Τα προβλήματα δεν λείπουν για την Ελπίδα, η οποία θα παρουσιαστεί στο Βύρωνα χωρίς τον Χρήστο Καταβαίνη, που υπέστη βαρύ διάστρεμμα και δεν υπολογίζεται στην Αθήνα. Ο Αντώνης Χρύσης εδώ και αρκετές μέρες πονάει στο πέλμα του (είχε χτυπήσει στο τρίτο φιλικό παιχνίδι με τους Αμερικανούς) και είναι πιθανό να κάνει ένεση και να δοκιμάσει να αγωνιστεί. Εξάλλου, ο Γιώργος Παπαδόπουλος αποτελεί παρελθόν από την ομάδα, οπότε η Ελπίδα θα ταξιδέψει σήμερα το πρωί για την Αθήνα με 10 παίκτες, εκ των οποίων αμφίβολη είναι η συμμετοχή του Αντώνη Χρύση. Ο προπονητής της ομάδας Παναγιώτης Παπακώστας θα έχει στη διάθεσή του, τους εξής παίκτες: Γιάννης Βογιατζής, Σωτήρης Δευτερέβος, Δημήτρης Σταύρου, Νίκος Κανύχης, Γιώργος Συμιακός, Ράντομιρ Μάτοβιτς, Αλέξανδρος Γκίνος, Νίκος Τσιριλάκης, Αντώνης Χρύσης και Σταύρος Παρδακάς. Με την ομάδα θα ταξιδέψει στην Αθήνα, ο πρόεδρος Θανάσης Σταμούλης και ο γενικός αρχηγός Άρης Γυφτάκης.

ΤΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΤΩΝ ΜΠΑΡΑΖ
ΣΗΜΕΡΑ:
«Δ. Καλτσάς» (16:30): Ελπίδα Πεταλούδων- Μαρπησσαϊκός (1)
ΚΥΡΙΑΚΗ(21/06)
«Δ. Καλτσάς» (13:45): Νικητής 1- Ίωνες Χίου

Τώρα είναι η… ώρα για την Ελπίδα Πεταλούδων!

Η Ελπίδα Πεταλούδων παίζει τους κόπους μιας χρονιάς!

Βελτιωμένη η Ελπίδα, τραυματίστηκε ο Χρύσης!

Χάνει Καταβαίνη για τα μπαράζ η Ελπίδα!

Αναλυτικά η συνέντευξη:
• Είναι κυριολεκτικά άλμα να αποφασίζεις να μεταναστεύσεις από τη Ρόδο στην Αγγλία όταν ακόμη τα παιδιά σου είναι μικρά, η επαγγελματική εξέλιξη αβέβαιη, η χώρα άγνωστη. Θέλει τόλμη αντιλαμβάνομαι και προφανώς στοιχείο του χαρακτήρα σου;
Κοίτα, είμαι παιδί οικονομικών μεταναστών, οπότε η μετανάστευση δεν ήταν ποτέ κάτι ξένο για μένα. Ο πατέρας μου, ορφανός και προστάτης οικογένειας από μικρό παιδάκι, έκανε νυχτερινό σχολείο και δούλευε παράλληλα. Η μαμά μου, αποσπασμένη από την Αθήνα στο εμπορικό επιμελητήριο της Λάρισας, γνώρισε τον βλάχο με τα πράσινα μάτια, τον ερωτεύτηκε κι έφυγε μαζί του στο εξωτερικό. Για Γερμανία ξεκίνησαν, αλλά τα σχέδια άλλαξαν στον σταθμό του τρένου και βρέθηκαν στο Παρίσι. Ωραία ιστορία. Για ταινία. 24 χρονών τότε, ξεβράκωτοι που λέμε, έφυγαν για μια καλύτερη μοίρα. Πήγαν καλά όλα, έκαναν εμάς εκεί, αλλά ο καημός του πατέρα μου ήταν πάντα η πατρίδα. «Vive la Grace, merci la France» έλεγε. Το έχω και tattoo στο χέρι μου. Γυρίσαμε στην Ελλάδα όταν ήμουν εννιά. Η μετανάστευση μού χάρισε τη διγλωσσία, που τη θεωρώ τεράστιο δώρο για ένα παιδί, και την αίσθηση ότι είμαστε πολίτες του κόσμου. Οπότε για μένα δεν ήταν ποτέ αδιανόητο να ξαναφύγω.
Η κρίση μάς βρήκε με τον Μάρκο στη Ρόδο. Εγώ μόνιμα διορισμένη στην εκπαίδευση, εκείνος ένας εξαιρετικός προγραμματιστής που δούλευε ως τεχνικός υπολογιστών και δικτύων, γιατί αυτό υπήρχε. Το πάθος και το ταλέντο του ήταν ο κώδικας, αλλά στη Ρόδο πήγαινε χαμένος. Μαράζωνε. Ήρθε και η κρίση και τα αποτελείωσε όλα. Πίεση, απαίσια δουλειά, λίγα λεφτά. Εγώ δεν είχα παράπονο. Αγαπούσα τη δουλειά μου. Μου έδωσε και της έδωσα πολλά. Αλλά είχα κάπως συμβιβαστεί. Τα άσχημα του δημοσίου: δεν τολμάς να ονειρευτείς επειδή ζεις το δήθεν όνειρο του κάθε Έλληνα. Μια θεσούλα στο δημόσιο. Ένιωθα ότι κι αυτός ο κύκλος έκλεινε. Με τα πολλά, ο Μάρκος μού είπε ότι θέλει να φύγουμε. Για να σου πω την αλήθεια, εγώ πετούσα τη σκούφια μου. Χάρηκα όμως ακόμα περισσότερο που ήταν δική του πρωτοβουλία. Ένιωθα πιο ασφαλής που δεν έσερνα κάποιον με το ζόρι. Η κουνιάδα μου ήταν τότε στην Αγγλία με τον άντρα της, γιατροί και οι δύο, και μας πρότειναν να ξεκινήσουμε από εκεί και βλέπουμε. Το πλάνο ήταν να φύγει πρώτος ο Μάρκος, να στρώσει την κατάσταση, κι εγώ να μείνω πίσω στη Ρόδο με τα παιδιά, τότε 5 και 7 ετών, για να κλείσω σπίτι, σχολικές χρονιές, μεταπτυχιακό, όλα. Είχε κλείσει τρεις συνεντεύξεις πριν φύγει: Οξφόρδη, Μπαθ, Μάντσεστερ. Είχα σκάσει με τη σειρά γιατί ήθελα την Οξφόρδη και φοβόμουν ότι την πρώτη, ειδικά χωρίς εμπειρία, θα την έκαιγε. Όμως πήγε το κομάντο στην πρώτη συνέντευξη και σε 15’ λεπτά του πρόσφεραν τη θέση. Θυμάμαι είχα πάει το Νικολάκι μου στο ποδόσφαιρο όταν με πήρε να μου το πει. Καθόμουν σε ένα παρκάκι κι έκλαιγα από χαρμολύπη. «Κοίτα να δεις», σκεφτόμουν. «Δεν είναι αρκετός για τη Ρόδο και είναι αρκετός για το Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης». Θύμωσα πολύ με την Ελλάδα τότε. Αλλά άνοιγε μπροστά μας η ελπίδα. Μια νέα προοπτική λίγο πριν τα 40 μας. Μεγάλη υπόθεση. Με πονάει που άφησα τη χώρα μου. Νιώθω καμιά φορά ότι την πρόδωσα στα δύσκολα. Αλλά κι εκείνη δεν έκανε τίποτα για να μας κρατήσει. Ο ήλιος και η θάλασσα δεν μας αρκούσαν πια.
• Ποιες ήταν οι μεγαλύτερες δυσκολίες που συνάντησες στην αρχή; Ήταν τα πάντα στρωμένα με ροδοπέταλα ή υπήρξαν στιγμές που αμφισβήτησες την απόφασή σου;
Υπάρχουν καταγεγραμμένα στάδια στην ψυχολογία των μεταναστών. Στην αρχή είσαι ντοπαρισμένος από χαρά, αισιοδοξία και ενθουσιασμό. Μετά αρχίζουν οι δεύτερες σκέψεις, καταλαγιάζει ο πρώτος ενθουσιασμός και διογκώνονται στο μυαλό σου αυτά που σου λείπουν.
Για μας ήταν η οικογένεια, οι φίλοι, ο ήλιος, το φαγητό, κυρίως οι πρώτες ύλες, η ποιότητα ζωής. Δεν μπορούσες να πιείς το καφεδάκι σου το πρωί με τις φίλες πριν πας δουλειά, δεν έκανες το απογευματινό σου μπάνιο, δεν χτυπούσες τα τυλιχτά σου απ’ τους “Κέληδες”. Την πρώτη χρονιά είχαμε αποφασίσει να μη δουλέψω. Ήθελα να έχω τα παιδιά από κοντά. Νέο περιβάλλον, μεγάλη αλλαγή, μάτια δεκατέσσερα. Να εντοπίσω εκφοβισμό, να συνοδεύσω εκδρομές και δραστηριότητες, να τους μάθω την πόλη, τα μουσεία, να ενταχθούν, να ξαναχτίσουμε ένα σπίτι για την οικογένειά μας.
Εκείνη η χρονιά με ρήμαξε ψυχολογικά. Χωρίς δουλειά ένιωθα μισή. Ήρθε μια καταθλιψάρα όλη δική μου. Θυμάμαι να μη θέλω να σηκωθώ απ’ το κρεβάτι, να μην έχω κίνητρο για ζωή, με δύο μικρά παιδιά. Τρομοκρατήθηκα, αλλά μου έκοψε να ζητήσω βοήθεια. Όσα και να λένε για το σύστημα υγείας της Αγγλίας, στα σοβαρά θέματα λειτουργεί άψογα. Αφού συνήλθα και αγάπησα ξανά τη ζωή, άρχισα να ψάχνω για δουλειά ως πρώτη προτεραιότητα. Δεν ήταν καθόλου εύκολο. Ήταν αδιέξοδο. Δεν σε εμπιστεύονται χωρίς εργασιακή εμπειρία στην Αγγλία και δεν μπορείς να αποκτήσεις εμπειρία αν δεν σε εμπιστευτεί έστω κάποιος. Ειδικά στην περίπτωσή μου, που επιχειρούσα και αλλαγή καριέρας.
Όμως με υπομονή και επιμονή άνοιξε η πρώτη πόρτα και τα υπόλοιπα είναι ιστορία. Τώρα πλέον έχω βρει το όνειρό μου. Αδυνατώ να πιστέψω ότι πληρώνομαι για να κάνω το χόμπι μου. Επαγγελματικά διανύω την καλύτερη φάση της ζωής μου. Και μιας και έχουμε περίοδο πανελληνίων τώρα, θέλω να σταθώ σε ένα σημείο. Πέρα από το φρικτό άγχος στο οποίο υποβάλλουμε τα παιδιά στην Ελλάδα, ίσως πρέπει να αναλογιστούμε και το θέμα του προσανατολισμού. Πολλά παιδιά, όπως κι εγώ, πέφτουν θύματα των ίδιων τους των επιδόσεων. Στοχεύουν όσο ψηλότερα μπορούν βαθμολογικά και από άποψη πρεστίζ, χωρίς να σκέφτονται πάντα αν αυτό που διαλέγουν το θέλουν πραγματικά.
Η δουλειά σου είναι κάτι που θα κουβαλάς για χρόνια και θα της αφιερώνεις περίπου το 1/3 του χρόνου σου. Δεν πρέπει να τη βλέπουμε ως κριτήριο αντικειμενικής επιτυχίας. Πρέπει να βρούμε κάτι που να το γουστάρουμε με όλο μας το είναι, χωρίς να συνυπολογίζουμε το κύρος ως παράμετρο. Και οι σπουδές, ανεξάρτητα από το αντικείμενο με το οποίο θα ασχοληθείς εργασιακά, είναι τεράστιο εφόδιο. Είναι οι ορίζοντες που σου ανοίγουν, η κοινωνική εμπειρία της φοιτητικής ζωής, η αυτοπεποίθηση που αποκτάς όταν μελετάς ένα αντικείμενο.

• Τώρα πλέον θεωρείσαι «έμπειρη μετανάστης». Τι πιστεύεις ότι εκτιμούν περισσότερο οι εργοδότες στο εξωτερικό;
Να ξεκινήσω λέγοντας ότι δεν έχω προσωπική εμπειρία από τον ιδιωτικό τομέα στην Ελλάδα. Ό,τι γνωρίζω είναι από διηγήσεις φίλων. Αυτό που μπορώ να πω με βεβαιότητα είναι ότι η σχέση εργοδότη – εργαζομένου εδώ μου φαίνεται πολύ πιο υγιής. Υπάρχει σεβασμός εκατέρωθεν. Υπάρχει μέριμνα για την ευημερία, την ψυχική υγεία και την ισορροπία προσωπικής και επαγγελματικής ζωής. Όχι μόνο επειδή υπάρχει θεσμικό πλαίσιο, αλλά επειδή οι εργοδότες έχουν καταλάβει κάτι πολύ απλό, ο ευτυχισμένος εργαζόμενος αποδίδει καλύτερα, παίρνει πρωτοβουλίες, καινοτομεί και εξελίσσεται, μαζί του και η επιχείρηση. Στην παρούσα δουλειά μου έχουμε 15 λεπτά μασάζ κάθε μήνα στο γραφείο, περιπάτους στο lunch break (δεν έχω πατήσει ούτε μία φορά), χριστουγεννιάτικες παρτάρες και το καλοκαιρινό εταιρικό Σαββατοκύριακο. Πέρυσι κάναμε glamping, τζακούζι, silent disco και talent show. Πολύ χρήσιμο για το περίφημο team bonding αλλά και για να μάθεις να ξεφτιλίζεσαι μπροστά στους συναδέλφους σου και να επιβιώνεις. Όταν τα περιγράφω όλα αυτά σε φίλους μου στην Ελλάδα, συνήθως γελάνε μέχρι δακρύων. Οπότε μάλλον αυτά είναι ψιλά γράμματα στην ελληνική εργασιακή κουλτούρα. Σε σχέση με το τι εκτιμούν και αναγνωρίζουν, θα έβαζα πολύ ψηλά το εργασιακό ήθος. Με όλο το ρίσκο της γενίκευσης, θεωρώ ότι οι Έλληνες δεν είμαστε άνθρωποι του αυστηρού 9-5. Κάνουμε το έξτρα μίλι. Αναλαμβάνουμε ευθύνη. Βρίσκουμε λύσεις. Έχουμε μια σπιρτάδα και μια πρακτικότητα που εκτιμώνται πολύ. Διακρίνω επίσης μια αξιοπρέπεια. Δεν κρυβόμαστε εύκολα πίσω από δικαιολογίες. Αναλαμβάνουμε τις ευθύνες μας και διεκπεραιώνουμε. Τώρα πώς καλλιεργήθηκε αυτή η κουλτούρα μέσα σε τόσα κακώς κείμενα, αδυνατώ να εξηγήσω. Ίσως το περίφημο φιλότιμο να μην είναι τόσο καραμέλα τελικά.
Πολύ δυνατοί είμαστε και στην ικανότητα διαχείρισης κρίσεων. Την έχουμε μάθει με τον δύσκολο τρόπο. Μεγαλώσαμε σε ένα περιβάλλον όπου συχνά έπρεπε να αυτοσχεδιάσεις για να ξεμπερδέψεις καταστάσεις. Όταν όμως αυτή η νοοτροπία συνδυάζεται με οργάνωση και σεβασμό στις διαδικασίες, το «κατ’ εξαίρεση» παύει να είναι δικαιολογία και γίνεται επαγγελματικό πλεονέκτημα.
Ένα τελευταίο χαρακτηριστικό που εκτιμάται, και όχι για λόγους πολιτικής ορθότητας αλλά για λόγους ουσίας, είναι η πολυπολιτισμικότητα. Αυτό το μαγικό πλέξιμο κουλτούρων, νοοτροπιών και εμπειριών σε ένα μωσαϊκό ανθρώπων. Το πόσο προάγει τη δημιουργικότητα και πόσο ανοίγει τους ορίζοντες. Εκεί νομίζω ότι έχουμε ακόμη δρόμο στην Ελλάδα μέχρι να το αντιληφθούμε ως πραγματική δύναμη στον εργασιακό χώρο. Σε κάποια φάση είχα ξεκινήσει στα γραφείο το ελληνικό κουίζ της Παρασκευής: μια αγγλική λέξη ελληνικής ρίζας κάθε εβδομάδα και να μαντεύουν από πού προέρχεται. Ένιωθα λίγο ο κ. Πορτοκάλος που ισχυριζόταν ότι και το κιμονό βγαίνει από τον χειμώνα. Όμως έφερνα την ετυμολογία στο τραπέζι, μια έννοια αρκετά ξένη για πολλούς Άγγλους που είναι κατά πλειοψηφία μονόγλωσσοι. Και προς έκπληξή μου είχε φανατικό κοινό.
• Πώς έχει αλλάξει ο κλάδος της πληροφορικής από τότε που ξεκίνησες και ποια στιγμή της επαγγελματικής ζωής σε έχει κάνει περήφανη;
Αμιγώς με τον κλάδο της πληροφορικής πλέον έχω μια σχέση πάθους. Εξωσυζυγική θα την έλεγα. Έχω κάνει μεγάλη στροφή στην καριέρα μου και ασχολούμαι κυρίως με τον δημιουργικό τομέα. Το υπόβαθρό μου όμως με βοηθάει πολύ. Μπορώ να διακρίνω τι είναι τεχνικά εφικτό και δεν δέχομαι εύκολα φούμαρα από τους προγραμματιστές όταν έρχεται η ώρα να υλοποιήσουν τα σχέδιά μου. Βρίσκουν λίγο τον μπελά τους. Ως χρήστης της τεχνολογίας και όχι ως επαγγελματίας της πληροφορικής πλέον, διαπιστώνω ότι η τεχνητή νοημοσύνη έχει εκτινάξει τη δημιουργικότητα. Διανύει βέβαια ακόμη τα νηπιακά της βήματα, αλλά σαρώνει τα πάντα στο διάβα της, όπως κάθε μωρό όταν μαθαίνει να περπατάει. Μαζί της σαρώνει και το άγχος των «γονιών» της. Θα πάρει τη δουλειά μου; Θα κάνει λάθη; Θα ξεφύγει από τον έλεγχο;
Κι όμως, νιώθω ότι είμαστε απίστευτα τυχεροί που ζούμε αυτή τη στιγμή της τεχνολογικής ιστορίας. Βλέπουμε κάτι εντελώς καινούργιο να γεννιέται και να μεγαλώνει μπροστά στα μάτια μας. Εγώ τουλάχιστον έτσι το βλέπω. Σαν να παρακολουθούμε το παιδί μας να κάνει τα πρώτα του βήματα. Με ενθουσιασμό, περηφάνια και λίγο τρόμο ταυτόχρονα.
Επιστρέφοντας στο θέμα του επαγγελματικού προσανατολισμού, θα πω ότι ο δικός μου στα 17 ήταν παταγώδης αποτυχία. Μπήκα στο Πολυτεχνείο επειδή μπορούσα. Το πραγματικό μου κάλεσμα ήταν πάντα το δημιουργικό, αλλά το κυνήγι των βαθμών και της «επιτυχίας» δεν το άφησαν να ακουστεί. Χρειάστηκε να φτάσω σε μεγάλη ηλικία για να το ακούσω ξανά. Για χρόνια έβλεπα έναν επαναλαμβανόμενο εφιάλτη ότι χρωστάω μαθήματα και δεν έχω πάρει πτυχίο. Ένας πολύ προικισμένος ψυχοθεραπευτής της Ρόδου, όταν του το ανέφερα, με ρώτησε απλά: «Μήπως χρωστάς;». Ώπα, λέω, κάτι θέλει να πει ο ποιητής. Και κάπως έτσι ξεκίνησα μεταπτυχιακό στις γραφικές τέχνες και τα πολυμέσα. Παρεμπιπτόντως, τα χρήματα που έχω δώσει για ψυχοθεραπεία ήταν μακράν η καλύτερη επένδυση που έχω κάνει στον εαυτό μου. Ούτε μπότοξ ούτε κουραφέξαλα.
Το μεταπτυχιακό και η διάκριση στον διαγωνισμό για το λογότυπο της υποψηφιότητας της Ρόδου ως Πολιτιστικής Πρωτεύουσας 2021 άνοιξαν τον δρόμο για τη δεύτερη επαγγελματική μου ζωή. Στην Πολιτιστική, στον Τέρη Χατζηιωάννου, στη Βάσω και σε όλη την ομάδα χρωστάω μεγάλη ευγνωμοσύνη, γιατί μου άνοιξαν την πόρτα προς αυτό που πραγματικά αγαπώ.
Σήμερα έχω μια δουλειά όνειρο. Δημιουργώ, αμείβομαι αξιοπρεπώς και ταξιδεύω σε όλο τον κόσμο. Αυτή τη στιγμή, για παράδειγμα, βρίσκομαι στο Μπαλί για δουλειά. Πήρα βέβαια και δυο μερούλες άδεια να εξερευνήσω.
Από τις στιγμές που με έχουν κάνει περήφανη, πρώτη παραμένει η διάκριση στην Πολιτιστική. Υπάρχει κάτι πολύ όμορφο στο να βλέπεις μια ιδέα που ξεκίνησε από το μυαλό σου να τυπώνεται και να αποκτά ζωή. Θυμάμαι επίσης έναν πελάτη που μου έστειλε λουλούδια και μια φωτογραφία από ένα ταξί στην Οξφόρδη ντυμένο με την εταιρική ταυτότητα που είχα σχεδιάσει για το γραφείο του. Μπορεί να ακούγεται αστείο, αλλά εγώ χάρηκα σαν μικρό παιδί. Σε λίγες μέρες θα βρεθώ στη Σιγκαπούρη και σκοπεύω να επισκεφτώ ένα εμπορικό κέντρο μόνο και μόνο για να δω ένα τεράστιο billboard με δική μου δουλειά στην είσοδο. Θα πάρω και χαρτομάντηλα. Ματαιόδοξο; Ναι. Εκπληρωτικό; Επίσης. Και ποιος ξέρει; Ίσως κάποια μέρα να δω δουλειά μου και σε οθόνη στην Times Square. Τα όνειρα είναι τσάμπα.

• Διάβασα την ανάρτησή σου με αφορμή την απώλεια της Γ. Μαστροκώστα. Όταν έχεις προσωπικά βιώματα ξέρεις με τι και πώς παλεύεις. Ακόμη και οι ερωτήσεις δείχνουν ανίσχυρες σε αυτές τις περιπτώσεις. Όμως πώς άλλαξε η διάγνωση τον τρόπο που βλέπεις τη ζωή, τι σημαίνει για εσένα η λέξη «ελπίδα» σήμερα;
Εκτός από τον καρκίνο τον ίδιο ως νόσο, πρέπει να αντιμετωπίσουμε άμεσα τον τρόμο που προκαλεί η ίδια η λέξη. Τον οίκτο προς τους ασθενείς, τη λανθασμένη ταφόπλακα που βάζουμε σε κάθε διάγνωση. Πριν διαγνωστώ με προχωρημένο καρκίνο του μαστού, ποιος ήταν ο μεγαλύτερος φόβος μου; Ο καρκίνος. Τι κατάφερα που τον φοβόμουν; Απολύτως τίποτα, συν άγχος, μιζέρια, καταστροφολογία. Και τελικά ήταν πολύ πιο διαχειρίσιμος απ’ ό,τι τον είχα πλάσει στη νοσηρή μου φαντασία. Αν είχα ένα μαγικό ραβδί, θα έκανα τους ανθρώπους να μη φοβούνται την ασθένεια εκ των προτέρων. Δεν έχει κανένα νόημα. Αν σου κάτσει, σου έκατσε. Τα προβλήματα τα αντιμετωπίζουμε όταν και εφόσον έρθουν. Μέχρι τότε ζούμε όσο καλύτερα μπορούμε, όπως μας αξίζει. Με τα πολλά μου έκατσε κι εμένα το λαχείο. Όχι υπερτυχερός, αλλά σημαντικά κέρδη. Ήταν μια στιγμή δυνατή. Μια πραγματικότητα που μου επιβλήθηκε βάναυσα και έπρεπε να τη δεχτώ αμέσως ώστε να προχωρήσω στο πλάνο των ειδικών. Έπρεπε να το μοιραστώ με την οικογένειά μου με σωστούς χειρισμούς, χωρίς πανικό αλλά ούτε και χρυσώνοντας το χάπι. Πολύπλοκο πρότζεκτ.
Η μόνη αληθινή συμβουλή που έχω είναι: μιλήστε ανοιχτά για τον καρκίνο. Γνωρίστε τον. Ρωτήστε. Η αντιμετώπισή μας μου θυμίζει λίγο τον τρόπο που παλιά κρύβαμε τα παιδιά με αναπηρίες ή νοητικές δυσκολίες. Μη μας δούνε, τι θα πούνε, μη μας λυπηθούν. Ρε σκασίλα σας πια με τον κόσμο. Τον κόσμο τον εκπαιδεύουμε. Awareness λέγεται. Πολλοί δεν γνωρίζουν την έννοια του ολιγομεταστατικού καρκίνου, εκείνου δηλαδή με μικρές και περιορισμένες σε αριθμό μεταστάσεις, ο οποίος δίνει αισιόδοξα σημάδια ότι μπορεί πλέον ακόμα και να ιαθεί πλήρως. Δεν είχα ιδέα προ διάγνωσης. Άκουγα μετάσταση και έλεγα ζωή σε μας. Δεν είναι πλέον καθόλου έτσι. Υπάρχουν και πολύ αισιόδοξες ειδήσεις για καινοτόμα και πολλά υποσχόμενα εμβόλια για τη νόσο.
Πώς άλλαξε τη ζωή μου λοιπόν ο καρκίνος; Γενικά ένα από τα αγαπημένα μου πράγματα είναι να μετατρέπω ένα πρόβλημα σε ευκαιρία. Και ο καρκίνος ήταν τεράστιο πρόβλημα και έγινε μέγιστη ευκαιρία. Ευκαιρία να αλλάξω προτεραιότητες, στάση ζωής και να αποτινάξω από πάνω μου κάθε φοβία, κάθε ασήμαντη θλίψη και κάθε ενοχή. Δύσκολα με βάζει κάτι κάτω πλέον. Η θνητότητα, όπως εξαιρετικά αποδίδει η φιλοσοφική κωμωδία The Good Place, δίνει νόημα στις επιλογές και στην εξέλιξή μας. Και ίσως τελικά να είναι αλήθεια ότι ό,τι δεν σε σκοτώνει σε κάνει πιο δυνατό. Τυχαία το έπαιζε το ραδιόφωνο, στην αγγλική του εκδοχή, καθώς γυρνούσα από τη διάγνωση στο αυτοκίνητο. Θα πω τώρα κάτι που ακούγεται σχεδόν βλακώδες. Δεδομένης της ευνοϊκής εξέλιξης και της μέχρι στιγμής επιβίωσής μου, αν μπορούσα να πατήσω ένα κουμπί και να το ξαναπάθω, ίσως και να το έκανα. Εκ του ασφαλούς βέβαια, γιατί τα πράγματα πήγαν καλά. Όμως θα ήθελα να βροντοφωνάξω από τα κεραμίδια: «Μη φοβάστε τον καρκίνο. Δεν έχει νόημα». Σαν άλλος Ιατρόπουλος στα Φτηνά Τσιγάρα με τη ντουντούκα. «Βάσωωωωω! Βασούλαααα!». Σε καλό μου πια με τις καλλιτεχνικές αναφορές.
Θα φώναζα επίσης: «Τρέξτε στον γιατρό όταν το σώμα σας δώσει σήμα». Η λογική «φοβάμαι να μάθω, δεν θέλω να ξέρω» είναι πολύ πιο επικίνδυνη από τον ίδιο τον καρκίνο. Όταν τον πιάνεις νωρίς, τα πράγματα είναι έτη φωτός καλύτερα.
Με ρώτησες τι σημαίνει ελπίδα. Για μένα η ιατρική έρευνα είναι η ελπίδα. Η επιστήμη είναι το θαύμα που περιμένουμε. Ο χειρουργός μου είχε πει ότι πριν από δέκα χρόνια η περίπτωσή μου θα θεωρούνταν ξεγραμμένη. Όχι πια. Είχα βέβαια και την τύχη να με αναλάβει η ομάδα των πανεπιστημιακών νοσοκομείων της Οξφόρδης. Σοβαρή έρευνα, δυνατή χρηματοδότηση, κλινικές δοκιμές. Βρέθηκα στην πηγή. Αλλά μην υπερβάλλουμε και μην παίζουμε με τον πόνο των ανθρώπων. Φυσικά και πεθαίνουν άνθρωποι από καρκίνο καθημερινά. Νοσούν όμως όλο και περισσότεροι που επιβιώνουν και ζουν καλά. Το γυρνάμε το ματσάκι. Βαστάτε γερά.

Βεατρίκη Ντόβα: “Με πονάει που άφησα τη χώρα μου, αλλά κι εκείνη δεν έκανε τίποτα για να με κρατήσει- Τώρα πλέον ζω το όνειρό μου”!

Ήττα- “μάθημα” της Ελπίδας εν όψει μπαράζ!

Φιλικό της Ελπίδας με τη μικτή… Eurobasket Tour!

Το επιτελείο της επιδιώκει να κρατήσει ψηλά το ενδιαφέρον των πολιτών προς τις κάλπες με διαρκείς πρωτοβουλίες, διορθώνοντας λάθη και αστοχίες και οργανώνοντας τους επόμενους «σταθμούς» μετά και από την πρεμιέρα της περασμένης Πέμπτης στη Θεσσαλονίκη. Άνθρωποι του επιτελείου της κινούνται ήδη με μεγαλύτερη ταχύτητα για να καταστεί το κόμμα «ετοιμοπόλεμο» απέναντι σε κάθε εκλογικό σενάριο. Σχεδιάζουν «γεγονότα», τα οποία και σκοπεύουν να παρουσιάσουν ανά κύματα- είτε αυτά αφορούν στα πρόσωπα της «πρώτης γραμμής», είτε στην εξειδίκευση των θέσεων, που κρύβονται συνήθως πίσω από τις γενικόλογες ιδρυτικές διακηρύξεις των κομμάτων. Με ανάρτησή της η κυρία Καρυστιανού έχει ήδη αναφέρει ότι στελέχη που εκπροσωπούν και εκφράζουν την «Ελπίδα» είναι αυτά που θα ανακοινωθούν στην επίσημη ιστοσελίδα του κόμματος και αυτά που θα αναλάβουν βασικές θέσεις στα όργανα του κόμματος.

Το επιτελείο προσανατολίζεται στο να δημιουργήσει περισσότερα «γεγονότα», απλωμένα μέσα στον προεκλογικό χρόνο, την οργάνωση σύντομα της δεύτερης εκδήλωσης στην Αθήνα και διαδοχικών περιοδειών της Καρυστιανού στο λεκανοπέδιο και την περιφέρεια- «έξω στις πλατείες, χωρίς απαραίτητα εξέδρες, όπως είθισται να στήνουν μέχρι τώρα τα κόμματα για τις ομιλίες των αρχηγών». Είναι προφανές ότι τα βλέμματά τους είναι στραμμένα στις πρώτες δημοσκοπήσεις και στο πρώτο «αποτύπωμα» που θα καταγράψει το νέο κόμμα. Κεντρική επιλογή φαίνεται ότι είναι να υπάρξει περιορισμένος αριθμός εμφανίσεων σε τηλεοπτικά κανάλια και άλλα ΜΜΕ τόσο της αρχηγού όσο και των στελεχών της «Ελπίδας»- τουλάχιστον μέχρι να πειστούν ότι μπορούν να σταθούν «αυτοδύναμα» απέναντι στα στελέχη άλλων κομμάτων.

Την ίδια ώρα όμως και «επειδή η μάχη δεν μπορεί να περιμένει» θα αρχίσουν να πυκνώνουν τα μηνύματα μέσω διαδικτύου, αφού η αντίδραση στα κοινωνικά δίκτυα κατά την πρεμιέρα στο «Ολύμπιον» ήταν, σύμφωνα με συνομιλητές της, κάτι παραπάνω από ενθαρρυντική. Καταγράφηκε το ενδιαφέρον από ένα ετερόκλητο κοινό, που προκάλεσε μια βροχή θετικών αλλά και άκρως αρνητικών σχολίων για το κόμμα, ενώ οι υποστηρικτές της ανά την Ελλάδα ανέλαβαν εθελοντικά την υπεράσπιση της «Ελπίδας» απέναντι στο «σύστημα». Αντιθέτως στην πλατεία Αριστοτέλους, η δια ζώσης συμμετοχή πέρασε κάτω από τον πήχη των προσδοκιών του επιτελείου, παρότι δήλωναν την ικανοποίησή τους για την «προσέλευση και τον παλμό» της εκδήλωσης.

Διακηρυγμένος τόχος της Καρυστιανού είναι «η πρώτη θέση», χωρίς βέβαια κάτι σχετικό να αποτυπώνεται μέχρι τώρα στις έρευνες που διεξάγονται. Ξεκαθαρίζει ότι δεν πρόκειται να συνεργαστεί με άλλα κόμματα και θίγει το ζήτημα της «ανακλητότητας βουλευτών», προαναγγέλλοντας επί της ουσίας «πόλεμο» εναντίον κομμάτων που δεν αρνούνται τις «μεταγραφές αεροδρομίου». Οι πληροφορίες λένε ότι έχει στα σκαριά προτάσεις για την αναθεώρηση του Συντάγματος, μέσω των οποίων θα επιχειρήσει να προκαλέσει την αντιπαράθεση τόσο με την κυβερνητική παράταξη, όσο και με το ΠΑΣΟΚ, το κόμμα Τσίπρα και τα άλλα της αντιπολίτευσης.

Οι κινήσεις από την Αθήνα
Το Σαββατοκύριακο από τα προσωρινό γραφείο της Ελπίδας στην Αθήνα (το δικηγορικό της Μαρίας Γρατσία) σκάναραν τις προτάσεις για το κτίριο που θα στεγάσει σε μόνιμη βάση το κόμμα- μάλλον σε κάποια γειτονιά της Αθήνας, εύκολα προσβάσιμη, κοντά σε στάση του Μετρό ει δυνατόν. Εκτός από τη στενή συνεργάτιδα της προέδρου, Μαρία Γρατσία, σταθεροί στο επιτελείο παραμένουν ο Νίκος Γαλανός, πρώην βουλευτής (του Ενιαίου Συνασπισμού και του ΠΑΣΟΚ τη δεκαετία του 90) που ασχολείται με τον πολιτικό σχεδιασμό , ο Θανάσης Αυγερινός (γνωστός δημοσιογράφος και ανταποκριτής στη Μόσχα, ο οποίος έχει ρόλο στην επικοινωνιακή ομάδα, όπως και άλλοι δημοσιογράφοι), ο Αθανάσιος Τζουγανάτος ( στρατηγός εν αποστρατεία, στέλεχος της ΝΙΚΗΣ που διαγράφηκε), ο Βασίλης Κοκοτσάκης, επικεφαλής τεχνικής ομάδας της έρευνας για τα «Τέμπη», ο Στράτος Σιουρδάκης (από την κοινότητα της Αγίας Πετρούπολης) και πολλά στελέχη που στελεχώνουν ήδη τους πυρήνες της Καρυστιανού. .

Ειδικό ρόλο (στα της επικοινωνίας) φαίνεται ότι έχει η Μαρία -Χριστίνα Μπακλαβά, η οποία κατάγεται από τα Τρίκαλα, είχε κατέβει υποψήφια με τον συνδυασμό του περιφερειάρχη, Δημήτρη Κουρέτα και εργάζεται οργανώνοντας θεματικά Συνέδρια πχ για τον τουρισμό. Κοντά στο εγχείρημα είναι ο Κώστας Βαμβακάς (πρώην ΣΥΡΙΖΑ, από την ΕΛΜΕ Δυτικής Αττικής), η δικηγόρος Αρετή Μπατά που ήταν υποψήφια το 2023 με τον ΣΥΡΙΖΑ στην Α’ Θεσσαλονίκης και έχει εξειδίκευση σε θέματα για τα δικαιώματα των ανθρώπων με αναπηρία. Νέα πρόσωπα κοντά στο εγχείρημα με «έδρα» τη Βόρεια Ελλάδα, λέγεται ότι είναι ο γνωστός συνδικαλιστής, Γενικός Γραμματέας της Ένωσης Πυροσβεστών της ευρύτερης περιοχής, Δαμιανός Ανδρεάδης, ο διεθνολόγος Σταύρος Καλεντερίδης (θα συμβάλει στις θέσεις για την εξωτερική πολιτική) που παρέστη στην εκδήλωση της Θεσσαλονίκης, ο δικηγόρος Γιάννης Χατζηαντωνίου (προέρχεται από το ΠΑΣΟΚ) κα.

Πηγή: protothema.gr

Σήμερα στον Άρειο Πάγο η Καρυστιανού για την ιδρυτική διακήρυξη της «Ελπίδας για τη Δημοκρατία»

Επίσκεψη Σταμούλη στην Ελπίδα, στο “κόκκινο” η προετοιμασία!

Η ίδια δίνει βάρος στη σημερινή συνάντηση στο «Ολύμπιον» της Πλατείας Αριστοτέλους και κάνει ανοιχτό κάλεσμα για το ραντεβού στις 6.30 το απόγευμα, αφήνοντας παράλληλα και αιχμές εναντίον όσων από το πολιτικό σκηνικό θεωρεί ότι προσπαθούν να υπονομεύσουν την πρωτοβουλία της και να δυσφημήσουν το εγχείρημα. «Σας ευχαριστώ θερμά για τα μηνύματα στήριξης και αγάπης προς το κίνημά μας. Καθημερινά γινόμαστε όλο και περισσότεροι και αυτό τους τρομάζει πολύ. Έτσι μηχανεύονται διάφορα και θα κάνουν ακόμα περισσότερα, αλλά ούτε να μας αναχαιτίσουν, ούτε να σταματήσουν τον αγώνα μας για δικαιοσύνη μπορούν. Γνωρίζουμε ότι δίπλα μας θα βρεθούν άνθρωποι φυτευτοί και κακοπροαίρετοι με σκοπό να αμαυρώσουν την καθαρή και ενωτική εικόνα του κινήματος», τόνισε χθες με ανάρτησή της η πρώην πρόεδρος των «Τεμπών» και συνέχισε: «Με ιδιαίτερη χαρά και τιμή σας προσκαλώ αύριο, Πέμπτη, στις 18:30 στον κινηματογράφο “Ολύμπιον” στην πλατεία Αριστοτέλους, στην αγαπημένη μας Θεσσαλονίκη, να γίνουμε όλοι μια αγκαλιά και να δώσουμε το πιο δυνατό μήνυμα πραγματικής ελπίδας για μια νέα αρχή».

 Προαναγγελία εκπλήξεων
Το επιτελείο της αναμένει πολύ κόσμο και όχι μόνο από τη Θεσσαλονίκη και τη Βόρεια Ελλάδα, ενώ βασίζει την αισιόδοξη πρόβλεψη στη συνεχή ροή στη διαδικασία  συγκέντρωσης υπογραφών κάτω από την ιδρυτική διακήρυξη, την οποία και η Μαρία Καρυστιανού θα καταθέσει αύριο, εκτός απροόπτου, στον Άρειο Πάγο. Στόχος της κυρίας Καρυστιανού, είναι σύμφωνα με συνεργάτες της, να απευθυνθεί σε ευρύτερα κοινά, όχι μόνο με το όνομα και τα σύμβολα, αλλά (και κυρίως) με το διαφορετικό μοντέλο κόμματος που θα παρουσιάσει. Οι οδηγίες που έχει δώσει στους συνεργάτες της είναι να κρατήσει αρκετές «εκπλήξεις» για τη σημερινή  «πρεμιέρα» όσον αφορά στις παρουσίες στο «Ολύμπιον»– το σίγουρο είναι πάντως ότι η ίδια θα είναι η βασική ομιλήτρια, ενώ μέσω βίντεο θα απευθύνουν χαιρετισμό άνθρωποι από τον απόδημο Ελληνισμό. Πληροφορίες αναφέρουν ότι το πρόσωπο που θα «προλογίσει» με έναν τρόπο την εκδήλωση θα είναι αρκετά δημοφιλές και ενδεχομένως από τον χώρο του θεάματος.

Με τη δική της ομιλία  θα επιχειρήσει να ξεφύγει από τις ιδεολογικές γωνίες, με την «παραδοχή» ότι αυτές «αντί να ενώνουν, διχάζουν τους Έλληνες πολίτες». Κεντρικό σύμβολο της πρωτοβουλίας Καρυστιανού μέχρι τώρα, είναι το περιστέρι, το οποίο και θα συνεχίσει ως φαίνεται να φιγουράρει δίπλα στο όνομα του κόμματος, η επιλογή του οποίου έγινε με βάση το «δόγμα» να παραπέμπει στην έννοια των λέξεων «ελπίδα» και «προοπτική».

Η δε επιλογή της Πλατείας Αριστοτέλους για την παρουσίαση του κόμματος έγινε γιατί η Θεσσαλονίκη γενικότερα είναι ένας «σταθμός» για την πρώην πρόεδρο  του Συλλόγου Συγγενών Θυμάτων των Τεμπών. Έμενε εκεί, πριν να μετακομίσει στην Αθήνα, διεκδικώντας την είσοδο του κόμματός της στη βουλή. Ο κόσμος εν τω μεταξύ της Βόρειας Ελλάδας εμφανίζεται να αγκαλιάζει  με ιδιαίτερη θέρμη την πρωτοβουλία της από την αρχή και όπως αναμένουν οι διοργανωτές η συμμετοχή και ο παλμός της συγκέντρωσης της 21ης Μαΐου θα ξεπεράσουν κάθε αισιόδοξη πρόβλεψη. Ούτως ή άλλως στα γκάλοπ φαίνεται ότι το κόμμα της διεμβολίζει πιο εύκολα, στις περιοχές του Θερμαϊκού, υπάρχοντα κόμματα, όπως είναι η Ελληνική Λύση, η ΝΙΚΗ, η Φωνή Λογικής, ενώ προκαλεί μεγάλη κινητικότητα στις δεξαμενές των αναποφάσιστων και όσων κατευθύνονται στη ψήφο διαμαρτυρίας.

Το δίκτυο άρχισε να απλώνεται με μεγαλύτερη ταχύτητα στην περιφέρεια, αλλά τον τελευταίο μήνα κάνει αισθητή την παρουσία του σε πολλές περιοχές της Αττικής (και δη στις λαϊκές περιοχές, όπως η Δυτική Αθήνα και η Β’ Πειραιά) όπως βέβαια και  στα μεγάλα αστικά κέντρα της Βόρειας Ελλάδας, της Θεσσαλίας, της Πελοποννήσου και της Κρήτης, οι υποστηρικτές της οποίας ήταν οι πρώτοι που απέσπασαν δημοσίως το «ναι» της Καρυστιανού για την ανακοίνωση του κόμματος. Πληροφορίες αναφέρουν ότι το κόμμα Καρυστιανού θα αποκτήσει σύντομα και κεντρικά γραφεία σε μια από τις γειτονιές της Αθήνας, όπως είναι τα Πετράλωνα, το Μεταξουργείο, τα Σεπόλια κα.

Διοργανωτές της σημερινής εκδήλωσης που παραμένουν και οι  βασικοί κρίκοι του επιτελείου της εμφανίζονται πάντως δυσαρεστημένοι από τη εικόνα που εξέπεμψε το κόμμα τους, μέσω των πλάνων από τη συγκέντρωση υπογραφών στα γραφεία της Μαρίας Γρατσία και της επικοινωνιακής διαχείρισης της υπόθεσης. Το … ρωσικό άρωμα  και οι κόντρες στα κοινωνικά δίκτυα που αναπτύχθηκαν, μαζί με την πρώτη μήνυση στο Νίκο Καραχάλιο θεωρείται από ορισμένους υποστηρικτές της μια εικόνα που δείχνει επί της ουσίας τη σκληρή μάχη που θα δοθεί στη συνέχεια για την υπέρβαση των δυσκολιών.

Η σημερινή πρώτη συνάντηση των οπαδών της κυρίας Καρυστιανού στο «Ολύμπιον» θα μεταδοθεί και μέσα από το ιντερνετικό κανάλι «Άξιον Εστί».

Πηγή: newmoney.gr

Aποκαλυπτήρια του κόμματος της Καρυστιανού – Η «Ελπίδα», οι οδηγίες στους συνεργάτες της και το πρόσωπο έκπληξη

«Κράτα με, να σε κρατώ» συνηθίζουμε να λέμε, και κάπως έτσι, την Κυριακή 03 Μαΐου 2026  και ώρα 11:00 με σημείο συνάντησης την Πλατεία Λιβαδίων και διαδρομή τον παραλιακό πεζόδρομο Τάσος Αλιφέρης μέχρι την εκκλησία του Αγίου Νικολάου και επιστροφή στην κεντρική πλατεία, η Τήλος έγινε ο επόμενος σταθμός μιας διαδρομής που από το 2003 συνεχώς μεγαλώνει, ανάμεσα σε Ρόδο, Καστελόριζο, Λέρο, Κω, Σύμη. Η εμπειρία των δράσεων αυτών αποδεικνύει πως, όταν οι άνθρωποι ενώνονται για έναν κοινό σκοπό, το αποτέλεσμα είναι πάντα μεγαλύτερο από το άθροισμα των συμμετεχόντων.

Η διοργάνωσή μας απέκτησε βαθύτερο νόημα, καθώς συνδέθηκε με την Παγκόσμια Ημέρα Λύκου, που εορτάζεται κάθε χρόνο στις 10 Μαΐου και την Παγκόσμια Ημέρα Ινομυαλγίας, που εορτάζεται στις 12 Μαΐου. Η Παγκόσμια Ημέρα Λύκου, αποτελεί μια σημαντική παγκόσμια πρωτοβουλία ενημέρωσης και ευαισθητοποίησης για τον Συστηματικό Ερυθηματώδη Λύκο, ένα σύνθετο και χρόνιο αυτοάνοσο νόσημα που επηρεάζει εκατομμύρια ανθρώπους παγκοσμίως, κυρίως γυναίκες. Αντίστοιχα, η Παγκόσμια Ημέρα Ινομυαλγίας έχει στόχο να ευαισθητοποιήσει το κοινό και την ιατρική κοινότητα σχετικά με μια πάθηση που συχνά χαρακτηρίζεται ως «αόρατη», λόγω της δυσκολίας διάγνωσης και της απουσίας εμφανών εξωτερικών συμπτωμάτων.

Με σύνθημα «Δέσε τα κορδόνια σου… και περπάτα…» στέλνουμε ένα ηχηρό μήνυμα: Κανείς δεν είναι μόνος! Κάθε βήμα είναι μια πράξη αλληλεγγύης, μια φωνή υποστήριξης και μια υπενθύμιση ότι η γνώση, η πρόληψη και η συλλογική δύναμη μπορούν να κάνουν τη διαφορά.

Η πραγματοποίηση της δράσης μας δεν θα ήταν δυνατή χωρίς την πολύτιμη υποστήριξη του Δήμου Τήλου και των χορηγών μας. Ευχαριστούμε από καρδιάς το Δήμο Τήλου και συγκεκριμένα τη Δήμαρχο κα Μαρία Καμμά, τον Αντιδήμαρχο-αναπληρωτή της Δημάρχου κ. Κυριάκο Σακελλάρη και το Γενικό Γραμματέα Δήμου Τήλου κ. Στάθη Κοντό.

Θερμές ευχαριστίες απευθύνουμε επίσης στους χορηγούς μας:

·      Best Western Plaza Hotel –  Ξενοδοχειακές Επιχειρήσεις Γεωργάς A.E.

·      Blue Star Ferries

·      Όμιλος Χατζηλαζάρου (H Hotels Collection)

·      Τουριστικές Επιχειρήσεις Απόλλων Α.Ε. κ.κ. Γεώργιο Γεωργά, Βασίλειο Μηναϊδη

·      Τυπογραφείο ¨1985¨ κ. Νίκο Χατζηκαλημέρη

Ξεχωριστή νότα στη δράση μας έδωσαν οι υπέροχες μελωδίες του αγαπημένου μας φίλου και εθελοντή Γιάννη Παπαθεοδώρου, καθώς και οι όμορφες στιγμές που αποτύπωσε με τον φακό της η εξαιρετική Kalliope Voutzali.

Ένα μεγάλο ευχαριστώ σε όλους όσοι παρευρέθηκαν και στήριξαν τη δράση μας. Τους κατοίκους και επισκέπτες της Τήλου, αλλά και την αγαπημένη ομάδα των 25 ανθρώπων που ταξιδέψαμε από τη Ρόδο και δημιουργήσαμε μια μεγάλη αλυσίδα αγάπης, προσφοράς και αισιοδοξίας. Είναι πραγματικά ευλογία να συναντάμε στη ζωή μας ανθρώπους με ευαισθησία, χαμόγελο και διάθεση προσφοράς. Αξίζει, τέλος, να σημειωθεί ότι τα έσοδα που συγκεντρώθηκαν από το «Περπάτημα Ζωής και Ελπίδας» στην Τήλο θα διατεθούν για τις ανάγκες φορέα ή δομής που θα υποδείξει ο Δήμος Τήλου.

Δέσε τα κορδόνια σου… και περπάτα…

Περπάτημα Ζωής και Ελπίδας στην Τήλο