Τι άλλαξε όμως με το εν λόγω Νομοθέτημα, και πως αυτό εφαρμόστηκε κατά την πρώιμη περίοδο.

Κατά πρώτον (άρθρο 17 του Ν.4800/2021) οι Δικαστές παρακολούθησαν μια σειρά ειδικών σεμιναρίων επιμόρφωσης στην Εθνική Σχολή Δικαστών. Παρότι υπήρξε έντονη δυσαρέσκεια αναφορικά με το περιεχόμενο και τους διδάσκοντες στα σεμινάρια αυτά, σίγουρα κατ’ αρχήν ήταν μια κίνηση προς την σωστή κατεύθυνση. Ήτοι, o νομοθέτης αναγνώρισε ότι ο Δικαστής του Οικογενειακού Δικαίου δεν θα πρέπει να αφήνεται μόνος, παρά να λειτουργεί με την συνδρομή των ειδικών ψυχικής υγείας. Βέβαια, με το ισχύον σήμερα νομοθετικό πλαίσιο δεν δημιουργήθηκε εξειδικευμένο Οικογενειακό Δικαστήριο (αν και θα έπρεπε) ούτε και συνδέθηκε ο Δικαστής κατά την αξιολόγηση μιας υπόθεσης, με ειδικό ψυχικής υγείας, το οποίο κρίνεται επιβεβλημένο. Έκαστος Δικαστής θα έπρεπε (πρέπει) να έχει στην ευχέρεια του, την σύντομη και αμερόληπτη εξέταση των γονέων από ειδικό ψυχικής υγείας, προκειμένου να βοηθηθεί ουσιαστικά, στην κρίση του, περί γονεϊκής κυρίως καταλληλότητας.

Ο βασικός κανόνας που άλλαξε με το παρόν Νομοσχέδιο είναι αυτός, της κατά νομικό τεκμήριο, μετά την διάσταση ή τον χωρισμό, από κοινού και εξίσου άσκησης του

συνόλου της γονικής μέριμνας από αμφότερους τους γονείς του τέκνου (Άρθρο 1513 Α.Κ.). Κατά το νέο Δίκαιο η συνεπιμέλεια είναι υποχρεωτική, με την έννοια ότι αποτελεί τμήμα της γονικής μέριμνας που υποχρεωτικά κατά νόμο ασκείται από αμφότερους τους γονείς μετά τον χωρισμό ή την διάσταση.

Κατά το προγενέστερο νομικό καθεστώς η ανάθεση της άσκησης της γονικής μέριμνας και στους δύο γονείς από κοινού προϋπέθετε την συμφωνία τους. Συνεπώς η διαφορά μεταξύ του παλαιού και νέου νομικού καθεστώτος, είναι σημαντική.

Τα δικαστήρια της χώρας κλήθηκαν να εφαρμόσουν και ερμηνεύσουν τον νέο Νόμο και τα πρώτα συμπεράσματα είναι συγκρατημένα αισιόδοξα.

Αρκετοί πλέον δικαστές άκουσαν με προσοχή τα σχετικά αιτήματα, αποδεσμευμένοι από αναχρονιστικές και πεπαλαιωμένες αντιλήψεις. Φαίνεται ότι μέρος του δικαστικού σώματος έχει πλέον ευθυγραμμιστεί, τόσο με την επιταγή του νέου Νόμου που καθιερώνει την συνεπιμέλεια ως καταρχήν βέλτιστη λύση για τα τέκνα, όσο και με τα νέα κοινωνικά δεδομένα που θέλουν αρκετούς πατέρες να επιθυμούν έναν πιο ενεργό ρόλο στην καθημερινότητα και ανατροφή των τέκνων τους. Φυσικά ο δικαστής, κατόπιν αιτήματος και εφόσον συντρέχουν ειδικές συνθήκες και κατόπιν στάθμισης, μπορεί να απομακρυνθεί από την κατά νομικό τεκμήριο πλέον, συνάσκηση της γονικής μέριμνας. Φυσικά, η διακριτική ευχέρεια του Δικαστή θα πρέπει να ασκείται αιτιολογημένα, μόνον όταν οι ειδικές συνθήκες της υπόθεσης, το απαιτούν. Παρότι μετά την θέση σε εφαρμογή του Ν.4800/2021 εκδόθηκαν αποφάσεις (ακόμα και σε επίπεδο προσωρινής διαταγής) που έκαναν δεκτό το αίτημα από κοινού και εξίσου άσκησης της γονικής μέριμνας, δεν είναι λίγες και οι περιπτώσεις που το σχετικό αίτημα απορρίφθηκε, ακόμα και όταν οι ουσιαστικές προϋποθέσεις πληρούνταν.

Σημαντικό είναι επίσης να αποσαφηνιστεί ότι η από κοινού άσκηση της επιμέλειας των τέκνων (συνεπιμέλεια) αφορά την λήψη όλων των αποφάσεων για τα τέκνα από αμφότερους τους γονείς και όχι τον εξίσου επιμερισμό του χρόνου τους, με τους γονείς τους. Συναντώνται ήδη στην Νομολογία αποφάσεις συνεπιμέλειας με επιμερισμό του χρόνου σε διαφορετική ποσόστωση, ανάλογα με τις συνθήκες καθημερινότητας και εργασίας των γονέων τους.

Ποιες είναι όμως οι βασικές προϋποθέσεις της συνεπιμέλειας όπως φαίνεται να αποκρυσταλλώνονται στην τρέχουσα νομολογία των οικογενειακών δικαστηρίων της χώρας.

Συνοπτικά αυτές είναι:

Α) Οι σχετικά κοντινές κατοικίες των διαδίκων γονέων.

Β) Το ευέλικτο εργασιακό πλαίσιο του αιτούντα γονέα που εξυπηρετεί την εναλλασσόμενη διαμονή των τέκνων.

Γ) Η ανάδειξη της έως τότε ουσιαστικής ενασχόλησης του αιτούντος γονέα στην ανατροφή και φροντίδα των τέκνων.

Δ) Η μη εμπλοκή/καταδίκη του αιτούντος γονέα για ποινικά αδικήματα και ιδίως για αυτό της ενδοοικογενειακής βίας.

Παρατηρώντας δείγμα της Νομολογίας μετά την 16η/09/2021, συνειδητοποιεί κανείς ότι τα Δικαστήρια δεν έχουν ακόμα ξεπεράσει κάποιες παγιωμένες αλλά και συνάμα εσφαλμένες αντιλήψεις. Μια από αυτές είναι και η θεώρηση του ότι η συνεπιμέλεια είναι εφικτή μόνον σε καθεστώς «καλής συνεννόησης» των γονέων.

Στην πραγματικότητα, το ως άνω επιχείρημα, τυγχάνει απόλυτα εσφαλμένο κατά τις κάτωθι διαπιστώσεις:

Η θεώρηση ότι, επειδή δεν συνεννοούνται οι γονείς, ας προκριθεί η αποκλειστική επιμέλεια και συνεπώς και ο αποκλεισμός του έτερου γονέα από την συν-ανατροφή του τέκνου του, είναι ιδιαίτερα επικίνδυνος. Εφόσον η συνεννόηση ή μη είναι στην διακριτική ευχέρεια των γονέων, ο γονέας που έως πρόσφατα (ίσως και σήμερα ακόμα) πλεονεκτεί νομολογιακά, μπορεί απλά να επιλέξει την μη συνεννόηση, και να επιτύχει την αποκλειστική επιμέλεια. Με αυτόν όμως τον τρόπο, ζημιωμένο θα είναι το παιδί, το συμφέρον του οποίου, επιτάσσει την ικανή παρουσία αμφότερων των γονέων στη ζωή του, και συνεπώς η επίκληση του συμφέροντος του, στο πλαίσιο ανάθεσης από το Δικαστήριο, αποκλειστικής επιμέλειας, καθίσταται προσχηματική. Εξάλλου η θεώρηση ότι η από κοινού άσκηση της γονικής μέριμνας προϋποθέτει την καλή συνεργασία των γονέων, αγνοεί παραδόξως το δεδομένο ότι όλοι οι γονείς που χωρίζουν, έφτασαν στον χωρισμό, ακριβώς επειδή δεν μπόρεσαν να συνεννοηθούν, και συνεπώς εφόσον υιοθετηθεί η άποψη αυτή, η «συνεπιμέλεια» είναι καθολικά μη εφαρμόσιμη σε όλες τις υποθέσεις. Το ακριβώς αντίθετο όμως συμβαίνει. Παρά την μη βέλτιστη

συνεννόηση των γονέων, η ανάγκη συνεργασίας τους, (των γονέων) είναι αυτή που θα αμβλύνει τις διαφορές και εντάσεις και θα οδηγήσει σε αμοιβαίες υποχωρήσεις και συναίνεση. Αντιθέτως η «μονομέρεια» που συνήθως ακολουθεί την αποκλειστική ανάθεση της επιμέλειας, ιδίως σε περιπτώσεις ικανών και στοργικών γονέων, είναι αυτή που μεγιστοποιεί τις εντάσεις και συνεπώς η ως άνω θεώρηση «περί της προϋπόθεσης της ‘καλής συνεργασίας’» είναι απόλυτα εσφαλμένη αλλά και αντίθετη με την διατυπωμένη πλέον βούληση του Νομοθέτη του Οικογενειακού μας δικαίου.

Σε πρόσφατη εκδίκαση υπόθεσης ασφαλιστικών μέτρων στο Πρωτοδικείο της Αθήνας το ως άνω επιχείρημα ετέθη και φάνηκε να γίνεται δεκτό από τον δικάζοντα δικαστή.

Θετικό επίσης είναι ότι έχει ήδη καταστεί σαφές ότι ακόμα και σε περίπτωση ανάθεσης της αποκλειστικής επιμέλειας, ορισμένα ζητήματα της γονικής μέριμνας κατ’ άρθρο 1519 ΑΚ, όπως η αλλαγή σχολείου, η ονοματοδοσία, σημαντικά ζητήματα υγείας αλλά και η αλλαγή του τόπου κατοικίας του τέκνου απαιτούν συναπόφαση ή δικαστική άδεια. Συνεπώς οι έως σήμερα παρατηρούμενες μονομερείς ενέργειες από γονείς που ασκούσαν αποκλειστικά την επιμέλεια τέκνου, έχουν σημαντικά περιοριστεί. Για παράδειγμα ο γονέας που σήμερα ασκεί την αποκλειστική επιμέλεια θα χρειαστεί πλέον την συναίνεση του έτερου γονέα για να εγγράψει το τέκνο τους σε ιδιωτικό σχολείο. Αυτή η «υποχρεωτική συνεπιμέλεια» εκ του Νόμου, ακόμα και όταν ο ένας γονέας ασκεί κατά τα λοιπά την αποκλειστική επιμέλεια του τέκνου, λειτουργεί ήδη οριοθετικά και αποτρέπει/περιορίζει, αντιδικίες και έριδες. Στο συγκεκριμένο παράδειγμα αξίζει να αναφερθεί επίσης, ότι ευτυχώς, και τα εκπαιδευτικά ιδρύματα έχουν πλέον ενημερωθεί για τις νέες διατάξεις και συμμορφώνονται με αυτές.

Επίσης έχουν ήδη εκδοθεί αποφάσεις κατ’ άρθρο 1519 ΑΚ και οι οποίες διατάσσουν την επιστροφή του γονέα που παράνομα μετοίκησε με το τέκνο/α, άνευ συναίνεσης ή δικαστικής άδειας, στον τελευταίο τόπο κατοικίας του. Τέτοια απόφαση έχει ήδη εκδοθεί και σε επίπεδο προσωρινής διαταγής, από το Πρωτοδικείο της Αθήνας.

Συμπερασματικά, διαπιστώνεται μια σταθερή και με αργά βήματα μεταστροφή της νομολογίας των οικογενειακών δικαστηρίων της χώρας, υπέρ της από κοινού άσκησης του συνόλου της γονικής μέριμνας από τους γονείς, ακόμα και αν αυτοί δεν συμφωνούν με αυτή. (την συνάσκηση).

Ενεργοί μπαμπάδες για τα δικαιώματα του Παιδιού (ΑΜΚΕ)

Μια πρώτη ματιά στη δικαστική εφαρμογή του Ν. 4800/2021 στα Οικογενειακά Δικαστήρια της Χώρας

«ΤΑ ΝΕΑ» παρουσιάζουν τα οκτώ βήματα που μεσολαβούν από την απόφαση του ζευγαριού να τραβήξει χωριστούς δρόμους μετά τη λήξη του γάμου του μέχρι και τη σχετική δήλωση στις αρμόδιες αρχές. Για τη μετάβαση των συναινετικών διαζυγίων στην ψηφιακή εποχή το υπουργείο Ψηφιακής Διακυβέρνησης δημιουργεί μια πλατφόρμα στην ενιαία ψηφιακή πύλη (gov.gr) μέσω της οποίας θα υλοποιείται η διαδικασία έκδοσής τους. Επιπλέον, θα δημιουργηθούν νέες δομές για την υποστήριξη των εισερχόμενων εκκρεμοτήτων στη βάση δεδομένων του πληροφοριακού συστήματος Μητρώο Πολιτών (υποσύστημα Ληξιαρχείου) για την ενημέρωση ψηφιακά της λύσης του γάμου σε ληξιαρχική πράξη γάμου.

Το πρώτο καθοριστικό βήμα έγινε με την ψήφιση του νέου νομοθετικού πλαισίου για τις «Μεταρρυθμίσεις αναφορικά με τις σχέσεις γονέων και τέκνων, άλλα ζητήματα οικογενειακού δικαίου». Το επόμενο βήμα είναι η οριστικοποίηση της τεχνικής υλοποίησης με προσθήκη σφραγίδας του gov.gr στο συμβολαιογραφικό έγγραφο και η έκδοση της αναγκαίας Κοινής Υπουργικής Απόφασης. Εκτιμάται δε ότι η πιλοτική εφαρμογή θα είναι διαθέσιμη τον Ιούλιο.

«Στόχος μας είναι να καταστήσουμε τη χώρα πρωταγωνιστή στη νέα ψηφιακή πραγματικότητα. Σημαντικό μέρος της καθημερινής δουλειάς μας αφορά την απλούστευση και την ψηφιοποίηση των γεγονότων ζωής. Προχωράμε μεθοδικά στον τομέα αυτόν με γνώμονα πάντα τη διευκόλυνση της καθημερινότητας των πολιτών και τη δημιουργία ενός κράτους λειτουργικού και φιλικού προς τους πολίτες, χωρίς δαιδαλώδεις διαδικασίες και ουρές» σημειώνει ο γενικός γραμματέας Απλούστευσης Διαδικασιών Λεωνίδας Χριστόπουλος.

Τα οκτώ βήματα
Βήμα 1ο: Ο ένας εκ των δύο δικηγόρων που εκπροσωπούν το ζευγάρι συνδέεται στην εφαρμογή με τους κωδικούς taxisnet εισάγοντας τα παρακάτω στοιχεία: Τον αριθμό, τόμο, έτος της Ληξιαρχικής Πράξης Γάμου, τον κωδικό του ληξιαρχείου που το εξέδωσε και το επώνυμο ενός εκ των συζύγων. Εναλλακτικά, είτε τα ΑΦΜ, είτε τους ΑΜΚΑ των δύο συζύγων, αλλά και τα επώνυμα και τα e-mails των δύο συζύγων. Με την ολοκλήρωση του βήματος, οι  δικηγόροι και των δύο πλευρών, οι δύο σύζυγοι και ο συμβολαιογράφος λαμβάνουν e-mail που τους ενημερώνει ότι ξεκίνησε η διαδικασία. Ο δεύτερος δικηγόρος λαμβάνει e-mail που τον ενημερώνει ότι πρέπει να συνδεθεί και να επιβεβαιώσει τα στοιχεία.

Βήμα 2ο: O έτερος δικηγόρος συνδέεται στην εφαρμογή και επιβεβαιώνει τα στοιχεία της υπόθεσης, το τελικό έγγραφο, καθώς και την επιλογή του συμβολαιογράφου.

Βήμα 3ο: Οι σύζυγοι, έχοντας ενημερωθεί μέσω e-mail, συνδέονται στην εφαρμογή για να δώσουν την τελική τους συναίνεση για τη συνέχεια της διαδικασίας.

Βήμα 4ο: Μόλις και οι δύο σύζυγοι δώσουν τη έγκρισή τους στο κείμενο των δύο δικηγόρων και τη συναίνεσή τους για τη συνέχιση της διαδικασίας η εφαρμογή εκκινεί το 10ήμερο που μεσολαβεί μέχρι να ολοκληρωθεί η διαδικασία της λύσης του γάμου.

Βήμα 5ο: Μόλις παρέλθει το 10ήμερο οι δύο σύζυγοι, οι δύο δικηγόροι και ο συμβολαιογράφος ενημερώνονται μέσω e-mail για την παρέλευση του 10ημέρου, ώστε να υπογραφεί η συμβολαιογραφική πράξη είτε ψηφιακά είτε φυσικά.

Βήμα 6ο: Μόλις υπογραφεί η συμβολαιογραφική πράξη, ο συμβολαιογράφος εισέρχεται στην εφαρμογή για να οριστικοποιήσει το διαζύγιο. Επίσης, θα υπάρχει και ένα πεδίο κειμένου που θα αφορά τη συμφωνία για την επιμέλεια των τέκνων.

Βήμα 7ο: Αν ο γάμος ήταν θρησκευτικός, ο συμβολαιογράφος θα πρέπει να εισαγάγει στην εφαρμογή τα στοιχεία από την απόφαση πνευματικής λύσης γάμου και ειδικότερα την ημερομηνία και μητρόπολη έκδοσης και τον σχετικό αριθμό πρωτοκόλλου της μητρόπολης.

Βήμα 8ο: Η εφαρμογή ενημερώνει το μητρώο πολιτών μέσω Webservise, το οποίο επιστρέφει έναν κωδικό/ μοναδικό αναγνωριστικό, βάσει του οποίου οι σύζυγοι/δικηγόροι θα μπορούν να επικοινωνήσουν με τον ληξίαρχο για την εξέλιξη της υπόθεσης, αν αυτό χρειαστεί. Οι δύο σύζυγοι, οι δύο δικηγόροι και ο συμβολαιογράφος ενημερώνονται μέσω e-mail για την ολοκλήρωση της συμβολαιογραφικής διαδικασίας. Το e-mail περιλαμβάνει μοναδικό αναγνωριστικό για το διαζύγιο και συνιστά την ολοκλήρωση της διαδικασίας.

Γιώργος Γεωργαντάς,

υφυπουργός Ψηφιακής Διακυβέρνησης στα «ΝΕΑ»: Το κράτος δεν είναι εμπόδιο, είναι η λύση

«Το υπουργείο Ψηφιακής Διακυβέρνησης, υπό τον Κυριάκο Πιερρακάκη, υλοποιεί συνεχώς πολιτικές που αποδεικνύουν στην πράξη ότι το κράτος δεν είναι πια εμπόδιο, είναι πλέον η λύση. Σε αυτό το πλαίσιο εντάσσεται και το άυλο συναινετικό διαζύγιο, έργο στο οποίο έχει συμβάλει τα μέγιστα και ο γενικός γραμματέας Λεωνίδας Χριστόπουλος. Στην ουσία, η διαδικασία έκδοσης του συναινετικού διαζυγίου θα μπορεί σύντομα να πραγματοποιείται ψηφιακά, μέσω του gov.gr, με μια απλή και γρήγορη διαδικασία. Ετσι, εξοικονομείται χρόνος, καταπολεμάται η γραφειοκρατία και απαλλάσσονται από την ταλαιπωρία του παρελθόντος τόσο οι πολίτες όσο και οι δικηγόροι».

Πηγή in.gr

Αϋλο συναινετικό διαζύγιο από το σπίτι – Ολες οι διαδικασίες

Η ομάδα ευχαριστεί δημόσια τον Πρωθυπουργό καθώς όπως επισημαίνει υπήρξε κεντρική επιλογή και πολιτική απόφαση της κυβέρνησης, τον Υπουργό Δικαιοσύνης, Κώστα Τσιάρα και τον διευθυντή του Πρωθυπουργικού γραφείου, Γρηγόρη Δημητριάδη, που όπως αναφέρουν, υπήρξε αρωγός σε όλη αυτή τη μεταρρυθμιστική προσπάθεια και την υποστήριξε σταθερά.

Η ανάρτηση της Δράσης κατά της Γονεϊκής Αποξένωσης:

Η επιλογή μία γενναίας θεσμικής μεταρρύθμισης – με το παιδί στο επίκεντρο και το σεβασμό ως θεμέλιο λίθο.

Η ολοκλήρωση της ψήφισης της μεταρρύθμισης του Οικογενειακού Δικαίου και η επόμενη ημέρα σηματοδοτεί την απαρχή μία νέας προσπάθειας προκειμένου το σημαντικό και συνετό αυτό βήμα να μετουσιωθεί σε μία πραγματική αλλαγή και να επιτελέσει την παράλληλη με τον εκσυγχρονισμό του Δικαίου στόχευσή του προς την κατεύθυνση της προοδευτικής αλλαγής της κοινωνίας μας.

Τα πολιτικά συμπεράσματα είναι ωστόσο και αυτά σημαντικά και πρέπει να εκ παραλλήλου να καταγραφούν.

Η επιλογή του να αντιμετωπιστεί ένα βαθιά ανθρώπινο, ευρύτατο κοινωνικά και οριζόντιο για όλους τις Ελληνίδες και τους Έλληνες ζήτημα, πρέπει να λεχθεί και να καταγραφεί πως υπήρξε μία κεντρική επιλογή και απόφαση του Πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη. Η αδιάκοπη και σε πείσμα πλήθους πιέσεων πολιτική στήριξη προς τον Υπουργό Δικαιοσύνης Κώστα Τσιάρα υπήρξε αταλάντευτη. Η ρήση του Υπουργού από το βήμα της Βουλής: «έχοντας πάντα στο νου το συμφέρον των παιδιών, συνομίλησα με δυστυχισμένους και πονεμένους για τα παιδιά τους ανθρώπους» αντανακλά και τα ανθρώπινα αισθήματα, αλλά και τη θεσμική επιλογή της Ελληνικής Δημοκρατίας στο υψηλότερο επίπεδο να ακούσει τους πολίτες της, με συνείδηση και υπευθυνότητα.

Αρωγός σε όλη τη μεταρρυθμιστική αυτή προσπάθεια, σταθερά και με δημόσιες δηλώσεις του –ήδη εδώ και ένα χρόνο– και με πίστη σε αυτή υπήρξε ο Γενικός Γραμματέας του Πρωθυπουργού Γρηγόρης Δημητριάδης.

Η χθεσινή απροσδόκητη φυλλοροή των πολιτικών παρατάξεων που από τους «φλογερούς» και «πύρινους» αντιμεταρρυθμιστικούς λόγους βουλευτών τους, έφτασαν στην άτακτη εξαφάνιση από την αίθουσα της ψηφοφορίας, ολοφάνερα υπό τη σθεναρή άρνηση κορυφαίων βουλευτών τους (διερωτόμαστε τί άλλο να συνέβη και δεν θέλησαν να καταγραφεί η «άρνηση» τους, όταν τελικά ψήφισαν τα 2/3 των άρθρων;) που αρνήθηκαν να κλείσουν τα αυτιά στην κοινωνία και να τα ανοίξουν στη σκοπιμότητα, ανέδειξε δημόσια και εμφατικά το καλά γνωστό σε όλους ευρύ κοινωνικό και ακομμάτιστο αίτημα της προστασίας του δικαιώματος κάθε παιδιού να ανατρέφεται και να φροντίζεται και από τους δύο του γονείς.

Η αγάπη του γονιού προς το παιδί του δεν έχει ούτε χρώμα, ούτε ιδεολογία. Έχει ως βάση την ανθρωπιά και τη συμπόνια.

Το #δικαιωμα_σε_2γονεις είναι οριζόντιο αίτημα της ελληνικής κοινωνίας, από τους πολίτες όλων των πολιτικών αφετηριών, η οποία κοινωνία επιζητά και αξιώνει για τα παιδιά της και τη σχέση με τους γονείς τους, αλλά και για το σκέλος της συμπεριφοράς μεταξύ των γονιών -συζύγων ή μη- την εμπέδωση πάνω από όλα του σεβασμού και της ισότητας. Σεβασμός θεσμικά προς το παιδί. Σεβασμός των γονιών προς το παιδί, αλλά και σεβασμός μεταξύ των γονιών.

Είναι χαρακτηριστικό ότι κεντρική τομή του νέου Αστικού Κώδικα είναι η εισαγωγή σοφού κριτηρίου από το γαλλικό ΑΚ, βάσει του οποίου το Δικαστήριο αξιολογεί την πρόθεση και ικανότητα, καθενός εκ των γονέων να σεβαστεί τα δικαιώματα του άλλου καθώς και τη συμμόρφωσή του με τις αποφάσεις της Δικαιοσύνης.

Κεντρικά ο Νομοθέτης θέτει το σεβασμό ως θεμέλιο λίθο της μεταρρύθμισης. Κριτήριο το οποίο θα αποτελέσει ασπίδα σε κακοποιητικές ή καταχρηστικές συμπεριφορές προστατεύοντας αποτελεσματικά – και δρώντας προληπτικά.

Μία τολμηρή, σθεναρή –η πρώτη κοινωνική και μη μνημονιακή– αλλά και συνετή και μετρημένη μεταρρύθμιση έλαβε χώρα, δίχως πολιτικούς υπολογισμούς και δίχως διακρίσεις μεταξύ των Ελληνίδων και των Ελλήνων. Η πρωτοβουλία αυτή πιστώνεται στη θεσμική επιλογή του Κυριάκου Μητσοτάκη, στην εμπιστοσύνη του προς τον Κώστα Τσιάρα και την σταθερή υποστήριξη από το Γρηγόρη Δημητριάδη.

Ως συμβολισμό της επόμενης ημέρας ας κρατήσουμε ότι στον τομέα ευαίσθητο τομέα της διασφάλισης των δικαιωμάτων του παιδιού υπό τα σύγχρονα δεδομένα και ανάγκες, δίχως κανένα αποκλεισμό πολιτών ή κοινωνικών ομάδων, αλλά και σε αυτό της αποτελεσματικής προστασίας και σεβασμού στην εφαρμογή των Αποφάσεων της Δικαιοσύνης υπάρχουν πολλά και περαιτέρω βήματα που πρέπει να εξεταστούν και να υλοποιηθούν και αυτό πρέπει να αποτελεί το ευρύ πεδίο της δράσης, της υπευθυνότητας και της αναζήτησης για όλους τους δημοκρατικούς και προοδευτικούς πολίτες.

Η οικοδόμηση ενός ισχυρότερου και αποτελεσματικότερου Κράτους Δικαίου, έχοντας υπό τη σκέπη του τις νεαρές Ελληνίδες και τους νεαρούς Έλληνες πολίτες, τα παιδιά μας, αλλά και για τα όλα τα παιδιά που φιλοξενούνται στη χώρα μας τίθεται ως στόχος για την επόμενη ημέρα, ενός πρώτου αποφασιστικού βήματος που χθες ψηφίστηκε και από σήμερα υλοποιείται.

Δράση κατά της Γονεϊκής Αποξένωσης: Γενναία θεσμική μεταρρύθμιση το Οικογενειακό Δίκαιο – Τα πρόσωπα που ευχαριστούν

Σαράντα περίπου χρόνια από την εισαγωγή του ν. 1329/1983 που εφαρμόστηκε, κατ ’επιταγή του Συντάγματος του 1975, προχωρά η αναμόρφωση των ρυθμίσεων του οικογενειακού δικαίου προκειμένου να αντιμετωπιστούν οι ανάγκες που διαμορφώθηκαν όλα τα χρόνια που πέρασαν κυρίως με τα θέματα που σχετίζονται με τις σχέσεις γονέων και τέκνων μετα τη λύση του γάμου, οι αβελτηρίες και οι στρεβλώσεις του καθώς επίσης και η αναγκαία εναρμόνιση του δικαίου μας με τη Διεθνή Σύμβαση για τα Δικαιώματα του Παιδιού αλλά και με τη Σύμβαση του Συμβουλίου της Ευρώπης για την πρόληψη και την καταπολέμηση της βίας κατά των γυναικών και της ενδοοικογενειακής βίας που κυρώθηκε με το ν. 4531/2018.

Δεκτές έγιναν από τον Υπουργό Δικαιοσύνης κ. Κωνσταντίνο Τσιάρα και δύο προτάσεις του βουλευτή Δωδεκανήσου για τροποποιήσεις στο νομοσχέδιο η πρώτη ώστε η διαμεσολάβηση ξεκάθαρα να αποτελεί διαδικασία επιδίωξης συμφωνίας μεταξύ των γονέων για την επιμέλεια των παιδιών, η δεύτερη ώστε να επισημανθεί ότι πλέον η επικοινωνία μεταξύ των γονέων και του παιδιού δεν αποτελεί μόνο δικαίωμα αλλά και υποχρέωση.

Τα κυριότερα σημεία της ομιλίας του Βασίλη Α. Υψηλάντη είναι τα ακόλουθα:

«Κύριε Υπουργέ,

Κύριε Υφυπουργέ,

Κυρίες και Κύριοι Συνάδελφοι,

Σαράντα περίπου χρόνια από την εισαγωγή του ν. 1329/1983 που εφαρμόστηκε,

κατ ‘επιταγή του Συντάγματος του 1975, προχωράμε στην αναμόρφωση των ρυθμίσεων του οικογενειακού δικαίου προκειμένου να αντιμετωπιστούν οι ανάγκες που διαμορφώθηκαν όλα

τα χρόνια που πέρασαν κυρίως με τα θέματα που σχετίζονται με τις σχέσεις γονέων και τέκνων μετά τη λύση του γάμου, οι αβελτηρίες και οι στρεβλώσεις του. Στην αναγκαία εναρμόνιση του με τη Διεθνή Σύμβαση για τα Δικαιώματα του Παιδιού αλλά και με τη Σύμβαση του Συμβουλίου της Ευρώπης για την πρόληψη και την καταπολέμηση της βίας κατά των γυναικών και της ενδοοικογενειακής βίας που κυρώθηκε με το ν. 4531/2018.

Το υπό ψήφιση σχέδιο νόμου για την αναμόρφωση των ρυθμίσεων του Οικογενειακού Δικαίου, αναφορικά με τις σχέσεις γονέων και τέκνων, σηματοδοτεί την μετάβαση της κύριας ευθύνης για τις αποφάσεις που αφορούν το ανήλικο παιδί, στους γονείς του, σε κάθε περίπτωση που αυτοί διακόπτουν την συμβίωσή τους.

Η ρύθμιση όλων των θεμάτων που αφορούν το παιδί εναπόκειται καταρχήν στους γονείς, οι οποίοι, εξακολουθούν και μετά την διάσπαση της μεταξύ τους σχέσης, να ευθύνονται εξίσου για την ανατροφή, την εκπαίδευση, την φροντίδα, την επίβλεψη και την διατροφή του παιδιού τους.

Ο σκοπός του νόμου, όπως διατυπώνεται στο άρθρο 1, αναφέρεται στην ενεργή παρουσία και των δύο γονέων κατά την ανατροφή του παιδιού και στην εκπλήρωση της ευθύνης τους έναντι αυτού. Η λέξη «ευθύνη» είναι η λέξη-κλειδί.

Όταν οι γονείς χωρίζουν, οφείλουν να αναλάβουν οι ίδιοι την ευθύνη να επιλύσουν τις διαφωνίες τους σχετικά με τα ζητήματα που αφορούν το παιδί τους. Να καταρτίσουν ένα σχέδιο ανατροφής (parenting plan), με βάση το οποίο θα πορευθούν και το οποίο οι ίδιοι θα τροποποιούν, κάθε φορά που υπάρχει ανάγκη.

Επομένως, η ανάληψη της ευθύνης των γονέων απέναντι στα παιδιά τους είναι το πρώτο σημαντικό βήμα αναμόρφωσης που επιχειρεί το σχέδιο νόμου.

Αυτή εκδηλώνεται με την προτεραιότητα που δίνεται στην αυτενέργεια των γονέων να ρυθμίσουν οι ίδιοι με συμφωνία τους τα ζητήματα των παιδιών τους, με αφετηρία τον κανόνα της από κοινού άσκησης της γονικής μέριμνας και μετά την διάσπαση της έγγαμης συμβίωσης. Κάθε συμφωνία των γονέων προϋποθέτει την συνεργασία τους. Και αυτό είναι το μήνυμα του ΄Έλληνα νομοθέτη προς τους γονείς. Να συνεργαστούν για το καλό των παιδιών τους, παρά την δυσλειτουργία της διαπροσωπικής σχέσης τους.

Σε περίπτωση που οι γονείς δεν μπορούν να βρουν μόνοι τους τις κατάλληλες λύσεις, το σχέδιο νόμου προβλέπει την προσφυγή στην διαμεσολάβηση, την πλέον ενδεδειγμένη διαδικασία εξώδικης επίλυσης των οικογενειακών διαφορών και ως έσχατη λύση, την προσφυγή στο Δικαστήριο.

Η ρύθμιση αυτή του σχεδίου νόμου εναρμονίζεται με τον σκοπό του νομοθέτη να ενισχύσει την επιλογή, από τους γονείς, της διαμεσολάβησης, για την επίλυση των διαφορών τους, σκοπός ο οποίος έχει ήδη εκδηλωθεί με την ρύθμιση του Ν. 4640/2019, με τον οποίο καθιερώνεται ως υποχρεωτική η αρχική συνεδρία διαμεσολάβησης για τις οικογενειακές διαφορές (άρθρα 6 και 7 Ν. 4640/2019).

Μετά τις επισημάνσεις μου και τη διφορούμενη διατύπωση του άρθρου 6 του ΝΣ, αφαιρείται αυτή από το ΝΣ και εναπομένει εκεί που γίνεται ευθεία αναφορά και συγκεκριμένα στο άρθρο 8 (Αντικατάσταση άρθρου 1514 ΑΚ – Παρέκκλιση από την από κοινού άσκηση της γονικής μέριμνας) και εμμέσως (με την αναφορά σε έγγραφη συμφωνία των γονέων) στα

άρθρα 12 (Αντικατάσταση άρθρου 1519 ΑΚ – Σημαντικά ζητήματα επιμέλειας τέκνου) και 13 (αντικατάσταση άρθρου 1520 ΑΚ – Προσωπική Επικοινωνία).

Η ενεργής παρουσία των δύο γονέων την ζωή και την ανατροφή του παιδιού τους, αποτελεί τον δεύτερο σημαντικό σκοπό αυτού του νομοσχεδίου. Για την εξασφάλισή της, καθιερώνεται ως κανόνας η από κοινού άσκηση της γονικής μέριμνας (συμπεριλαμβανομένης της επιμέλειας) των ανήλικων παιδιών και μετά τον χωρισμό των γονέων τους. Αλλάζει λοιπόν η αφετηρία της όποιας ρύθμισης γίνει στην συνέχεια από τους γονείς. Με βάση αυτό τον κανόνα, οφείλουν οι γονείς να συνεργαστούν για να επιτευχθεί η από κοινού άσκηση της επιμέλειας στην πράξη, με ρυθμίσεις και πρόγραμμα που είναι ελεύθεροι, όπως προ είπαμε, να συμφωνήσουν απευθείας οι ίδιοι, ή με την βοήθεια του διαμεσολαβητή ή, τέλος, σε περίπτωση ανυπέρβλητης διαφωνίας, να αποφασίσει το Δικαστήριο.

Για την τήρηση αυτού του βασικού κανόνα, το ίδιο το υπό ψήφιση σχέδιο νόμου προβλέπει περαιτέρω συγκεκριμένες ρυθμίσεις – ασφαλιστικές δικλείδες, δηλαδή τις εξής:

1. Ρητά αναφέρεται ότι η ουσιαστική συμμετοχή των δύο γονέων την ανατροφή και φροντίδα του παιδιού τους εξυπηρετεί το βέλτιστο συμφέρον του (άρθρο 5 παρ. 2)

2. Ρητά αναφέρεται ότι η αποτροπή της διάρρηξης των σχέσεων του παιδιού με καθέναν από τους γονείς του, εξυπηρετεί επίσης το βέλτιστο συμφέρον του (άρθρο 5 παρ. 2).

3. Οι αποφάσεις για την ονοματοδοσία, το θρήσκευμα, την υγεία και εκπαίδευση του παιδιού, που επιδρούν αποφασιστικά στο μέλλον, ρυθμίζονται και από τους δύο γονείς από κοινού, ακόμα κι αν η επιμέλεια ασκείται μόνον από τον ένα (άρθρο 12).

4. Αν η μεταβολή του τόπου διαμονής του παιδιού επιδρά ουσιωδώς στο δικαίωμα επικοινωνίας του γονέα με τον οποίο δεν διαμένει το τέκνο, απαιτείται προηγούμενη έγγραφη συμφωνία του γονέα αυτού ή δικαστική απόφαση (άρθρο 12).

5. Ο γονέας με τον οποίο δεν διαμένει το παιδί, έχει δικαίωμα και υποχρέωση της κατά το δυνατόν ευρύτερης επικοινωνίας με αυτό (άρθρο 13). Επιτέλους, η επικοινωνία αναγορεύεται και σε υποχρέωση, όπως πραγματικά είναι, ενώ, μέχρι τώρα, προβλεπόταν στο άρθρο 1520 ΑΚ μόνο ως δικαίωμα. Αποτέλεσμα ήταν ότι ο δικαιούχος γονέας, πολλές φορές, κατά κατάχρηση του δικαιώματός του, δεν το ασκούσε καθόλου, ή δεν το ασκούσε σύμφωνα με την συμφωνία των γονέων, ή την δικαστική απόφαση ισχυριζόμενος ότι αυτό αποτελεί δικαίωμα, με συνέπειες βλαπτικές έως και καταστροφικές για την ψυχική υγεία του παιδιού. Από την άλλη, ο γονέας που ασκούσε την επιμέλεια, δεν είχε δικαίωμα να προσφύγει στο δικαστήριο για να ζητήσει ο ίδιος την ρύθμιση την επικοινωνίας του παιδιού με τον άλλο γονέα, σε περίπτωση αδιαφορίας του τελευταίου. ΄Έτσι πολλά παιδιά κατέληγαν να έχουν μόνο τον ένα γονέα στην ζωή τους. Η υποχρέωση επικοινωνίας του γονέα με το παιδί του ενισχύεται από την διάταξη του άρθρου 14 παρ. 2 στοιχ. δ, η οποία ορίζει ότι η υπαίτια παράλειψη της άσκησης του δικαιώματος επικοινωνίας από τον δικαιούχο γονέα συνιστά κακή άσκηση της γονικής μέριμνας. Τόνισα στις συζητήσεις στην επιτροπή ότι στο ΝΣ γίνεται λόγος μόνο για δικαίωμα επικοινωνίας, οπότε πρέπει να επισημανθεί και το γεγονός ότι η επικοινωνία αποτελεί και υποχρέωση. Ενδεχομένως με την προσθήκη στην περ δ. παρ 2 του άρθρου 14 «…η κακή άσκηση και η υπαίτια παράλειψη της άσκησης του δικαιώματος επικοινωνίας από τον δικαιούχο γονέα, …» μετά το άσκησης των λέξεων «του λειτουργικού».

6. Η καθιέρωση του τεκμηρίου του 1/3 του συνολικού χρόνου επικοινωνίας με φυσική παρουσία για τον γονέα που δεν διαμένει με το παιδί, αποτελεί μια ακόμη ασφαλιστική δικλείδα για την επίτευξη της ενεργής παρουσίας των γονέων στην ζωή του παιδιού τους. Από ‘κει και πέρα οι γονείς μπορούν να κάνουν οποιαδήποτε ρύθμιση, προς τα κάτω ή προς τα πάνω. Το τεκμήριο δεν παραβιάζει, όπως λέγεται, την ισότιμη συμμετοχή των γονέων στην ανατροφή του παιδιού τους. Αποτελεί μία ελάχιστη βάση, η οποία πρέπει να γίνει σεβαστή από τους γονείς.

7. Η επέκταση του κανόνα της άσκησης από κοινού της γονικής μέριμνας και στις περιπτώσεις που το παιδί γεννιέται εκτός γάμου, εφόσον αναγνωρίζεται από τον πατέρα. Αυτές οι περιπτώσεις είναι πλέον πολύ συνήθεις στην κοινωνική πραγματικότητα.

8. Η υποχρέωση κάθε γονέα και ιδίως αυτού που ασκεί την επιμέλεια, να διαφυλάσσει και να ενισχύει την σχέση του παιδιού με τον άλλο γονέα, τους αδελφούς του και την οικογένεια του άλλου γονέα (άρθρο 11). Συναφής και η διάταξη του άρθρου 1520ΑΚ, που καθιερώνει την υποχρέωση του γονέα με τον οποίο διαμένει το τέκνο να διευκολύνει και προωθεί την επικοινωνία του παιδιού με τον άλλο γονέα σε τακτή χρονική βάση (άρθρο 12).

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,

Παρά τις όποιες αντιρρήσεις και ενστάσεις, που διατυπώθηκαν, το νομοθέτημα αυτό αποτελεί τομή για το οικογενειακό δίκαιο στη χώρα μας και μπορεί να αποτελέσει τη βάση προκειμένου να υπάρχει και μετά τη λύση του γάμου πλαίσιο για συνεννόηση μεταξύ των γονιών παιδοκεντρικό, που κατατείνει στη σωστή ψυχοσωματική ανάπτυξη των τέκνων σε κάθε δε περίπτωση εισφέρει τα κατάλληλα νομικά εργαλεία προκειμένου να επιτευχθεί αυτό με τον καλύτερο δυνατό τρόπο.

Και για όλους αυτούς τους λόγους δηλώνω ότι το υπερψηφίζω.»

Δεκτές προτάσεις του Βασίλη Α. Υψηλάντη για αλλαγές στο ΝΣ για το οικογενειακό δίκαιο – Η ομιλία του στην Ολομέλεια της Βουλής

Στην ανακοίνωση αναφέρονται περιστατικά προσπάθειας εκφοβισμού δικαστικών από ομάδες διαδικτυακής κρούσης για υποθέσεις επιμέλειας ανηλίκων.

Αναλυτικά η ανακοίνωση

Το τελευταίο διάστημα έχουν δημιουργηθεί στο διαδίκτυο «ομάδες πίεσης» με αποκλειστικό σκοπό να επηρεάσουν με τρόπο αθέμιτο δικαστικούς λειτουργούς που κρίνουν υποθέσεις οικογενειακής φύσης, ιδίως επιμέλειας ανηλίκων τέκνων.

Στοχοποιούν συγκεκριμένους δικαστές που εξέδωσαν αποφάσεις μη αρεστές, καταρτίζοντας «μαύρες λίστες», καλούν σε υποβολή ομαδικών αναφορών, απειλούν χυδαία όποιον δικαστή «ανοίγει πόλεμο μαζί τους», λειτουργώντας έτσι με όρους εκβιαστικούς.

Παρεμφερής μέθοδος είναι και οι ανοιχτές επιστολές δήθεν αγανακτισμένων πολιτών που απευθύνονται στον Πρωθυπουργό και εκθέτουν το «προσωπικό τους δράμα» με αβάσιμες αιτιάσεις και συκοφαντίες.

Η προσδοκία τους ότι με τον τρόπο αυτό θα πιέσουν το δικαστικό σύστημα ώστε να εκδίδει αποφάσεις ευνοϊκές για τα συμφέροντά τους, φανερώνει παιδαριώδη άγνοια του τρόπου λειτουργίας της Δικαιοσύνης. Οι συνάδελφοι θα εξακολουθήσουν να ενεργούν σύμφωνα με το νόμο και τη συνείδησή τους χωρίς να επηρεάζονται στο ελάχιστο από τέτοιες πρακτικές.

Δικαστές και Εισαγγελείς που βρέθηκαν στο στόχαστρο των «ομάδων πίεσης» είναι εξαιρετικοί επιστήμονες που επιτελούν με απόλυτη ευσυνειδησία το καθήκον τους και δεν έχουν ανάγκη από υπεράσπιση. Θεωρούμε ωστόσο ότι τέτοια παρακμιακά φαινόμενα δεν πρέπει να αφήνουν αδιάφορη την Πολιτεία, η οποία έχει καθήκον να προστατεύει το κύρος των δημοκρατικών θεσμών.

Τα Μέσα Ενημέρωσης (έντυπα και ηλεκτρονικά) χωρίς να παραβιάζουν το δικαίωμα στην ελεύθερη διατύπωση όλων των απόψεων και της κριτικής στην εξουσία, σεβόμενα τον δικό τους ρόλο και τηρώντας μια ελάχιστη ηθική και δεοντολογία, έχουμε τη γνώμη ότι πρέπει να είναι ιδιαίτερα προσεκτικά στην δημοσίευση τέτοιων συκοφαντικών επιστολών.

Πηγή kathimerini.gr

Ένωση Δικαστών και Εισαγγελέων: Καταγγέλλει διαδικτυακή στοχοποίηση σε υποθέσεις οικογενειακού δικαίου

• Κύριε Τζεδάκη, να ξεκινήσουμε την συνέντευξη από τον θόρυβο που έχει προκαλέσει το νέο νομοσχέδιο για την Συνεπιμέλεια. Για ποιο λόγο συμβαίνει αυτό;
Το νομοσχέδιο του Υπουργείου Δικαιοσύνης το οποίο έχει τεθεί σε δημόσια διαβούλευση από 18 Μαρτίου μέχρι και την 1η Απριλίου 2021 και πρόκειται να ψηφισθεί στο επόμενο διάστημα, έχει πράγματι προκαλέσει πολύ θόρυβο, καθώς προσπαθεί να επιλύσει μια σειρά από μακροχρόνια και ακανθώδη ζητήματα, όπως για παράδειγμα το θέμα της επιμέλειας των ανήλικων τέκνων, αλλάζοντας ριζικά τον τρόπο άσκησής της από τους διαζευγμένους γονείς. Έχουμε να δούμε τέτοιες μεγάλες τροποποιήσεις στο Οικογενειακό Δίκαιο από το μακρινό 1983. Έκτοτε έχουν πραγματοποιηθεί μικρές μόνο παρεμβάσεις και φτάνουμε έτσι στο σήμερα, όπου ο νομοθέτης αντιλαμβάνεται πλέον ότι η ίδια η κοινωνία είναι έτοιμη για αυτές τις αλλαγές καθώς έχουν υπάρξει οι απαραίτητες κοινωνικές ζυμώσεις.
• Σε τι αποβλέπει αυτό το νέο νομοσχέδιο, ποιοι δηλαδή είναι οι κεντρικοί στόχοι του;
Αρχικά αποβλέπει στην εξυπηρέτηση του λεγόμενου «συμφέροντος» του τέκνου, το οποίο ο ίδιος ο νομοθέτης σπεύδει να το ορίσει δια της παρουσίας και της ενεργής συμμετοχής και των δύο γονέων στη ζωή και στην καθημερινότητα του τέκνου, εφόσον βέβαια αυτή την συμμετοχή την επιθυμούν και οι ίδιοι οι γονείς και είναι εξίσου ικανοί να την προσφέρουν. Το συμφέρον δηλαδή του τέκνου θα πρέπει να εξετάζεται πάντα κατά περίπτωση και για κάθε παιδί ξεχωριστά.
Δεύτερος μεγάλος στόχος του νομοσχεδίου είναι η αποτροπή διάρρηξης των σχέσεων των γονέων με το τέκνο (γονική αποξένωση), λόγω έλλειψης επαρκούς επικοινωνίας του τέκνου με τον γονέα με τον οποίο δεν διαμένει.
Τρίτος στόχος είναι η περαιτέρω ενίσχυση και ανάπτυξη της κουλτούρας της συναίνεσης, της συνεννόησης και του διαλόγου, ως εναλλακτικού τρόπου επίλυσης διαφορών, προκρίνοντας μάλιστα το θεσμό της Διαμεσολάβησης, ιδίως για τις οικογενειακές διαφορές όπου και εισάγει για πρώτη φόρα την έννοια του «Οικογενειακού Διαμεσολαβητή».
• Ποια είναι ειδικότερα, η μεγαλύτερη αλλαγή στο Οικογενειακό Δίκαιο που επιφέρει αυτό το νομοσχέδιο;
Το νομοσχέδιο κινείται σε κάποιους βασικούς άξονες εκ των οποίων ο πλέον βασικός είναι η «ουσιαστική» καθιέρωση της από κοινού άσκησης της γονικής μέριμνας και από τους δυο γονείς, αποβλέποντας όπως αναφέρθηκε, στην εξυπηρέτηση του συμφέροντος του τέκνου. Θα πρέπει ίσως εδώ να αναφέρουμε ότι και στο παρελθόν ίσχυε η από κοινού άσκηση της γονικής μέριμνας, περισσότερο όμως ως μια τυπική πρόβλεψη του νόμου, η οποία μάλιστα κάλυπτε μέρος μόνο των δικαιωμάτων των γονέων, όπως τη διοίκηση της περιουσίας του ανήλικου, την εκπροσώπηση του ανηλίκου σε δικαιοπραξία ή δίκη και την εξουσία λήψης σημαντικών αποφάσεων για το τέκνο, όπως είναι η επιλογή θρησκείας και ονόματος, η αντιμετώπιση ζητημάτων υγείας (εκτός από τα επείγοντα και τα εντελώς τρέχοντα)καθώς και τη λήψη αποφάσεων που σχετίζονται με την μόρφωση του τέκνου, οι οποίες μπορούν να επιδράσουν σημαντικά στο μέλλον του (π.χ. η επιλογή ενός μουσικού ή τεχνικού σχολείου). Με το νέο νομοσχέδιο η από κοινού άσκηση της γονικής μέριμνας περιλαμβάνει πλέον ένα ευρύτερο σύνολο δικαιωμάτων αλλά και υποχρεώσεων, με σημαντικότερη αυτή της από κοινού άσκησης της επιμέλειας των τέκνων, το δικαίωμα δηλαδή πλέον του κάθε γονέα να συμμετέχει ενεργά στη συνολική φροντίδα του τέκνου και στη σωματική, πνευματική και ψυχική του ανάπτυξη. Η από κοινού άσκηση της επιμέλειας περιλαμβάνει και την καθημερινή φροντίδα των τέκνων, καθώς και όλα τα θέματα που αφορούν στην ανατροφή του τέκνου (δηλαδή στην ανάπτυξη της προσωπικότητάς του), στην μόρφωσή του (σε θέματα που αφορούν την γενική του παιδεία) και στην εκπαίδευσή του (στην εξασφάλιση δηλαδή των σπουδών του στο μέλλον). Επίσης περιλαμβάνει και θέματα επίβλεψης και εποπτείας του τέκνου, έλεγχου των συναναστροφών του, καθώς και λήψης σωφρονιστικών μέτρων, πάντοτε βέβαια με τρόπο που δεν θα θίγει την αξιοπρέπειά τους.

• Υπάρχουν κι άλλες αξιοσημείωτες αλλαγές που επιφέρει το νομοσχέδιο στο οικογενειακό δίκαιο;
Ένας δεύτερος άξονας του νομοσχεδίου είναι η θέσπιση ενός μαχητού τεκμηρίου επικοινωνίας, κατά το οποίο ο χρόνος επικοινωνίας του τέκνου με φυσική παρουσία με το γονέα με τον οποίο δεν διαμείνει, τεκμαίρεται στο 1/3 του συνολικού χρόνου του τέκνου, ακόμη και σε καθημερινή βάση, εφόσον βέβαια δεν διαταράσσεται η καθημερινότητα του τέκνου. Το τεκμήριο αυτό θα λειτουργεί ως ένα «βοήθημα» για τον δικαστή, καθώς θεσπίζεται έτσι ένα ελάχιστο εξασφαλισμένο περιεχόμενο και το οποίο θα λαμβάνει ως βάση ο δικαστής προκειμένου να εξετάσει περαιτέρω το δικαίωμα της επικοινωνίας
Ο βασικός λόγος που ο νομοθέτης δίνει ιδιαίτερη βαρύτητα στα θέματα της επικοινωνίας με το τέκνο είναι η αποτροπή όπως ειπώθηκε, του φαινομένου της «γονικής αποξένωσης», καθώς είναι αλήθεια ότι στο παρελθόν έχουν υπάρξει πολλές περιπτώσεις καταχρηστικής άσκησης γονεϊκών δικαιωμάτων και πολλές φορές τα παιδιά αποτελούν ένα μέσο άσκησης εκδικητικής συμπεριφοράς ανάμεσα στους πρώην συζύγους. Περιλαμβάνει και τη δυνατότητα διανυκτέρευσης στο σπίτι τού άλλου γονέα, καθώς και τη δυνατότητα επικοινωνίας του τέκνου με τους παππούδες, τις γιαγιάδες καθώς και τους νέους συντρόφους του άλλου γονέα, σε περίπτωση που έχει δημιουργηθεί ένας συναισθηματικός δεσμός μεταξύ τους. Να σημειωθεί ακόμη ότι υπάρχει σχετική πρόβλεψη στο νόμο για τις περιπτώσεις μεταβολής του τόπου διαμονής του τέκνου, που επιδρούν ουσιωδώς στο δικαίωμά επικοινωνίας του άλλου γονέα (πχ λόγω πολύ μεγάλης χιλιομετρικής απόστασης), όπου θα χρειάζεται πλέον είτε νέα συμφωνία των γονέων είτε δικαστική απόφαση.
Ο τρίτος άξονας του νομοσχεδίου είναι η θέσπιση αντικειμενικών κριτηρίων για την κακή άσκηση γονικής μεριμνας, ένα ακόμη «βοήθημα» δηλαδή για τον δικαστή προκειμένου ο τελευταίος να αποφασίσει αν θα συντρέχουν λόγοι αφαίρεσης επιμέλειας. Ενδεικτικά μερικά από τα κριτήρια αυτά, είναι ιδίως η υπαίτια μη συμμόρφωση σε προηγούμενη συμφωνία για την άσκηση της γονικής μέριμνας, η αδικαιολόγητη μη καταβολή διατροφής τέκνου, η παραβίαση των όρων επικοινωνίας του τέκνου από τον γονέα με τον οποίο διαμένει το τέκνο αλλά και αντίθετα η κακή άσκηση και υπαίτια παράλειψη του δικαιώματος επικοινωνίας από τον δικαιούχο γονέα, η πρόκληση γονικής αποξένωσης και η αμετάκλητη καταδίκη για ενδοοικογενειακή βία.

• Αναφέρατε στην αρχή ως έναν από τους βασικούς στόχους του νομοσχεδίου την ενίσχυση του θεσμού της Διαμεσολάβησης, πώς λοιπόν αποτυπώνεται αυτό στο νέο νόμο;
O νόμος ορίζει ότι στις περιπτώσεις όπου οι γονείς που χωρίζουν έχουν διαφωνίες σχετικά με τα θέματα της επιμέλειας του τέκνου, θα υποχρεούνται να καταβάλλουν προσπάθεια για την εξεύρεση κοινά αποδεκτών λύσεων, προσφεύγοντας, εάν είναι απαραίτητο, σε Διαμεσολάβηση. Σε περίπτωση που οι δυο γονείς αποτύχουν να έλθουν σε συμφωνία, στη συνέχεια θα μπορούν να προσφύγουν στο δικαστήριο, το οποίο μεταξύ άλλων θα έχει τη διακριτική ευχέρεια, αν κρίνει ότι υπάρχουν οι κατάλληλες προϋποθέσεις, να διατάξει Διαμεσολάβηση ή την επανάληψή της. Το δικαστήριο συγχρόνως θα ορίζει έναν «οικογενειακό διαμεσολαβητή», έναν διαπιστευμένο δηλαδή διαμεσολαβητή που θα έχει τις απαραίτητες εξειδικευμένες γνώσεις ώστε να μπορεί να προσεγγίσει με ασφάλεια αλλά και με αποτελεσματικότητα, τα ιδιαιτέρως ευαίσθητα θέματα των ανήλικων τέκνων σε περίπτωση χωρισμού των γονέων.
• Για ποιο λόγο θεωρείτε ότι ο νομοθέτης δίνει ιδιαίτερη βαρύτητα στο θεσμό της Διαμεσολάβησης;
Καθίσταται σαφές και με τον πιο κατηγορηματικό τρόπο, ότι ο νομοθέτης αναγνωρίζει το θεσμό της Διαμεσολάβησης ως τον πλέον κατάλληλο θεσμό για την επίλυση των οικογενειακών διαφορών και όχι μόνο. Τα μεγαλύτερα προβλήματα ανάμεσα στους πρώην συζύγους και κατ’ επέκταση στα τέκνα τους, δεν δημιουργούνται τόσο από την διατάραξη των έννομων σχέσεών τους, όσο από τη διατάραξη των διαπροσωπικών τους σχέσεων. Η οικογενειακή διαμεσολάβηση έρχεται λοιπόν να διευκολύνει τη λύση του γάμου με σύντομο και πολιτισμένο τρόπο, λαμβάνοντας υπόψη και τα συναισθήματα των πρώην συζύγων. Είναι πολύ σημαντικό να ληφθούν υπόψη αυτά τα έντονα συναισθήματα στη Διαμεσολάβηση (τα οποία σχεδόν ποτέ δεν εξετάζονται από το δικαστήριο) και τα οποία αποτελούν μια φυσιολογική και αναμενόμενη αντίδραση εκ μέρους των πρώην συζύγων. Η σωστή διαχείριση αυτών των συναισθημάτων, αποτελεί πολλές φορές το «κλειδί» για την επίλυση του προβλήματος. Κλείνοντας να επισημάνω και πάλι (όπως αποτυπώνεται εξάλλου και στο ίδιο το νομοσχέδιο), ότι ο κύριος γνώμονας για να παρθούν αποφάσεις από τους δύο γονείς, θα πρέπει να είναι πάντοτε το συμφέρον του τέκνου και ο καταλληλότερος τρόπος για να αναζητηθεί αυτό, είναι μέσα από την διαδικασία της Διαμεσολάβησης.

Γ. Tζεδάκης για την Συνεπιμέλεια: Oλες οι σημαντικές αλλαγές που επέρχονται στο ισχύον οικογενειακό δίκαιο

Σύμφωνα με το εν λόγω νομοσχέδιο, μετά την έκδοση του διαζυγίου, που μπορεί να γίνει ακόμη και ηλεκτρονικά πλέον,  οι γονείς σε περίπτωση που διαφωνούν για τα θέματα που αφορούν το ανήλικο παιδί θα  καταφεύγουν αρχικά σε  διαμεσολαβητή  και σε περίπτωση που  δεν βρεθεί λύση, τότε θα επιλαμβάνονται τα δικαστήρια.

Σε άλλο σημείο  το νομοσχέδιο προβλέπει  ότι πριν από κάθε απόφαση που θα αφορά τη γονική μέριμνα, το δικαστήριο μπορεί να ζητήσει την γνώμη του παιδιού, ενώ οι υποθέσεις αυτές θα εκδικάζονται πλέον από δικαστές οι οποίοι θα έχουν περάσει πρώτα από ειδικά προγράμματα επιμόρφωσης στην Εθνική Σχολή Δικαστικών Λειτουργών.

Ακόμη, αναφέρει το νομοσχέδιο  ότι κάθε απόφαση των γονέων σχετικά με την άσκηση της γονικής μέριμνας πρέπει να αποβλέπει στο συμφέρον του παιδιού. Και το δικαστήριο θα πρέπει να σέβεται την ισότητα μεταξύ των γονέων και να μην κάνει διακρίσεις εξαιτίας ιδίως του φύλου, του σεξουαλικού προσανατολισμού, της φυλής, της γλώσσας, της θρησκείας, των πολιτικών ή όποιων άλλων πεποιθήσεων, του γονέα. Μάλιστα, αναφέρεται  ότι «ανάλογα με την ωριμότητα του τέκνου πρέπει να ζητείται και να συνεκτιμάται η γνώμη του, πριν από κάθε απόφαση σχετική με τη γονική μέριμνα και τα συμφέροντά του, εφόσον η γνώμη του τέκνου κριθεί από το δικαστήριο ότι δεν αποτελεί προϊόν καθοδήγησης ή υποβολής».

Στα άρθρα 6 και 15   ορίζεται ότι σε περίπτωση διαφωνίας κατά την άσκηση της γονικής μέριμνας «οι γονείς υποχρεούνται να καταβάλλουν προσπάθεια για την εξεύρεση κοινά αποδεκτών λύσεων, προσφεύγοντας, εάν είναι απαραίτητο, σε διαμεσολάβηση». Αν όμως διαφωνούν και «το συμφέρον του τέκνου επιβάλλει να ληφθεί απόφαση, αποφασίζει το δικαστήριο», ενώ ο ορισμός του διαμεσολαβητή από το δικαστήριο θα γίνεται από ειδικό «μητρώο οικογενειακών διαμεσολαβητών».

Αναφορικά με τα παιδιά εκτός γάμου

Στο άρθρο 9 του νομοσχεδίου αναφέρεται  ότι η «γονική μέριμνα του ανηλίκου τέκνου που γεννήθηκε και παραμένει χωρίς γάμο των γονέων του ανήκει στην μητέρα του». Σε περίπτωση που το παιδί αναγνωρίστηκε από τον πατέρα αποκτά γονική μέριμνα και ο πατέρας. Ωστόσο, σε περίπτωση δικαστικής αναγνώρισης, στην οποία αντιδίκησε ο πατέρας, «αυτός δεν ασκεί γονική μέριμνα ούτε αναπληρώνει την μητέρα στην άσκησή της, εκτός αν υπάρχει συμφωνία των γονέων».

Παράλληλα,  στο   νομοσχέδιο   αναφέρεται ότι όταν «η επιμέλεια ασκείται από τον ένα γονέα ή έχει γίνει κατανομή της μεταξύ των γονέων, οι αποφάσεις για την ονοματοδοσία του παιδιού, για το θρήσκευμα, για ζητήματα της υγείας του, εκτός από τα επείγοντα και τα εντελώς τρέχοντα, καθώς και για ζητήματα εκπαίδευσης που επιδρούν αποφασιστικά στο μέλλον του, λαμβάνονται και από τους δύο γονείς από κοινού».

Στο άρθρο 13 ορίζονται τα ζητήματα επικοινωνίας των γονέων με το παιδί. Συγκεκριμένα, το άρθρο 1520 του Α.Κ. αντικαθίσταται ως εξής: «Ο γονέας με τον οποίο δεν διαμένει το τέκνο έχει το δικαίωμα και την υποχρέωση της, κατά το δυνατό, ευρύτερης επικοινωνίας με αυτό, στην οποία περιλαμβάνεται τόσο η φυσική παρουσία και επαφή αυτού με το τέκνο όσο και η διαμονή του τέκνου στην οικία του. Ο γονέας με τον οποίο διαμένει το τέκνο οφείλει να διευκολύνει και να προωθεί την επικοινωνία του τέκνου με τον άλλο γονέα σε καθημερινή βάση. Ο χρόνος επικοινωνίας του τέκνου με φυσική παρουσία με τον γονέα, με τον οποίο δεν διαμένει, τεκμαίρεται στο ένα τρίτο του συνολικού, εκτός αν ο γονέας αυτός ζητά μικρότερο χρόνο επικοινωνίας, ή για λόγους, που αφορούν στις συνθήκες διαβίωσης ή στο συμφέρον του τέκνου, επιβάλλεται να καθορισθεί μικρότερος ή μεγαλύτερος χρόνος επικοινωνίας, εφόσον, σε κάθε περίπτωση, δεν διαταράσσεται η καθημερινότητα του τέκνου. Αποκλεισμός ή περιορισμός της επικοινωνίας είναι δυνατός μόνο για εξαιρετικά σοβαρούς λόγους, ιδίως όταν ο γονέας με τον οποίο δεν διαμένει το τέκνο έχει καταδικαστεί αμετάκλητα για ενδοοικογενειακή βία ή για εγκλήματα κατά της γενετήσιας ελευθερίας ή εγκλήματα οικονομικής εκμετάλλευσης της γενετήσιας ζωής». Την ίδια στιγμή, οι γονείς δεν έχουν το δικαίωμα να εμποδίζουν την επικοινωνία του τέκνου με τους ανώτερους ανιόντες και τους αδελφούς του, εκτός αν συντρέχει σπουδαίος λόγος, με τρίτους που έχουν αναπτύξει μαζί του κοινωνικοσυναισθηματική σχέση οικογενειακής φύσης, εφόσον με την επικοινωνία εξυπηρετείται το συμφέρον του τέκνου».

Πηγή: in.gr

Διαζύγιο με ένα κλικ! -Σημαντικές αλλαγές στο οικογενειακό Δίκαιο

Νέο οικογενειακό δίκαιο: Διαµεσολαβητής θα αποφασίζει για το συμφέρον του παιδιού

Το νομοσχέδιο που επεξεργάστηκε αρμόδια επιτροπή υπό την προεδρία του επίτιμου εισαγγελέα του Αρείου Πάγου Ιωάννη Τέντε, εκτός απροόπτου, αναμένεται να τεθεί στο τραπέζι του Υπουργικού Συμβουλίου ακόμα και στην επόμενη συνεδρίασή του και αμέσως μετά να πάρει τον δρόμο για ψήφιση στη Βουλή.

Με τις διατάξεις του νομοθετικού εγχειρήματος εισάγονται νέες διαδικασίες, με γνώμονα πάντα το συμφέρον του παιδιού, αλλά και τη δημιουργία ενός περιβάλλοντος χωρίς εντάσεις – όσο αυτό βέβαια είναι δυνατό – για την ολοκληρωμένη ανάπτυξη της προσωπικότητας του ανηλίκου, που πολλές φορές, όπως έχει δείξει η δικαστηριακή πρακτική, βρίσκεται στη μέση σφοδρής αντιδικίας ανάμεσα στους γονείς.

Οι αλλαγές

Οι βασικότερες αλλαγές που περιλαμβάνονται στο προωθούμενο νομοσχέδιο, σύμφωνα με πληροφορίες, είναι οι εξής:

1. Καθιερώνεται η από κοινού άσκηση της γονικής μέριμνας και από τους δύο γονείς ακόμα και μετά τη διάσπαση του εγγάμου βίου. Οι γονείς, δηλαδή, από κοινού θα αποφασίζουν για όλα τα κρίσιμα ζητήματα που αφορούν τη ζωή των παιδιών τους, όπως για παράδειγμα την επιλογή σχολείου, την ιατροφαρμακευτική του περίθαλψη και την ονοματοδοσία.

2. Για πρώτη φορά θεσπίζεται το ελάχιστο μαχητό τεκμήριο του 1/3 για την επικοινωνία του τέκνου με τον γονέα που δεν διαμένει μαζί του. Εξασφαλίζεται έτσι αυξημένη επικοινωνία, η οποία, σε κάθε περίπτωση, είναι επωφελής για το τέκνο.

3. Αξιοποιείται ο θεσμός της διαμεσολάβησης, δηλαδή του διακανονισμού και της επίλυσης των όποιων τριβών και αντιδικιών μεταξύ των πρώην συζύγων με σημείο αναφοράς το παιδί, εκτός δικαστηρίων, από ειδικούς διαμεσολαβητές που ήδη υπάρχουν και στους οποίους ανατίθεται η λύση και αυτών των ευαίσθητων οικογενειακών διαφορών. Αξίζει να σημειωθεί ότι σύμφωνα με την Κεντρική Επιτροπή Διαμεσολάβησης οι διάδικοι που ακολουθούν τη μέθοδο αυτή για τις οικογενειακές διαφορές καταφέρνουν σε ποσοστό 20% να επιλύουν τις διαφορές τους αποφεύγοντας το επόμενο στάδιο, αυτό της προσφυγής στα δικαστήρια. Επιπλέον, το 86% των διαδίκων που επιλέγουν εκουσίως τη διαμεσολάβηση καταφέρνουν να βρουν τη «χρυσή τομή» στη διαφορά τους.

4. Ιδιαίτερη βαρύτητα έχει και η νομοθετική ρύθμιση που αφορά την άσκηση κακής επιμέλειας με συνέπειες για τον γονιό εκείνον που δεν τηρεί τον νόμο. Η υπαίτια μη συμμόρφωση προς αποφάσεις και πράξεις δικαστικών αρχών που αφορούν τα παιδιά, η υπαίτια παράβαση των όρων της συμφωνίας των γονιών ή της δικαστικής απόφασης για την επικοινωνία του παιδιού με τον γονιό, η αδικαιολόγητη άρνηση του γονιού να καταβάλει τη διατροφή που επιδικάστηκε από το δικαστήριο ή συμφωνήθηκε μεταξύ των γονέων, η τέλεση υπό οποιαδήποτε μορφή οικογενειακής βίας από τον γονιό σε βάρος του παιδιού, είναι μερικές από τις περιπτώσεις που μπορεί να εμπίπτουν στο πλέγμα της «κακής άσκησης της επιμέλειας».

Σε περίπτωση πάντως που οι γονείς δεν καταφέρουν να τα βρουν μεταξύ τους σε σχέση με κρίσιμα ζητήματα για το παιδί μπορούν να προσφεύγουν στα δικαστήρια. Γεγονός που εκ των πραγμάτων σημαίνει ότι ένας δικαστικός λειτουργός ενδέχεται να κληθεί να λάβει ουσιαστικές αποφάσεις για το μέλλον ενός παιδιού, όπως σε ποιο σχολείο θα φοιτήσει αν οι γονείς δεν καταφέρουν να τα βρουν μεταξύ τους προτού φτάσουν στη Δικαιοσύνη.

Τέλος, παρέχεται η δυνατότητα στους γονείς για τους οποίους οι δικαστικές αποφάσεις για την επιμέλεια των παιδιών τους δεν έχουν καταστεί αμετάκλητες να προσφύγουν δικαστικά και να αξιοποιήσουν τα νέα δεδομένα.

Πηγή: tanea.gr

Μεγάλες ανατροπές στο Οικογενειακό Δίκαιο μετά από 40 χρόνια-Τι αλλάζει

Οι κοινωνικές μεταβολές, οι αλλαγές στις διαπροσωπικές σχέσεις, αλλά και στον ευαίσθητο και σύνθετο χώρο της οικογένειας είναι μεγάλες. Η ανάγκη της μεταρρύθμισης, κυρίως σε ό,τι αφορά την οργάνωση, σε σύγχρονες από παιδαγωγικής και ουσιαστικής πλευράς, των σχέσεων και των δύο γονιών με τα παιδιά τους είχε τεθεί ως προτεραιότητα από χρόνια.

Οι δυσκολίες ρύθμισης των οικογενειακών καταστάσεων στις περιπτώσεις κυρίως που οι γονείς έχουν αποφασίσει να τραβήξουν διαφορετικούς δρόμους, τα υπάρχοντα στερεότυπα και ποικίλες εμμονές και αγκυλώσεις, καθυστέρησαν τις απαιτούμενες αλλαγές κυρίως για το «καυτό» θέμα των σχέσεων των γονιών με τα παιδιά τους, όταν εκείνοι έχουν χωρίσει.

Οι νέες διατάξεις

Η κυβέρνηση, επιτέλους, φέρνει στη Βουλή την επόμενη εβδομάδα νομοσχέδιο μεταρρύθμισης του Οικογενειακού Δικαίου για το θέμα της συνεπιμέλειας των παιδιών των χωρισμένων γονιών, θέμα που συνεχίζει να προκαλεί σωρεία σκληρών αντιδικιών και δικών, που μόνον προς το συμφέρον των παιδιών δεν είναι. Ας δούμε τι προβλέπουν οι νέες διατάξεις του υπουργείου Δικαιοσύνης, ενώ ο αρμόδιος υπουργός Κωνσταντίνος Τσιάρας επιχειρεί να επιτευχθεί για αυτό το τόσο ευαίσθητο κοινωνικό θέμα διακομματική συναίνεση.

Προβλέπεται, κατ’ αρχάς, η από κοινού επιμέλεια των τέκνων. Για πρώτη φορά στο Δίκαιό μας θεσπίζεται το τεκμήριο (που σημαίνει πρέπει να υπάρχει λόγος για να μην ισχύσει) της επικοινωνίας με τον γονιό που δεν διαμένει με το παιδί στο 1/3 του συνολικού χρόνου της επικοινωνίας. Αυτή η πρόβλεψη είναι πολύ σημαντική, διότι ο δικαστής ξεκινάει από μία βάση, ότι ο γονιός που δεν μένει με το παιδί, έχει το δικαίωμα να το παίρνει και να ζει μαζί του για το 1/3 του συνολικού χρόνου της επικοινωνίας. Δηλαδή, να μην το παίρνει μόνον κάποιο Σαββατοκύριακο ή λίγες ημέρες το καλοκαίρι ή στις διακοπές, όπως συνήθως συμβαίνει, αλλά συχνότερα και σε τακτική βάση.

Καθοριστικής σημασίας είναι η ρύθμιση του νέου νόμου, ότι στο εξής (μετά την ψήφισή του), η άσκηση της γονικής μέριμνας για τα τέκνα των χωρισμένων γονιών θα γίνεται από κοινού, καθώς από κοινού ορίζεται να αποφασίζουν για τη ζωή των παιδιών τους, όπως για παράδειγμα την επιλογή σχολείου, την ιατροφαρμακευτική του περίθαλψη, την ονοματοδοσία καθώς και άλλα θέματα που αφορούν την καθημερινότητά τους. Η από κοινού γονική μέριμνα εκτιμάται από τους ειδικούς, που έλαβαν μέρος στη νομοπαρασκευαστική επιτροπή υπό την προεδρία του επίτιμου εισαγγελέα του Αρείου Πάγου, Ιωάννη Τέντε, πως θα συμβάλει στην ανάδειξη του κοινού ρόλου των γονιών και βέβαια θα έχει ως συνέπεια τη μείωση των αντιδικιών και την εμπέδωση νέων σχέσεων για την αντιμετώπιση των προβλημάτων των παιδιών, με γνώμονα πάντα το συμφέρον τους.

Η έννοια της αποξένωσης

Σημαντική είναι και η ρύθμιση με την οποία καθιερώνεται για πρώτη φορά σε νομοθετικό κείμενο η έννοια της γονικής αποξένωσης. Με τον τρόπο αυτό, το δικαστήριο θα πρέπει να συνεκτιμά για την απόφαση του, που αφορά τη σχέση γονιού-τέκνου, την ικανότητα και πρόθεση καθενός από τους γονείς να σέβεται τα δικαιώματα του άλλου, την εν γένει συμπεριφορά του κατά το προηγούμενο διάστημα, αλλά κυρίως την αποτροπή αποξένωσης του παιδιού από τον γονιό που δεν μένει μαζί του.
Επίσης, καθιερώνονται οι προϋποθέσεις, ώστε οι γονείς να μην αναλώνονται σε ατέρμονες διενέξεις και δικαστικές αντιπαραθέσεις και να μην πληγώνεται η ψυχοπνευματική ανάπτυξη των παιδιών.

Η Διαμεσολάβηση​​​​​​

Ενδιαφέρον παρουσιάζουν και οι διατάξεις για την επίλυση των όποιων διαφορών προκύπτουν για τη συνεπιμέλεια των τέκνων από τα χωρισμένα ζευγάρια, καθώς ο νόμος από μόνος του δεν αρκεί για να «σβήσει» κάθε μορφή αντιδικίας και διενέξεων. Και εδώ, με τις προτεινόμενες ρυθμίσεις, αξιοποιείται ο θεσμός της Διαμεσολάβησης, δηλαδή του διακανονισμού και της επίλυσης των όποιων τριβών και αντιδικιών εκτός δικαστηρίων, από ειδικούς διαμεσολαβητές που ήδη υπάρχουν και στους οποίους ανατίθεται η λύση και αυτών των ευαίσθητων οικογενειακών διαφορών.

Προς τούτο ελήφθη υπόψη η εφαρμογή ώς τώρα του θεσμού της Διαμεσολάβησης, που ισχύει και έχει έστω και δειλά δειλά αλλά σταθερά αποδοχή από τους πολίτες και τους δικηγόρους, όπως δείχνουν και τα στατιστικά δεδομένα της ειδικής επιτροπής που παρακολουθεί την εφαρμογή του νεοσύστατου θεσμού υπό την προεδρία του έμπειρου νομικού, επίτιμου αρεοπαγίτη Ιωάννη Χαμηλοθώρη.

Δεν αποκλείεται, μάλιστα, σύντομα η πρόβλεψη του νέου νόμου για το Οικογενειακό Δίκαιο να οδηγήσει στον νέο θεσμό του οικογενειακού διαμεσολαβητή, γεγονός που θα συμβάλει στην ομαλοποίηση των οικογενειακών σχέσεων των γονιών που πρέπει να ρυθμίσουν θέματα τα οποία αφορούν την ανατροφή των παιδιών τους και κατ’ επέκταση την ομαλή και ορθή διαπαιδαγώγησή τους.

Τι γίνεται, όμως, με εκείνους, που παρά τις προβλέψεις του νέου νόμου, συνεχίζουν να αποκλείουν τον ένα γονιό από την επικοινωνία με το παιδί και παραβιάζουν τις νέες αρχές για την κοινή απόφαση για τα θέματα των τέκνων, ή στην πράξη οδηγούν το παιδί σε αποξένωση από τον γονιό που δεν μένει μαζί του;

Οι συνέπειες

Με τις προτεινόμενες διατάξεις για πρώτη φορά ορίζονται ενδεικτικά περιπτώσεις κακής άσκησης της επιμέλειας και για αυτές προβλέπονται συνέπειες.

Ανάμεσά τους είναι η γονική αποξένωση, η υπαίτια μη συμμόρφωση προς αποφάσεις και πράξεις δικαστικών αρχών που αφορούν τα παιδιά, η υπαίτια παράβαση των όρων της συμφωνίας των γονιών ή της δικαστικής απόφασης για την επικοινωνία του παιδιού με τον γονιό, η αδικαιολόγητη άρνηση του γονιού να καταβάλει τη διατροφή που επιδικάστηκε από το δικαστήριο ή συμφωνήθηκε μεταξύ των γονέων, η τέλεση υπό οποιαδήποτε μορφή οικογενειακής βίας από τον γονιό εις βάρος του τέκνου κ.λπ.

Τέλος, παρέχεται η δυνατότητα στους γονείς, για τους οποίους οι δικαστικές αποφάσεις για την επιμέλεια των παιδιών τους δεν έχουν καταστεί αμετάκλητες, να προσφύγουν δικαστικά και να αξιοποιήσουν τα νέα δεδομένα, καθορίζοντας με τον νέο νόμο τη συνεπιμέλεια των τέκνων τους.

Πηγή: kathimerini.gr

Από κοινού η επιμέλεια των παιδιών