής, με τον οποίο ο ανακόπτων υποστήριζε ότι η εταιρεία διαχείρισης δεν νομιμοποιούνταν ενεργητικά να επισπεύσει αναγκαστική εκτέλεση εναντίον του. Όπως προκύπτει από την απόφαση, κατά την κοινοποίηση της επιταγής προς εκτέλεση είχε μεν συγκοινοποιηθεί το ιδιωτικό συμφωνητικό διαχείρισης απαιτήσεων του Νοεμβρίου 2022, δεν προέκυπτε ωστόσο δημοσίευση περίληψής του στο Ενεχυροφυλακείο Αθηνών, όπως απαιτεί ο νόμος. Κατά συνέπεια, δεν είχε συγκοινοποιηθεί στον οφειλέτη το απόσπασμα της δημοσίευσης που θα αποδείκνυε ότι η συγκεκριμένη εταιρεία είχε πράγματι το δικαίωμα να εισπράξει την απαίτηση, ακόμη και αναγκαστικά.
Το δικαστήριο έκρινε ότι η παράλειψη αυτή συνιστά μη τήρηση του νόμιμου συστατικού τύπου ως προς το ελάχιστο ουσιώδες περιεχόμενο της σύμβασης διαχείρισης. Όπως σημειώνεται στο σκεπτικό, μολονότι η μεταβίβαση της ένδικης απαίτησης έγινε λόγω τιτλοποίησης με βάση τον Ν. 3156/2003, η εταιρεία διαχείρισης, ως εταιρεία συσταθείσα κατά τον Ν. 4354/2015, όφειλε, προκειμένου να έχει τη δικονομική δυνατότητα να επισπεύδει αναγκαστική εκτέλεση, να πληροί το σύνολο των προϋποθέσεων του σχετικού άρθρου του νόμου αυτού, συμπεριλαμβανομένης της δημοσιότητας της σύμβασης διαχείρισης.
Ιδιαίτερη βαρύτητα έχει η αναφορά της απόφασης στην ασφάλεια δικαίου και στην ασφάλεια των συναλλαγών. Το δικαστήριο υπογράμμισε ότι ο δανειολήπτης πρέπει να γνωρίζει ανά πάσα στιγμή τόσο το πρόσωπο του δανειστή της απαίτησης όσο και το πρόσωπο του εγκατεστημένου στην Ελλάδα διαχειριστή που δύναται να την εισπράξει, ακόμη και αναγκαστικά, πληροφορία που χαρακτηρίζεται εξίσου ή και περισσότερο σημαντική. Εφόσον η εκ του νόμου προβλεπόμενη δημοσιότητα δεν καλύφθηκε, η σύμβαση διαχείρισης κρίθηκε ότι πάσχει απόλυτης ακυρότητας, με αποτέλεσμα η κοινοποίησή της στον οφειλέτη να μην αρκεί για να αποδειχθεί η ενεργητική νομιμοποίηση της εταιρείας προς επίσπευση της εκτέλεσης.
Με το σκεπτικό αυτό, το δικαστήριο δέχθηκε την ανακοπή ως βάσιμη κατ’ ουσίαν, χωρίς να χρειαστεί να εξετάσει τους υπόλοιπους λόγους της, οι οποίοι κατέστησαν άνευ αντικειμένου. Ακύρωσε την από 4 Απριλίου 2025 επιταγή προς εκτέλεση και την από 12 Δεκεμβρίου 2025 έκθεση αναγκαστικής κατάσχεσης και καταδίκασε την εταιρεία διαχείρισης στην πληρωμή των δικαστικών εξόδων του ανακόπτοντος, τα οποία όρισε στο ποσό των 700 ευρώ.

Το Πρωτοδικείο Ρόδου ακύρωσε κατάσχεση και «πάγωσε» πλειστηριασμό ακινήτου δανειολήπτη

«Πάγωσε» πλειστηριασμός ξενοδοχειακής επιχείρησης για οφειλή που ξεπερνά τα 724.000 ευρώ

Σημαντική εξέλιξη σε υπόθεση αναγκαστικής εκτέλεσης που εκκρεμούσε επί 3 χρόνια σημειώθηκε στη Ρόδο, καθώς το Μονομελές Πρωτοδικείο, δικάζοντας με τη διαδικασία των ασφαλιστικών μέτρων, διέταξε την ανατροπή κατάσχεσης που είχε επιβληθεί σε 2 ακίνητα της ανώνυμης εταιρίας με την επωνυμία «Τουριστικαί και Ξενοδοχειακαί – Οικοδομικαί – Βιομηχανικαί και Εμπορικαί Επιχειρήσεις – Υιοί Β. Φραγκεσκάκη Ανώνυμος Εταιρεία», με έδρα τη Ρόδο που στεγάζουν τον ΕΦΚΑ.
Η απόφαση δημοσιεύθηκε χθες και έχει ως άμεση συνέπεια την κατάργηση της εκτελεστικής διαδικασίας, γεγονός που καθιστά άνευ αντικειμένου τον πλειστηριασμό που είχε προγραμματιστεί για τις 24 Ιουλίου 2026.
Η κατάσχεση είχε επιβληθεί στις 29 Ιουνίου 2023, με επίσπευση της τράπεζας Eurobank, για ποσό 200.000 ευρώ, επί τη βάσει διαταγής πληρωμής του έτους 2016, προς ικανοποίηση οφειλής που, όπως είχε διαμορφωθεί την 1 Φεβρουαρίου 2022, ανερχόταν συνολικά σε 3.681.058,24 ευρώ. Η κατάσχεση αφορούσε 2 όμορα αγροτεμάχια της εταιρίας στην κτηματική περιφέρεια Ρόδου και συγκεκριμένα έναν αγρό έκτασης 1.200 τετραγωνικών μέτρων, με κτηματολογικά στοιχεία τόμο 88 γαιών Ρόδου, φύλλο 193, μερίδα 440Α και φάκελο 5794, καθώς και έναν αγρό έκτασης 4.000 τετραγωνικών μέτρων στην τοποθεσία Μποϊνού Καρά, με κτηματολογικά στοιχεία τόμο 22 γαιών Ρόδου, φύλλο 47, μερίδα 441Γ και φάκελο 2784.
Ακολούθησαν 4 πλειστηριασμοί, οι οποίοι απέβησαν άγονοι λόγω έλλειψης πλειοδοτών, με τον τελευταίο να έχει οριστεί για τις 15 Νοεμβρίου 2024. Στη συνέχεια, τον Μάιο του 2026, κατατέθηκε δήλωση υποκατάστασης και συνέχισης του πλειστηριασμού, με την οποία ορίστηκε νέος επισπεύδων ένας ημεδαπός, δανειστής της εταιρίας, και νέα ημερομηνία πλειστηριασμού η 24η Ιουλίου 2026, με τιμή προσφοράς ίση με την αρχική.
Η αίτηση της εταιρίας κατατέθηκε στις 2 Ιουνίου 2026 και συζητήθηκε στο ακροατήριο στις 9 Ιουνίου 2026. Την αιτούσα εκπροσώπησαν οι δικηγόροι κ.κ. Μηνάς Τσέρκης και Στεφανία Κουλουμπρή.
Το δικαστήριο έκανε δεκτή την αίτηση ως βάσιμη κατ’ ουσίαν και διέταξε την ανατροπή της αναγκαστικής κατάσχεσης επί των 2 ακινήτων.
Η ανατροπή της κατάσχεσης, όπως προκύπτει από το σκεπτικό της απόφασης, επιφέρει την κατάργηση της εκτελεστικής διαδικασίας και την ακυρότητα των περαιτέρω διαδικαστικών πράξεων, με αποτέλεσμα τυχόν διενέργεια του πλειστηριασμού της 24 Ιουλίου 2026 να πάσχει δικονομικά.

Ανετράπη κατάσχεση σε ακίνητα της εταιρείας Φραγκεσκάκη και ακυρώθηκε πλειστηριασμός της 24ης Ιουλίου 2026

«Φρένο» σε πλειστηριασμό ακινήτου που επισπεύσθηκε εν μέσω εξωδικαστικής ρύθμισης οφειλής

Η ανακοίνωση πάντως δεν έμεινε στην άμυνα και πέρασε στην αντεπίθεση, ζητώντας από τα ΜΜΕ να ασχοληθούν με τις αγορές ακινήτων πολιτικών προσώπων άνω των 20 εκατομμυρίων ευρώ, με επίθεση σε Κυριάκο Μητσοτάκη και Αλέξη Τσίπρα στο φινάλε. Κλασική συνταγή: όταν σε ρωτούν για τη δική σου γκαρσονιέρα, δείξε τις βίλες των άλλων.

Στην ελληνική πολιτική τα 29 τετραγωνικά μπορεί να χωρέσουν έναν ένοικο, αλλά ποτέ μία απλή απάντηση.

Η γκαρσονιέρα που κανείς δεν θυμάται αλλά όλοι συζητούν

Ακυρώθηκε η κατάσχεση ακινήτου επειδή η διαταγή πληρωμής είχε εκδοθεί από αναρμόδιο δικαστήριο

Στο πλευρό της οφειλέτιδας τάχθηκε τελικά και ο δεύτερος βαθμός δικαιοδοσίας. Με την υπ’ αριθμόν 99/2026 απόφασή του, το Μονομελές Εφετείο Δωδεκανήσου, δικάζοντας κατά την ειδική διαδικασία των περιουσιακών διαφορών, έκλεισε μια υπόθεση αναγκαστικής εκτέλεσης που είχε ξεκινήσει με την κατάσχεση ακινήτου και κατέληξε στην ακύρωση του πλειστηριασμού, καθώς και στην επιβάρυνση της εταιρείας διαχείρισης απαιτήσεων με τα δικαστικά έξοδα και των δύο βαθμών. Η ημεδαπή οφειλέτιδα είδε για δεύτερη φορά την περιουσία της να μένει εκτός πλειστηριασμού, αυτή τη φορά οριστικά.

Πώς έφτασε η υπόθεση στο Εφετείο
Αφετηρία της δικαστικής διαμάχης υπήρξε ανακοπή που είχε ασκήσει η οφειλέτιδα ενώπιον του Μονομελούς Πρωτοδικείου Ρόδου, ζητώντας να ακυρωθούν η έκθεση αναγκαστικής κατάσχεσης της ακίνητης περιουσίας της και το σχετικό απόσπασμα που όριζε τον πλειστηριασμό. Το πρωτοβάθμιο δικαστήριο, με την υπ’ αριθμόν 336/2024 οριστική απόφασή του, δέχθηκε εν μέρει την ανακοπή και ακύρωσε τις δύο πράξεις εκτέλεσης. Η ηττηθείσα εταιρεία διαχείρισης απαιτήσεων, στην οποία είχε ανατεθεί η διαχείριση του χαρτοφυλακίου δανείων όπου εντασσόταν και η επίμαχη απαίτηση, άσκησε έφεση, επιδιώκοντας να ανατραπεί η πρωτόδικη κρίση και να απορριφθεί η ανακοπή στο σύνολό της.
Η εκκαλούσα προέβαλε εσφαλμένη ερμηνεία και εφαρμογή του νόμου, αλλά και κακή εκτίμηση των αποδείξεων από το Πρωτοδικείο. Υποστήριζε ότι λανθασμένα είχε γίνει δεκτή η ανακοπή με την αιτιολογία ότι δεν είχε αποδειχθεί η ενεργητική της νομιμοποίηση για την έναρξη της εκτέλεσης, καθώς δεν είχε συγκοινοποιηθεί, μαζί με την επιταγή προς εκτέλεση, το τμήμα του παραρτήματος της σύμβασης διαχείρισης στο οποίο εμφανιζόταν η συγκεκριμένη απαίτηση.
Το σημείο στο οποίο δικαιώθηκε η εταιρεία
Στο πρώτο και κρισιμότερο για τη νομιμοποίησή της ζήτημα, η εταιρεία βρήκε δίκιο. Το Εφετείο, μελετώντας τα έγγραφα που είχαν προσκομιστεί και στους δύο βαθμούς, έκρινε ότι από τη συνολική εικόνα προέκυπτε επαρκώς πως η εκκαλούσα είχε καταστεί διαχειρίστρια του χαρτοφυλακίου δανείων στο οποίο περιλαμβανόταν και η απαίτηση από το στεγαστικό δάνειο της οφειλέτιδας. Όπως αναφέρεται στην απόφαση, με την επιταγή προς εκτέλεση είχαν συγκοινοποιηθεί τόσο η περίληψη της σύμβασης μακροπρόθεσμης διαχείρισης όσο και τα έντυπα καταχώρισης στο Ενεχυροφυλακείο Αθηνών, από τα οποία τεκμηριωνόταν η μεταβίβαση των απαιτήσεων και ο διορισμός της εταιρείας ως διαχειρίστριας.
Με βάση τη συλλογιστική αυτή, το δευτεροβάθμιο δικαστήριο έκρινε ότι το Πρωτοδικείο, αν και ορθά ερμήνευσε τον νόμο, εσφαλμένα εκτίμησε τις αποδείξεις, αφού δεν αξιολόγησε σωστά το περιεχόμενο εγγράφων που το ίδιο μνημόνευε. Έτσι, η έφεση έγινε δεκτή ως προς τον λόγο αυτόν, η πρωτόδικη απόφαση εξαφανίστηκε και η υπόθεση κρατήθηκε προς εκδίκαση από το ίδιο το Εφετείο.

Το αόριστο ποσό που γκρέμισε την εκτέλεση
Η ανατροπή, ωστόσο, δεν σήμανε και νίκη για την επισπεύδουσα. Κρατώντας την υπόθεση, το δικαστήριο προχώρησε στην εξέταση και των υπόλοιπων λόγων της ανακοπής που δεν είχαν κριθεί πρωτοδίκως. Εκεί εστιάστηκε στον πέμπτο λόγο, με τον οποίο η οφειλέτιδα είχε καταγγείλει ότι η κατασχετήρια έκθεση έπασχε ακυρότητας λόγω αοριστίας του ποσού για το οποίο επιβλήθηκε η κατάσχεση.
Τα στοιχεία που τέθηκαν υπόψη του δικαστηρίου ήταν αποκαλυπτικά. Με την επιταγή προς πληρωμή που είχε επιδοθεί στις 11 Ιανουαρίου 2024, κάτω από αντίγραφο του εκτελεστού απογράφου της διαταγής πληρωμής που είχε εκδοθεί το 2013, η οφειλέτιδα είχε επιταχθεί να καταβάλει 190.205,04 ευρώ για επιδικασθέν κεφάλαιο, 1.902 ευρώ για επιδικασθείσα δικαστική δαπάνη, 50 ευρώ για τη σύνταξη της επιταγής και άλλα 50 ευρώ για την επίδοση και την παραγγελία προς τον δικαστικό επιμελητή. Η απαίτηση, δηλαδή, συντίθετο από κεφάλαιο και έξοδα.
Η κατάσχεση, όμως, επιβλήθηκε με διαφορετική εικόνα. Στην προσβαλλόμενη έκθεση αναγραφόταν αφενός «συνολικό χρηματικό ποσό 113.648,54 ευρώ» και αφετέρου, σε περίπτωση απουσίας, άρνησης ή αδυναμίας πληρωμής, νέος περιορισμός «στο ποσό των 100.000 ευρώ», χωρίς να διευκρινίζεται τι ακριβώς αντιπροσώπευε το ποσό αυτό, τι αφορούσε κεφάλαιο, τι τόκους και τι λοιπά έξοδα ή προσαυξήσεις. Όπως διαπίστωσε το δικαστήριο, στο ίδιο έγγραφο εμφανίζονταν δύο διαφορετικά ποσά χωρίς να καθίσταται σαφές για ποιο από τα δύο επιβαλλόταν η κατάσχεση, ενώ για κανένα από αυτά δεν προσδιοριζόταν αν αφορούσε τμήμα του επιτασσόμενου κεφαλαίου, των δικαστικών εξόδων ή των εξόδων εκτέλεσης.

Γιατί η απαίτηση κρίθηκε ανεκκαθάριστη
Η κρίση του Εφετείου πατά σε μια σταθερή αρχή της αναγκαστικής εκτέλεσης. Δεν μπορεί να γίνει εκτέλεση με βάση εκτελεστό τίτλο αν από αυτόν δεν προκύπτει το βέβαιο και εκκαθαρισμένο της απαίτησης, δηλαδή η ποσότητα και η ποιότητα της παροχής. Ο περιορισμός της απαίτησης σε μικρότερο ποσό επιτρέπεται, υπό την προϋπόθεση ότι είναι ορισμένος και δεν μετατρέπει την παροχή σε ανεκκαθάριστη. Όταν, όμως, στην έκθεση κατάσχεσης δεν προσδιορίζεται σε τι ακριβώς συνίσταται ο περιορισμός και ποια κονδύλια καλύπτει, η απαίτηση μεταπίπτει σε ανεκκαθάριστη και η έκθεση καθίσταται άκυρη.
Με αυτό το σκεπτικό, το δικαστήριο έκρινε καταφανώς αόριστο τον μερικό περιορισμό του οφειλόμενου ποσού και δέχθηκε τον σχετικό λόγο ανακοπής ως ουσιαστικά βάσιμο. Επειδή μάλιστα ο λόγος αυτός επείχε θέση αυτοτελούς βάσης και αρκούσε από μόνος του για την ακύρωση των πράξεων εκτέλεσης, η εξέταση των υπόλοιπων λόγων κρίθηκε περιττή.
Το παρασκήνιο της οφειλής
Πίσω από τη δικαστική διαμάχη βρίσκεται ένα στεγαστικό δάνειο που είχε χορηγηθεί στην οφειλέτιδα από τραπεζική εταιρεία τον Δεκέμβριο του 2007. Για την απαίτηση αυτή εκδόθηκε στη συνέχεια διαταγή πληρωμής το 2013, η οποία αποτέλεσε και τον εκτελεστό τίτλο της υπόθεσης. Στο μεσοδιάστημα, η απαίτηση εντάχθηκε σε χαρτοφυλάκιο που τιτλοποιήθηκε και μεταβιβάστηκε από την τράπεζα σε αλλοδαπή εταιρεία ειδικού σκοπού, ενώ η διαχείρισή του ανατέθηκε στην εταιρεία που επέσπευσε την εκτέλεση. Αυτή η αλυσίδα μεταβιβάσεων αποτελεί πλέον σύνηθες σκηνικό σε υποθέσεις κόκκινων δανείων, όπου ο αρχικός δανειστής αποσύρεται και τη σκυτάλη παίρνουν εταιρείες διαχείρισης.
Η πορεία της υπόθεσης ενώπιον του Εφετείου είχε και τις δικές της καθυστερήσεις. Η συζήτηση της έφεσης ορίστηκε αρχικά για τον Μάιο του 2025, αναβλήθηκε και τελικά διεξήχθη στις 16 Ιανουαρίου 2026, ενώ η απόφαση δημοσιεύθηκε σε έκτακτη δημόσια συνεδρίαση στις 6 Μαΐου 2026, χωρίς την παρουσία των διαδίκων και των πληρεξουσίων τους.
Η κατάληξη
Με το διατακτικό της, η απόφαση δέχθηκε τυπικά και ουσιαστικά την έφεση, εξαφάνισε την πρωτόδικη απόφαση, κράτησε και δίκασε την ανακοπή, την έκανε δεκτή και ακύρωσε τόσο την έκθεση αναγκαστικής κατάσχεσης όσο και το απόσπασμά της. Παράλληλα, διέταξε την επιστροφή του παραβόλου στην εκκαλούσα, η οποία ωστόσο καταδικάστηκε στα δικαστικά έξοδα της οφειλέτιδας και για τους δύο βαθμούς δικαιοδοσίας, ποσού 5.300 ευρώ. Το πρακτικό αποτέλεσμα ήταν διπλό. Όχι μόνο ματαιώθηκε ο πλειστηριασμός του ακινήτου, αλλά η πλευρά που επιχείρησε την εκτέλεση επιβαρύνθηκε και με τη δικαστική δαπάνη.
Την υπόθεση χειρίστηκε για λογαριασμό της οφειλέτιδας η δικηγόρος Ευαγγελία Αρνιθενού.

Τελεσίδικη ακύρωση πλειστηριασμού ακινήτου