• Μαρία, έχεις ήδη συμπληρώσει 13 χρόνια στην «ξενιτιά», αφού το 2012 μέσα στην οικονομική κρίση της χώρας μας και τα μνημόνια, αποφασίσατε με την οικογένειά σου να φύγετε από τη Ρόδο στο εξωτερικό, όπως και πολλοί άλλοι συμπατριώτες μας τότε, αναζητώντας μία καλύτερη προοπτική στο εξωτερικό. Πόσο εύκολη ήταν η προσαρμογή από τη Ρόδο στη Χαϊδελβέργη της Γερμανίας; Είχες βεβαίως το προτέρημα ότι μιλούσες τη γερμανική γλώσσα.
Περάσανε κιόλας 13 χρόνια! Πώς περνάνε τα χρόνια. Η προσαρμογή στη Γερμανία ήταν εύκολη για μένα, γιατί έπρεπε να είναι εύκολη. Τα παιδιά λίγο δυσκολεύτηκαν, αλλά συνήθισαν με τον καιρό. Τους έλειπαν η γιαγιά, ο παππούς και ο ήλιος. Η Χαϊδελβέργη είναι μία πανέμορφη πόλη, γεμάτη τουρίστες και με ένα υπέροχο κάστρο, όπως επίσης έχει το στοιχείο του νερού, τον ποταμό. Που σημαίνει γνώριμες εικόνες για μένα. Όταν έχεις συνηθίσει να ζεις μέσα σε αυτή την ομορφιά της Ρόδου, βοηθάει πολύ όταν το μέρος που πας είναι και αυτό όμορφο. Η Χαϊδελβέργη είναι πολυπολιτισμική πόλη λόγω του πανεπιστημίου, κόσμος από όλες τις χώρες του πλανήτη και αυτό βοηθάει πολύ. Οι Γερμανοί μας αγκάλιασαν και ενταχθήκαμε πολύ γρήγορα στην κοινωνία της. Έχει και σχετικά καλό καιρό για γερμανικά δεδομένα πάντα….Το ό,τι ήξερα γερμανικά με βοήθησε πολύ στην καθημερινότητα, στην αρχή. Οι γνώσεις μου όμως ήταν βασικές. Για να μπορέσω να χρησιμοποιήσω τα γερμανικά με άνεση στην εργασία μου, όπου χρησιμοποιούμε τεχνικούς όρους και για την επικοινωνία με κρατικούς φορείς πχ εφορία, πέρασε καιρός. Το πιο δύσκολο όμως ήταν να καταλάβω τις διάφορες γερμανικές διαλέκτους, όπως και να καταλάβω το χιούμορ. Τώρα όμως τα καταφέρνω. Όταν παίρνεις την απόφαση να φύγεις, πρέπει να αποδεχτείς το γεγονός το ό,τι εκεί που πας θα είναι πολύ διαφορετικά από ό,τι έχεις συνηθίσει, να είσαι ανοιχτός στη διαφορετικότητα, να προσαρμοστείς σε κάτι νέο και να δεις τη ζωή με καινούρια γυαλιά. Πχ δεν πειράζει που βρέχει, θα πάμε τη βόλτα μας με αδιάβροχο… και τι έγινε…

• Πολλοί δεν θα έπαιρναν εύκολα αυτή την απόφαση, δεδομένου ότι εσύ τότε ήσουν μόνιμη υπάλληλος της Περιφέρειας Νοτίου Αιγαίου ως χημικός-μηχανικός και παραιτήθηκες από τη θέση για να πας στο εξωτερικό. Τη στιγμή που χιλιάδες θα παρακαλούσαν να έχουν μία μονιμότητα στο δημόσιο, εσύ δεν το σκέφτηκες έτσι;
Σε όλο αυτό το πιο δύσκολο από όλα ήταν οι αποχαιρετισμοί στο αεροδρόμιο. Όταν αποχαιρετάς την μητέρα σου και τον πατέρα σου και τα παιδιά σου τη γιαγιά και τον παππού τους. Αυτό δεν το συνηθίζεις ποτέ και με τίποτα.
Ουδέν μονιμότερο του προσωρινού…Ο καθένας μας διαλέγει ποιες μάχες αξίζει να δώσει ή όχι. Τη δουλειά μου την αγαπάω πολύ και η θέση μου στην Περιφέρεια δε με γέμιζε, ούτε το αντικείμενο, ούτε οι απολαβές μετά τη γερή μείωση μισθού. Έχοντας επενδύσει στις σπουδές μου, ένιωσα ότι αυτή τη μάχη την είχα ήδη χάσει και δεν έβλεπα λύση στο απώτερο μέλλον. Ήταν μία δύσκολη απόφαση που έπρεπε να πάρουμε πριν πάει ο Μάνος τότε σχολείο. Φύγαμε τον Ιούλιο του 2012 και τον Σεπτέμβριο πήγε στην Α’ δημοτικού. Πολλοί πιστεύουν ότι το να φύγεις είναι εύκολο πράγμα και ότι τα βρίσκουμε όλα έτοιμα, λες και υπάρχει επιτροπή υποδοχής με κόκκινο χαλί «κυρία Μάχλη, Καλώς ήρθατε». Όχι, δεν είναι έτσι. Είναι δύσκολα και θέλει αγώνα. Προτίμησα λοιπόν να δώσω αυτή τη μάχη. Ήταν μία διέξοδος για να μπορέσω να κάνω τα δικά μου, αλλά και μετέπειτα τα όνειρα των παιδιών μου, πραγματικότητα.
• Η πρώτη σου δουλειά ήταν σε μία θυγατρική της BASF. Ποιο ήταν το αντικείμενο;
Εξαιτίας της συνεργασίας μου με το πανεπιστήμιο του Μονάχου κατά τη διάρκεια του διδακτορικού βρήκα την πρώτη μου εργασία και εκεί σχεδίαζα μονάδες για πειράματα για την έρευνα και την τεχνολογία. Έπρεπε όμως να ταξιδεύω σε όλο τον κόσμο και ήταν δύσκολο με 2 μικρά παιδιά. Ήταν μία καταπληκτική εμπειρία και μία εξαιρετική εισαγωγή στη γερμανική αγορά εργασίας.
• Εδώ και 8 χρόνια εργάζεσαι στη Merck στο στρατηγικό μάρκετινγκ! Μπήκες σε άλλα νερά τώρα;
Στη Μerck είμαι στο στρατηγικό μάρκετινγκ της εταιρείας, όπου λαμβάνονται καίριες αποφάσεις για τον σχεδιασμό των στόχων και τη χάραξη της στρατηγικής για την επίτευξή τους. Είμαι υπεύθυνη για τις πρώτες ύλες που χρησιμοποιούνται σε φάρμακα παγκοσμίως και έχει πολύ ενδιαφέρον. Μπορώ και δουλεύω και από το σπίτι. Εφαρμόζουμε ένα υβριδικό μοντέλο σπίτι/γραφείο που βολεύει πολύ, ειδικά όταν έχεις μικρά παιδιά.
• Τι σου λείπει περισσότερο από τη Ρόδο;
Μου λείπουν περισσότερο η οικογένεια και οι φίλοι. Να, χτες που μαζευτήκαμε στης θείας μου της Σέβας για να κρατήσουμε το έθιμο και κάναμε κουλούρια ήταν υπέροχα. Επίσης, η θάλασσα και να πάω σε ένα ουζερί. Και φυσικά οι συναυλίες με Έλληνες καλλιτέχνες και οι θεατρικές παραστάσεις στη γλώσσα μου.
• Έχεις αναθεωρήσει καθόλου για την απόφαση που πήρες το 2012 να φύγεις από την πατρίδα σου; Είπες ποτέ θα τα παρατήσω και θα επιστρέψω πίσω;
Όχι δεν το έχω αναθεωρήσει και δεν το έχω πει.
• Οι δύο γιοι σου, ο Μάνος και ο Αλέξανδρος, που μεγάλωσαν στη Γερμανία (δεν ρωτώ για τον Φίλιππο-Ραφαήλ γιατί είναι μωρό), θέλουν να επιστρέψουν κάποια στιγμή στην Ελλάδα;
Τους ρώτησα και δεν το αποκλείουν. Μου είπαν ότι αν έχουν ενδιαφέρουσες επιλογές γιατί όχι. Ο Μάνος σπουδάζει μουσική τεχνολογία και ο Αλέξανδρος σχολείο και φουλ ποδόσφαιρο. Την Ελλάδα πάντως την έχουν στην καρδιά τους, αυτό είναι το μόνο σίγουρο.
• Σε τι παραδέχεσαι τους Γερμανούς ως λαό; Και αντιθέτως τι απεχθάνεσαι στη νοοτροπία τους;
Τους Γερμανούς τους παραδέχομαι για την οργάνωση και για την τάξη τους κυρίως όσον αφορά στο κράτος. Έχω κάνει Γερμανούς φίλους και στο μεταξύ είναι φίλοι πραγματικοί, καρδιακοί. Δεν υπάρχει κάτι που να απεχθάνομαι συγκεκριμένα για τους Γερμανούς. Είναι ο κόσμος που βοηθήσατε όταν χρειάστηκε πέρσι στη φωτιά, ο γιατρός μου, η δασκάλα των παιδιών μου, ο φούρναρής μου, και φυσικά με κάνατε τόσο περήφανη!

Δρ. Μαρία Μάχλη, χημικός μηχανικός: «Προτίμησα να δώσω τη μάχη της ξενιτιάς, για να κάνω το όνειρό μας πραγματικότητα»

Οφείλουμε να βάλουμε στην άκρη κάθε προσωπική και πολιτική σκοπιμότητα και με δουλειά και σοβαρότητα, να ασχοληθούμε με το νησί μας.

Πρέπει να κάνουμε ό,τι πρέπει, για να αποκατασταθούν το συντομότερο οι ζημίες.

Άκουσα τον Δήμαρχο Ρόδου να αναφέρει πως για τη φωτιά, πήραμε μόνο 300.000 ευρώ και πως δεν φταίει ο Καμπουράκης, για αυτό. Δεν είναι ώρα σήμερα να αποδίδουμε ευθύνες, αλλά να διεκδικήσουμε λύσεις.

Προφανώς και οφείλει, η Πολιτεία να κατανοήσει την έκταση και το επείγον των προβλημάτων, και να διαθέσει τους απαραιτήτους πόρους. Εμείς από την πλευρά μας ως Ρόδος, το τονίζω, ως Ρόδος πρέπει να είμαστε έτοιμοι, από πλευράς μελετών και ότι άλλο απαιτείται.

Μιλώ σήμερα για Ρόδο, και όχι για Δήμο. Έτσι πρέπει να αντιμετωπίσουμε αυτό το πρόβλημα, και έτσι πρέπει να μας αντιμετωπίζουν και όλοι όσοι απευθυνόμαστε.

Είμαι εδώ σήμερα, όπως κάθε φορά, για να βοηθήσω τον τόπο μας.

Αντώνης Β. Καμπουράκης: Σήμερα είμαστε όλοι ΜΑΖΙ για τη Ρόδο μας

Στα 39 του χρόνια, και παρότι παιδί ο ίδιος με μαθησιακές δυσκολίες, ξανακάθισε στα θρανία για να δώσει πανελλαδικές εξετάσεις και να κάνει το όνειρό του πραγματικότητα με ακλόνητο στήριγμα τη σύζυγό του Ιωάννα και πηγή δύναμης τα τέσσερα παιδιά τους!
Στη συνέντευξή του σήμερα στη «δημοκρατική», ο πατέρας Αγαθάγγελος μιλά για την απόφασή του να δώσει πανελλαδικές εξετάσεις αλλά και για την διαδρομή του μέχρι να ξανακαθίσει στα θρανία σημειώνοντας ότι «ο τολμών νικά!»
• Πατέρα Αγαθάγγελε, θέλω να ξεκινήσουμε τη συνέντευξη από την συμμετοχή σας στις πανελλαδικές εξετάσεις! Παρότι ιερέας και μάλιστα πολύτεκνος με τέσσερα παιδιά, αποφασίσατε να δώσετε πανελλαδικές εξετάσεις. Πώς προέκυψε αυτή η απόφαση;
Καταρχάς κυρία Φώτη, θα ήθελα να σας ευχαριστήσω για την ιδιαίτερη τιμή που κάνετε με το κάλεσμά σας ώστε να φιλοξενήσετε στην εφημερίδα σας την προσπάθειά μου για να εισαχθώ στην τριτοβάθμια εκπαίδευση.
Η απόφασή μου αυτή προέκυψε μετά από σκέψη αρκετών ετών και λόγω κάποιων συμβάντων και των οικογενειακών και ενοριακών υποχρεώσεών μου συνεχώς έπαιρνε αναβολή.
Επειδή όμως ο πανδαμάτωρ χρόνος περνάει και δεν γυρίζει πίσω, είπα ότι δεν πρέπει να δώσω άλλη αναβολή και έστω με τον ελάχιστο χρόνο που μου απομένει για διάβασμα να προσπαθήσω.
• Όταν το ανακοινώσατε στη σύζυγό σας, τι σας είπε;
Βασικά δεν πρόλαβα να της το ανακοινώσω γιατί η ίδια εδώ και αρκετό καιρό με παρότρυνε για να δώσω πανελλαδικές εξετάσεις. Η σύζυγός μου είναι κινητήριος δύναμη για εμένα και την ευχαριστώ πολύ για τη συμπαράστασή της και την κατανόηση που δείχνει.
Επειδή και η ίδια έχει περάσει από το στάδιο των πανελλαδικών εξετάσεων και γνωρίζει τη διαδικασία με βοήθησε να καταλάβω τον τρόπο της εξέτασης, μου έδειξε πού πρέπει να επικεντρωθώ, όπως για παράδειγμα στην ιστορία μου είπε πως είναι πολύ σημαντικό να θυμάμαι ημερομηνίες γεγονότων και ορισμούς.
• Ποια ήταν τα σχόλια και οι αντιδράσεις των μαθητών με τους οποίους δώσατε μαζί εξετάσεις;
Την πρώτη μέρα που παρουσιάστηκα στο σχολείο δεν κατάλαβαν ότι πήγα για εξετάσεις! Μόλις όμως με ρώτησε ο διευθυντής αν έφερα μαζί το δελτίο εξεταζομένου κατάλαβαν ότι είμαι κι εγώ μαθητής. Χάρηκαν τα παιδιά, ξέρετε ο εφηβικός αυθορμητισμός είναι κάτι που δίνει ενέργεια στο περιβάλλον που δρουν οι έφηβοι, χάρηκα επίσης που μου είπαν να τους δώσω την ευχή μου για να γράψουν καλά και μέσα από την καρδιά μου εύχομαι να πετύχουν τους στόχους τους. Ήδη έχουν πετύχει με το να συμμετάσχουν στη διαδικασία της εξέτασης. Είναι αξιέπαινη η προσπάθειά τους.
• Οι μαθητές είθισται να πηγαίνουν στα φροντιστήρια, εσείς πώς προετοιμαστήκατε για τις πανελλαδικές εξετάσεις;
Όπως καταλαβαίνετε, με τέσσερα παιδιά, με σύζυγο που εργάζεται και ένα μωρό που όταν λείπει η μαμά στη δουλειά πρέπει να το φροντίζω εγώ, η προετοιμασία μου δεν ήταν και η ιδανικότερη, παρόλα αυτά όμως όποτε είχα χρόνο διάβαζα, κυρίως ιστορία, αρχαία και τις μεταφράσεις των λατινικών.
Για φροντιστήριο ούτε που το σκέφτηκα, προτεραιότητα σε αυτά όπως και να το κάνουμε έχουν τα παιδιά μας, θα με έκανε να νιώσω άσχημα να κάνω φροντιστήριο εγώ και να κόψω κάτι από τα παιδιά μου.
Πρέπει να σας πω πως όντας μαθητής είχα μαθησιακές δυσκολίες, ήταν κάτι για το οποίο ένιωθα ενοχές, νόμιζα ότι έφταιγα εγώ που δεν τα «έπαιρνα» όπως λέμε, ευτυχώς τώρα πια υπάρχουν διαγνωστικά Κέντρα για αυτά τα παιδιά και γίνεται αξιόλογο έργο, και καλό είναι οι γονείς όταν βλέπουν κάτι περίεργο ως προς την αντίληψη των μαθημάτων από τα παιδιά, καλό είναι να καταφεύγουν σε κάποιον ειδικό. Δυστυχώς, στην εποχή που ήμουν εγώ μαθητής οι μέθοδοι διάγνωσης ήταν ακόμη σε πρώιμο στάδιο.

• Πώς εκτιμάτε ότι τα πήγατε; Ποιες σχολές θα δηλώσετε στο μηχανογραφικό σας;
Αιθεροβάμων δεν είμαι, εκτιμώ ότι με την προετοιμασία που έκανα τα πήγα μέτρια, όπως και να έχει όμως ο «καιρός γαρ εγγύς», τέλος του Ιουνίου θα μάθουμε.
Οι σχολές που θέλω να δηλώσω είναι το τμήμα Μεσογειακών σπουδών εδώ στη Ρόδο, η Εκκλησιαστική Ακαδημία της Κρήτης, η Θεολογική Σχολή της Αθήνας, επίσης με ενδιαφέρει και η Κοινωνιολογία.
• Αν δεν καταφέρετε να εισαχθείτε σε μια από τις Σχολές που επιθυμείτε, θα ξαναδώσετε;
Εννοείται ότι θα προσπαθήσω ξανά την επόμενη χρονιά πρώτα ο Θεός! Δεν πρόκειται να σταματήσω μέχρι να πετύχω τον στόχο μου, δεν πρέπει να τα παρατάμε ποτέ όταν πρόκειται να κάνουμε κάτι καλό, ειδικά όταν αυτό αφορά τον εαυτό μας.
Και θέλω εδώ να πω και στα παιδιά που ενδεχομένως δεν περάσουν στις σχολές που θέλουν, να δώσουν χρόνο ξεκούρασης στον εαυτό τους και να προσπαθήσουν ξανά. Να μην παραιτηθούν από τα όνειρά τους.

• Ποιος είναι ο στόχος σας ολοκληρώνοντας τη φοίτησή σας;
Μοναδικός μου στόχος είναι η γνώση, η γνώση είναι δύναμη, και θα ήθελα αυτή τη γνώση που θα αποκομίσω να τη μεταδώσω στους ανθρώπους γύρω μου. Θέλω όσο μπορώ στη ζωή μου να προσφέρω όσα γίνεται περισσότερα στους συνανθρώπους μου. Άλλωστε η ζωή ενός ιερέα πρέπει να είναι η προσφορά. Πρέπει όσο μεγαλώνουμε να γινόμαστε καλύτεροι.
• Πότε μπήκε η ιεροσύνη στη ζωή σας; Πώς αποφασίσατε να γίνετε ιερέας;
Εδώ θα πρέπει να πάμε πολύ πίσω, γύρω στα 8 χρονών… Οταν ήμουν στην Δ’ τάξη του δημοτικού, ο δάσκαλος μάς έβαλε να γράψουμε μια έκθεση με θέμα τι θα θέλαμε να γίνουμε όταν μεγαλώσουμε κι εγώ είχα γράψει πως θα ήθελα να γίνω ιερέας, κάποιοι συμμαθητές μου το θυμούνται ακόμη. Εκεί ήταν η πρώτη φορά που εκδήλωσα αυτή μου την επιθυμία. Μετά, όταν μεγάλωσα, συνειδητοποίησα ότι πράγματι αυτό θέλω να κάνω στη ζωή μου.
Επειδή όμως θέλω να είμαι ειλικρινής, πρέπει να ομολογήσω ότι ως νέος πέρασα κι εγώ από το στάδιο της άρνησης των πάντων. Ήρθε όμως η στιγμή της αποκάλυψης του Θεού, ήταν κάτι πολύ προσωπικό στο οποίο η ενέργεια του Θεού ήταν φανερή κι όχι μόνο αυτό το γεγονός, αλλά κι άλλα στα οποία δεν χωράει αμφισβήτηση. Αναθεώρησα, άλλαξα, τρόπο σκέψης και άφησα τα πράγματα να εξελιχθούν και πράγματι όλα έγιναν με τέτοιο τρόπο ώστε να καταλάβω ότι «Ζει Κύριος ο Θεός»…
• Πάντως θα μου επιτρέψετε να πω ότι αποτελείτε παράδειγμα προς μίμηση, όχι μόνο γιατί στα 39 σας χρόνια επιστρέψατε στα θρανία για να δώσετε πανελλήνιες εξετάσεις, αλλά και επειδή είστε ήδη ιερέας, πατέρας τεσσάρων παιδιών και σύζυγος και παρόλες τις υποχρεώσεις αποφασίσατε να δώσετε αυτή την ευκαιρία στον εαυτό σας.
Πραγματικά θέλω να σας πω ότι είμαι πολύ χαρούμενος που μπήκα στη διαδικασία αυτή. Χαίρομαι γιατί έδωσα στον εαυτό μου αυτή την ευκαιρία και ελπίζω να έγινα και παράδειγμα για τα παιδιά μου και γενικά για τα παιδιά που προσπαθούν να πετύχουν τους στόχους και τα όνειρά τους και για όσους είναι σε μεγαλύτερη ηλικία.
Σας είπα παραπάνω ότι κάποια συμβάντα καθυστέρησαν την απόφασή μου να δώσω πανελλαδικές εξετάσεις, ένα από αυτά που συνέβησαν ήταν μια λοίμωξη από την οποία ασθένησε το τρίτο μου παιδί, είχε κολλήσει μηνιγγίτιδα και ως μεταμηνιγγιτιδιακή επιπλοκή τής άφησε ελαφρά νοητική υστέρηση, για αρκετό καιρό με είχε επηρεάσει αρνητικά, κι εμένα και τη σύζυγό μου. Ένα παιδί με νοητική υστέρηση χρειάζεται πολύ χρόνο και πολύ κόπο από τους γονείς για να μάθει έστω τα βασικά, χρειάζεται πολύς χρόνος εκμάθησης για βασικά πράγματα όπως για παράδειγμα η αυτοεξυπηρέτησή του ή όταν το παιδί έχει μείνει πίσω στην ομιλία.
Κάναμε που λέει ο λόγος ανώμαλη προσγείωση, ξέρετε αυτές οι καταστάσεις αφήνουν κατάλοιπα στις ψυχές των γονέων, βέβαια την κατάσταση αυτή στην ολότητά της μόνο ένας γονιός που έχει το ίδιο με εσένα μπορεί να καταλάβει, έρχεται όμως κάποια στιγμή που ξαφνικά παίρνεις δύναμη, σηκώνεσαι, στέκεσαι στα πόδια σου και λες: θα παλέψω, VENCEREMOS (θα νικήσουμε, στα λατινικά). Τα βιώματά μας, μας διδάσκουν και μας κάνουν πιο δυνατούς.
• Κλείνοντας τη συνέντευξή μας, τι θα θέλατε να πείτε σε όσους θέλουν να δώσουν αυτή τη δεύτερη ευκαιρία στον εαυτό τους και διστάζουν;
Να μη διστάζουν, να δώσουν όχι μόνο μια ευκαιρία στον εαυτό τους, αλλά πολλές. Ο τολμών νικά!
Δεν πρέπει να είναι ηττοπαθείς, να έχουν την αίσθηση της σιγουριάς, όχι να είναι εγωιστές, να έχουν την αίσθηση της νίκης. Στην προκειμένη περίπτωση ο κάθε ένας που έχει σκεφτεί να δώσει πανελλαδικές εξετάσεις ή οτιδήποτε άλλο θέλει να κάνει και δεν νιώθει σίγουρος για αυτό θα πρέπει να βρει την αιτία που τον αποθαρρύνει και αντιπαλεύοντας την αιτία θα κάνει το πρώτο βήμα για την επίτευξη των οποιωνδήποτε στόχων έχει θέσει.
Καθένας είναι μοναδικός στον κόσμο και ξεχωριστός. Όλοι έχουν το δικαίωμα και της δεύτερης και της τρίτης ευκαιρίας και παραπάνω. Να έχουμε όλοι θετική σκέψη. Κλείνοντας κι εγώ θέλω να σας ευχαριστήσω και πάλι για την τιμή αυτή που κάνετε και μέσα από εδώ να ευχαριστήσω για άλλη μια φορά τη σύζυγό μου για την στήριξή της και την βοήθεια που μου παρείχε.

Πατέρας Αγαθάγγελος Μανωλάς: Ο 39χρονος πολύτεκνος ιερέας που ξανακάθισε στα θρανία για να δώσει πανελλήνιες εξετάσεις!

“Μας δείχνετε το δρόμο”

Δύναμη

• Για τις ανάγκες της συνέντευξης, επειδή δεν επιθυμείς να δημοσιοποιηθούν τα στοιχεία σου, με ποιο όνομα θα ήθελες να σε αποκαλώ;
-Αγγελική.
• Πες μας λοιπόν, Αγγελική, τι ήταν εκείνο που σε ώθησε να μιλήσεις σήμερα για όσα βίωσες από την παιδική σου ηλικία. Και επειδή πρόκειται για μια ερώτηση που ακούγεται όλο και πιο συχνά, θέλω να μας πεις «γιατί τώρα;».
Γιατί τώρα βρήκα τη δύναμη και γιατί με όσα παρακολουθώ στην τηλεόραση, αισθάνομαι ότι κάποιος πλέον θα με ακούσει κι εμένα. Μπορεί να μην είμαι ηθοποιός, ή να μην με κακοποίησε κάποιος διάσημος αλλά η κακοποίηση είναι κακοποίηση είτε συμβαίνει σε βίλες είτε σε υπόγεια, είτε είναι από κάποιον επώνυμο είτε είναι από κάποιον μη επώνυμο, είτε συμβαίνει στην Αθήνα είτε συμβαίνει στην επαρχία. Γι αυτό επικοινώνησα μαζί σας, πιστεύω ότι τώρα πιο εύκολα η κοινωνία μπορεί να ακούσει γι αυτά τα περιστατικά χωρίς να καταδικάσει πρώτα το θύμα.
• Θεωρείς ότι η κοινωνία καταδικάζει το θύμα;
Ναι, εννοείται. Πρώτα ψάχνουν να δουν τι έκανε λάθος το θύμα, αν πήγαινε γυρεύοντας εν ολίγοις, κι αυτό δεν συμβαίνει μόνο στην επαρχία συμβαίνει παντού.
• Θέλεις να μας πεις τι συνέβη στη δική σου περίπτωση;
Ναι, στη δική μου περίπτωση όπως σας είπα, δεν ήταν κάποιος διάσημος. Ηταν ένας οικογενειακός φίλος, συνάδελφος του πατέρα μου που περνούσαμε πολύ χρόνο μαζί, κυρίως στις καλοκαιρινές διακοπές και στις γιορτές.
Πάντα έβρισκε ευκαιρία να με πλησιάζει, με το πρόσχημα ότι δήθεν θα πάμε για βόλτα, δήθεν θα πάμε για να αγοράσουμε παγωτό, παιχνίδια, οτιδήποτε μπορούσε να σκεφτεί για να με απομακρύνει από τους γονείς μου οι οποίοι του είχαν τυφλή εμπιστοσύνη. Σε κάθε ευκαιρία, έβρισκε τρόπο να με απομακρύνει για να μου δείξει «πόσο με αγαπάει».
• Αυτό σου έλεγε;
Ναι, ότι με αυτό τον τρόπο μου δείχνει ότι με αγαπάει σαν δικό του παιδί.
• Εκείνος είχε παιδιά;
Όχι. Και γι αυτό μου έλεγε ότι με αγαπάει σαν να είμαι δικό του παιδί. Κι αυτό ήταν πολύ πιστευτό για το μυαλό μου τότε.
• Πόσων χρονών ήσουν;
Δεν μπορώ να σας πω με βεβαιότητα πότε ξεκίνησε, γιατί δεν θυμάμαι ακριβώς, ήμουν πολύ μικρή. Μεγαλώνοντας όμως, που άρχισα να βλέπω τηλεόραση και να έχω εικόνες, άρχισα να καταλαβαίνω ότι κάτι δεν πάει καλά, κάτι δεν γίνεται σωστά. Με το μυαλό μου δεν μπορούσα να το εξηγήσω αλλά μέσα μου άρχισε να μεγαλώνει ένα δυσάρεστο συναίσθημα. Δεν ξέρω, πρέπει να ήμουν 10, 11 ετών όταν άρχισα να καταλαβαίνω ότι κάτι δεν πάει καλά. Συνειδητοποίησα βέβαια μερικά χρόνια αργότερα τι ακριβώς συμβαίνει…
• Όταν το συνειδητοποίησες μίλησες σε κανέναν;
Οχι. Καταρχήν δεν ήξερα τι ακριβώς συμβαίνει. Το μυαλό μου δεν μπορούσε να καταλάβει γιατί αυτός ο άνθρωπος έκανε αυτά που έκανε. Σκεφτόμουν ότι και ο μπαμπάς μου έλεγε ότι με αγαπάει αλλά δεν μου έδειχνε την αγάπη του με αυτόν τον τρόπο. Στο παιδικό μου μυαλό σκεφτόμουν ότι ίσως ο μπαμπάς μου δεν με αγαπάει τόσο όσο ο «φίλος» του, επειδή δεν με έπαιρνε αγκαλιά και δεν με πήγαινε βόλτες τόσο συχνά. Απόλυτη σύγχυση. Μεγαλώνοντας, και δεν ντρέπομαι να το πω, από την τηλεόραση κατάλαβα πως αυτά που κάνει σε εμένα αυτός ο άνθρωπος τα κάνουν μεταξύ τους οι μεγάλοι.
Δεν συζητάμε για σεξουαλική διαπαιδαγώγηση καν, ούτε με τους γονείς μου συζητούσαμε τέτοια πράγματα ούτε στο σχολείο εννοείται. Αρα, έπρεπε να λύσω μόνη μου τις απορίες. Και σε αυτές τις ηλικίες, δεν είναι κάτι που μπορεί να κάνει ένα παιδί.
• Πότε κατάφερες να λύσεις τις απορίες σου;
Στην πρώιμη εφηβεία μου κατάλαβα ότι αυτό που συμβαίνει δεν είναι φυσιολογικό και δεν σκέφτηκα καν να το πω στους γονείς μου.
• Γιατί;
Δεν ξέρω, κουβαλούσα μια ντροπή. Ανεξήγητη. Νόμιζα ότι έφταιγα εγώ, ότι το προκάλεσα εγώ, τελοσπάντων ότι κάτι έκανα λάθος εγώ. Ενιωθα ότι είχα μερίδιο ευθύνης. Ότι ήμουν κι εγώ υπεύθυνη γι αυτό που συνέβαινε.
• Πόσα χρόνια κουβαλούσες αυτό το σταυρό;
Μέχρι σήμερα, δεν νομίζω ότι είναι κάτι που μπορείς να αφήσεις πίσω. Μαθαίνεις να το κουβαλάς και να πορεύεσαι… Δεν έχεις άλλη επιλογή. Περίπου στα 12 με 13 χρόνια, κάπου εκεί, κατάλαβα τι συμβαίνει, άρχισαν να ξεκαθαρίζουν κάποια πράγματα στο μυαλό μου. Τότε άρχισα να τον αποφεύγω, δεν μπορούσε να προφασιστεί ότι ήθελε να μου αγοράσει παιχνίδια ή παγωτό για να μείνουμε μόνοι μας και να καταλήξουμε είτε σε κάποιο χωράφι, είτε στο αυτοκίνητό είτε και στο σπίτι του. Το χειρότερο είναι ότι έχω εικόνες, τη γυναίκα του να φεύγει από το σπίτι, όταν με πήγαινε εκεί.
• Υπονοείς ότι μπορεί να ήξερε;
Υποθέτω, δεν ξέρω.
• Αγγελική, αυτό το μαρτύριο που περιγράφεις, το εξομολογήθηκες ποτέ σε κανέναν;
Μια φορά, στον ίδιο. Αν θυμάμαι καλά ήταν την τελευταία φορά που ζήτησε από τους γονείς μου να με πάει βόλτα και μέσα στο αυτοκίνητο τού είπα ότι ξέρω τι συμβαίνει και ότι θα τα πω όλα στους γονείς μου. Και ότι τον σιχαίνομαι του είπα, και πράγματι, κάθε φορά που τον έβλεπα, είχα τάση για εμετό. Ως αντίδραση του οργανισμού, του μυαλού… Δεν ξέρω.
• Φοβήθηκε;
Δεν ξέρω αν φοβήθηκε, ξέρω ότι δεν ξαναπήγαμε οι δυο μας πουθενά. Κι εμένα αυτό μου έφτανε.
• Στους γονείς σου γιατί δεν σκέφτηκες να το πεις;
Γιατί φοβόμουν. Δεν ήθελα να τους πληγώσω, φοβόμουν την αντίδρασή τους, τη δική του… Δεν ήξερα αν θα με πιστέψουν.Προτίμησα να το θάψω μέσα μου και να το κουβαλήσω μόνη μου. Όμως, με όλα αυτά που ακούγονται στην τηλεόραση σήμερα για τους βιασμούς και που βλέπω κοπέλες και αγόρια να μιλάνε για το τι πέρασαν, όλα βγήκαν πάλι στην επιφάνεια. Και αυτό που θέλω να πω είναι ότι δεν πρέπει να φοβόμαστε να μιλήσουμε.
Αν μπορούσα να γυρίσω το χρόνο πίσω, θα μιλούσα. Θα το έλεγα στους γονείς μου, στα αδέλφια μου ίσως. Θα ήθελα να είχα μιλήσει για να τιμωρηθεί γι αυτό που έκανε σε εμένα. Όταν ακούω κάποιους να λένε «γιατί τώρα», νιώθω μεγάλη οργή. Κανένας δεν ξέρει ότι μπορεί οι άνθρωποι αυτοί να πάλευαν μια ζωή για να κρατηθούν από κάπου για να μιλήσουν, να βρουν μια ευκαιρία που δεν ήρθε ποτέ, μια αγκαλιά που δεν άνοιξε ποτέ. Εγώ σήμερα βρήκα αυτή την ευκαιρία. Εγώ δεν είμαι επώνυμη, δεν είμαι διάσημη.
Ούτε εκείνος ήταν. Πιστεύετε ότι πριν 20 χρόνια θα ήταν εύκολο να με ακούσει κάποιος; Ή θα είχε την παιδεία να αντιδράσει σωστά; Είτε ήταν οι γονείς μου, είτε ήταν η δασκάλα μου; Όμως αυτό που συνέβη σε εμένα ήταν σεξουαλική κακοποίηση. Δεν είχα χρήματα για να συμβουλευτώ έναν ειδικό και η μόνη διέξοδος που είχα ήταν να διαβάσω για να φύγω για σπουδές και να μην ξαναδώ κανέναν. Όπως κι έγινε. Για πολλά χρόνια κατηγορούσα και τους γονείς μου που δεν κατάλαβαν τίποτα και πέρασα αυτά που πέρασα στα χέρια του υποτιθέμενου φίλου. Μετά τους δικαιολόγησα μέσα μου, για τις δικές τους προσλαμβάνουσες και αυτά που ήξεραν ίσως δεν θα μπορούσε να πάει και το μυαλό τους. Ανθρωποι του χωριού ήταν, του μόχθου, δεν είχαν φύγει ποτέ από το νησί, ίσως είχα παραπάνω απαιτήσεις απ’ ότι έπρεπε, δεν ξέρω.
• Αυτόν τον άνθρωπο χρειάστηκε να τον ξανασυναντήσεις;
Λίγες φορές. Λίγα χρόνια μετά που γύρισα από τις σπουδές μου, αρρώστησε και πέθανε. Εγώ τότε λυτρώθηκα. Κι ας μην μπορούσε πια να με αγγίξει όταν μεγάλωσα, μόνο όταν πέθανε ηρέμησα. Τώρα όμως που είμαι μάνα κι έχω δικά μου παιδιά, σας μιλώ ειλικρινά, όταν τον φέρνω στο νου μου, θα ήθελα να είχε αντιδράσει, να είχα χειροδικήσει, να τον είχα κάνει να πονέσει όπως πόνεσε κι εμένα. Βλέπω τα παιδιά μου να μεγαλώνουν και θέλω να χτίσω γύρω τους έναν τοίχο, μια ασπίδα για αν μην τα πονέσει κανείς.
Κι αν ποτέ κανείς διανοηθεί να τα πειράξει, θέλω να μπορούν να έρθουν και να μου το πουν. Τα παιδιά δεν είναι σε θέση να προστατέψουν τον εαυτό τους, αυτό είναι υποχρέωση των γονιών. Όπως κι εγώ τότε, αν ήξερα ότι θα βρω μια ανοιχτή αγκαλιά, αντί να φοβάμαι και να ντρέπομαι ότι έκανα κάτι κακό, σκέφτομαι ότι αν είχα το κουράγιο να μιλήσω στους γονείς μου, ίσως το μαρτύριό μου να τελείωνε νωρίτερα. Ισως να μην χρειαζόταν να κουβαλήσω το σταυρό μόνη μου, ίσως να είχα την ευκαιρία να είχα μια ανέμελη παιδική ηλικία. Η ντροπή που κουβαλώ όλα αυτά τα χρόνια, δεν μου επέτρεψε ποτέ να γελάσω μέσα από την καρδιά μου, να παίξω σαν παιδί με τα άλλα παιδιά, να χαρώ με τα παιχνίδια μου. Το βλέμμα μου ήταν πάντα στραμμένο στην πόρτα του σπιτιού, και κάθε φορά που τον έβλεπα να μπαίνει στο σπίτι μας, ένιωθα ένα σφίξιμο που μου στέρησε την παιδικότητά μου. Αυτό δεν θέλω να το περάσει κανένα παιδί, ποτέ ξανά. Ούτε τα δικά μου, ούτε κανένα παιδί του κόσμου. Για αυτό μιλάω σήμερα, γιατί η κοινωνία ίσως είναι έτοιμη να ακούσει και να αντιληφθεί τι ακριβώς συμβαίνει και να απλώσει ένα δίχτυ προστασίας.
Ευτυχώς κάποιοι πιο δυνατοί και πιο τολμηροί από εμένα μίλησαν και σήκωσαν το χαλί που έκρυβε τις ακαθαρσίες της κοινωνίας, για να μπορούμε εμείς να παραδειγματιστούμε και να ανοίξουμε κι εμείς το στόμα μας χωρίς να φοβόμαστε ότι θα πρέπει να απολογηθούμε κι από πάνω που δεν αντιδράσαμε τότε.
Για να πάρει ο καθένας αυτό που του αξίζει και αυτό που του αναλογεί. Δεν ξέρω, αν όσα ευχαριστώ κι αν πούμε στη Σοφία Μπεκατώρου, φτάνουν για να γίνει αντιληπτό ότι έδωσε φωνή σε εκατοντάδες θύματα και έδωσε δύναμη σε κατακερματισμένες ψυχές να μαζέψουν τα κομμάτια τους και να βγάλουν από μέσα τους αυτό τον «καρκίνο». Γιατί όπως διάβασα κάπου, ο φόβος τώρα πήγε στη σωστή μεριά και έγινε αντιληπτό ότι οι διεστραμμένοι θύτες δεν είναι παντοδύναμοι και δεν μπορούν να δολοφονούν παιδικά χαμόγελα.
• Κλείνοντας τη συνέντευξη, τι θα ήθελες να πεις;
Αυτό που θέλω είναι να έχει ουσιαστικό αποτέλεσμα όλο αυτό που έγινε. Να ληφθεί μέριμνα από τους ειδικούς, να μπουν προγράμματα στα σχολεία, να εκπαιδευτούν τα παιδιά να μπορούν να καταλάβουν πότε η προσέγγιση που τους γίνεται είναι λάθος και να εκπαιδευτούν και οι γονείς να μπορούν να το διαχειριστούν. Όταν θα σπάσει το απόστημα, να έχει βγει κάτι σωστό, κι όλες αυτές οι φωνές να μπορέσουν να γίνουν ασπίδα για όλα τα παιδιά, για όλα τα θύματα. Να ξέρουν ότι όταν θα καταγγείλουν την κακοποίηση θα βρουν μια ανοιχτή αγκαλιά και όχι ένα σηκωμένο δάχτυλο. Αυτό είναι το πιο σπουδαίο.
• Αγγελική σε ευχαριστώ πολύ για αυτή την κατάθεση ψυχής…
Κι εγώ σας ευχαριστώ που με ακούσατε… Να μην πάει χαμένος όλος αυτός ο πόνος που βγαίνει από τα σωθικά μας, να γίνει ο πόνος δύναμη και ασπίδα για τα άλλα παιδιά, για να μπορέσουμε κι εμείς να ξανακοιμηθούμε ήρεμοι και την παιδικότητα που χάσαμε να την κερδίσουν άλλα παιδιά. Αυτό να προσπαθήσετε κι εσείς. Σας ευχαριστώ πολύ.

H Aγγελική που έπεσε θύμα σεξουαλικής κακοποίησης όταν ήταν παιδί, εξομολογείται…