Αλλη μία δικαστική κατάληξη στη μακρά υπόθεση των καταργημένων δώρων εορτών και του επιδόματος αδείας στον ευρύτερο δημόσιο τομέα ήρθε με την υπ’ αριθμόν 384/2026 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου, το οποίο δίκασε κατά την ειδική διαδικασία των περιουσιακών διαφορών. Το δικαστήριο δικαίωσε 104 εργαζομένους και κληρονόμους θανόντων εργαζομένων, κρίνοντας ότι το ζήτημα έχει ήδη λυθεί με προγενέστερες αμετάκλητες κρίσεις και ότι δεσμεύεται από αυτές.
Στην πλευρά των εναγόντων βρέθηκαν 104 πρόσωπα. Πρόκειται κατά κύριο λόγο για εργαζομένους με σύμβαση εξαρτημένης εργασίας ιδιωτικού δικαίου αορίστου χρόνου, οι περισσότεροι εκ των οποίων υπηρετούν σε καθήκοντα καθαριότητας, ενώ μεταξύ τους περιλαμβάνονται οδηγοί, χειριστές, τεχνίτες, εργοδηγοί και υπάλληλοι άλλων ειδικοτήτων. Η πλειονότητα είχε προσληφθεί την 1 Μαρτίου 2011, με εξαίρεση έναν εργαζόμενο που εντάχθηκε στο προσωπικό τον Μάιο του 2012.
Στη υπόθεση περιλαμβάνονται επίσης τέσσερα πρόσωπα που ενήργησαν ως μοναδικοί εξ αδιαθέτου κληρονόμοι δύο εργαζομένων που είχαν αποβιώσει, ο ένας τον Δεκέμβριο και ο άλλος τον Νοέμβριο του 2024.
Εναγόμενος ήταν ο Δήμος όπου εργάζονταν οι ανωτέρω, ως Νομικό Πρόσωπο Δημοσίου Δικαίου. Οι ενάγοντες ζήτησαν να τους καταβληθούν τα δώρα Χριστουγέννων και Πάσχα, καθώς και το επίδομα αδείας, για τα έτη 2024 και 2025, υποστηρίζοντας ότι η διάταξη που τα κατάργησε είναι αντισυνταγματική και αντίθετη σε υπερνομοθετικής ισχύος κανόνες.
Η ουσία της διαφοράς ανάγεται στις μνημονιακές περικοπές της προηγούμενης δεκαετίας. Όπως αναλύεται εκτενώς στο σκεπτικό, τα επιδόματα εορτών και αδείας στον δημόσιο τομέα μειώθηκαν αρχικά κατά 30% με τον νόμο 3833/2010, αναπροσαρμόστηκαν εκ νέου με τον νόμο 3845/2010 στα 500 ευρώ για τα Χριστούγεννα και στα 250 ευρώ για το Πάσχα και την άδεια αντίστοιχα, και επανακαθορίστηκαν στα ίδια ποσά με το ενιαίο μισθολόγιο του νόμου 4024/2011.
Το τελευταίο βήμα ήταν η πλήρης κατάργησή τους. Με τη σχετική διάταξη του νόμου 4093/2012, που εντάχθηκε στο Μεσοπρόθεσμο Πλαίσιο Δημοσιονομικής Στρατηγικής, τα δώρα εορτών και το επίδομα αδείας έπαψαν να καταβάλλονται από την 1 Ιανουαρίου 2013 για το σύνολο των λειτουργών, υπαλλήλων και μισθωτών του Δημοσίου, των Νομικών Προσώπων Δημοσίου Δικαίου και των Οργανισμών Τοπικής Αυτοδιοίκησης.
Στο νομικό σκέλος, το δικαστήριο παρέθεσε αναλυτικά το σχετικό συνταγματικό και διεθνές πλαίσιο, μεταξύ άλλων το άρθρο 1 του Πρώτου Πρόσθετου Πρωτοκόλλου της Ευρωπαϊκής Σύμβασης για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου, καθώς και πάγια νομολογία ανώτατων δικαστηρίων. Όπως αποτυπώνεται, η εκτίμηση του νομοθέτη για τη λήψη μέτρων περιστολής δαπανών σε συνθήκες παρατεταμένης οικονομικής κρίσης υπόκειται μόνο σε οριακό δικαστικό έλεγχο, ενώ το επίπεδο της αξιοπρεπούς διαβίωσης δεν προσδιορίζεται με βάση τις προηγούμενες αποδοχές, αλλά με βάση τις γενικότερα επικρατούσες συνθήκες.
Παρά την εκτενή ανάπτυξη του γενικού νομικού πλαισίου, το κρίσιμο σημείο που οδήγησε στη δικαίωση των εναγόντων ήταν το προϋπάρχον δεδικασμένο. Όπως προκύπτει, οι ενάγοντες είχαν διεκδικήσει και στο παρελθόν τα ίδια επιδόματα για παλαιότερα έτη, μέσω αγωγών που είχαν ασκηθεί ενώπιον του Ειρηνοδικείου.
Επί των αγωγών εκείνων εκδόθηκαν οι υπ’ αριθμόν 11/2021 και 9/2021 αποφάσεις του Ειρηνοδικείου, οι οποίες έκαναν δεκτές τις αξιώσεις. Ο εναγόμενος Δήμος άσκησε εφέσεις, που όμως απορρίφθηκαν με τις υπ’ αριθμόν 69/2024 και 542/2025 αποφάσεις του Μονομελούς Πρωτοδικείου, με αποτέλεσμα οι πρωτόδικες κρίσεις να καταστούν τελεσίδικες.
Το δικαστήριο διαπίστωσε ότι μεταξύ της παλαιότερης και της νέας δίκης υπάρχει ταυτότητα διαδίκων, καθώς και ταυτότητα ιστορικής και νομικής αιτίας, αφού πρόκειται για αξιώσεις από την ίδια διαρκή εργασιακή σχέση και υπό το ίδιο νομικό καθεστώς, απλώς για μεταγενέστερο χρονικό διάστημα. Κατέληξε, επομένως, ότι από τις τελεσίδικες αποφάσεις παράγεται δεδικασμένο, από τη θετική λειτουργία του οποίου το παρόν δικαστήριο δεσμεύεται. Με τη συλλογιστική αυτή, η αγωγή έγινε δεκτή ως προς την κύρια βάση της.
Το δικαστήριο υποχρέωσε τον εναγόμενο να καταβάλει στους εργαζομένους με αριθμούς 1 έως και 99 το ποσό των 2.000 ευρώ στον καθένα, που αντιστοιχεί, για τα δύο επίδικα έτη, σε 500 ευρώ ως επίδομα αδείας, 500 ευρώ ως δώρο Πάσχα και 1.000 ευρώ ως δώρο Χριστουγέννων.
Στον εκατοστό ενάγοντα, ο οποίος εργάστηκε έως τις 27 Νοεμβρίου 2025, οπότε και συνταξιοδοτήθηκε, επιδικάστηκε το ποσό των 1.937,50 ευρώ, αναλογικά προς τον χρόνο απασχόλησής του. Στους κληρονόμους του πρώτου αποβιώσαντος εργαζομένου επιδικάστηκαν 250 ευρώ και 750 ευρώ αντίστοιχα, ανάλογα με το κληρονομικό μερίδιο του καθενός, ενώ στις κληρονόμους του δεύτερου αποβιώσαντος επιδικάστηκαν 234,37 ευρώ και 703,12 ευρώ αντίστοιχα. Όλα τα ποσά καταβάλλονται με τον νόμιμο τόκο από την επομένη της επίδοσης της αγωγής έως την εξόφληση. Αθροιστικά, τα επιδικασθέντα ποσά ξεπερνούν συνολικά τις 201.875 ευρώ.
Τους ενάγοντες εκπροσώπησαν οι κκ. Απόστολος Γκατζιός και Εμμανουήλ Παπαϊωάννου.

Καταδικάστηκε ο Δήμος Ρόδου να καταβάλει αναδρομικά, δώρα εορτών και επίδομα αδείας σε 104 εργαζομένους

Νέο επεισόδιο προστίθεται στη δικαστική περιπέτεια της Δημοτικής Επιχείρησης Ύδρευσης Αποχέτευσης Ρόδου, με κατάληξη δυσμενή για την ίδια. Το Γ’ Τμήμα του Διοικητικού Εφετείου Πειραιά, σε τριμελή σύνθεση, απέρριψε την αίτηση της επιχείρησης με την οποία επιδίωκε να ερμηνευθεί υπέρ της προηγούμενης απόφασης που είχε διατάξει την αποδέσμευση δεσμευμένων τραπεζικών της λογαριασμών.
Με την υπ’ αριθμόν Α201/2026 απόφαση, το δικαστήριο όχι απλώς δεν διεύρυνε το ευεργέτημα που είχε χορηγήσει, αλλά επανέλαβε με έμφαση τον όρο που το συνοδεύει. Η προστασία διατηρείται μόνο για όσο διάστημα η επιχείρηση τηρεί τη ρύθμιση των οφειλών της προς τη φορολογική αρχή και εκλείπει αυτομάτως μόλις διακοπεί, για οποιονδήποτε λόγο.
Το αίτημα που έφερε ξανά την υπόθεση  ενώπιον του εφετείου
Η δημοτική επιχείρηση κατέθεσε στις 3 Δεκεμβρίου 2025 αίτηση διόρθωσης και ερμηνείας, με βάση τα άρθρα 109 και 110 του Κώδικα Διοικητικής Δικονομίας, ζητώντας να αποσαφηνιστεί το διατακτικό προηγούμενης απόφασης του ίδιου δικαστηρίου, της υπ’ αριθμόν Ν35/2025. Η απόφαση εκείνη είχε εκδοθεί επί αιτήσεως αναστολής που είχε υποβάλει ο φορέας στις 30 Ιουνίου 2025 και αφορούσε τις προσβαλλόμενες πράξεις για την επίμαχη οφειλή.
Με την αίτηση ερμηνείας, η επιχείρηση υποστήριξε ότι η διατύπωση της κρίσιμης σκέψης της προηγούμενης απόφασης δημιουργούσε εύλογες αμφιβολίες ως προς την έκταση και το εύρος του μέτρου που είχε διαταχθεί. Το ερώτημα που έθεσε ήταν διπλό. Αφενός, αν η αποδέσμευση των λογαριασμών ίσχυε για το μέλλον ή αναδρομικά, από τη στιγμή που επιβλήθηκαν οι κατασχέσεις. Αφετέρου, αν αφορούσε μόνο στα ποσά που πιστώνονταν στους λογαριασμούς από την έκδοση της απόφασης Ν35/2025 και έπειτα ή αν επρόκειτο για πλήρη αποδέσμευση, που θα κάλυπτε και τα χρήματα που βρίσκονταν ήδη στους λογαριασμούς πριν από την κατάσχεση.
Η ΔΕΥΑΡ ζητούσε να επιλυθεί η φερόμενη ασάφεια υπέρ της πλήρους αποδέσμευσης, με το επιχείρημα ότι μόνο έτσι εξυπηρετείται ο σκοπός του μέτρου, δηλαδή η συνέχιση της λειτουργίας της.

Τι έκρινε το δικαστήριο
Το Εφετείο απέρριψε την αίτηση στο σύνολό της. Έκρινε ότι ουδεμία ασάφεια υφίσταται στη διατύπωση της προηγούμενης απόφασης και ότι δεν δημιουργείται καμία αμφιβολία ούτε από το σκεπτικό ούτε από το διατακτικό της, τα οποία, όπως σημείωσε, δεν εμφανίζουν αντίθεση μεταξύ τους. Το δικαστήριο υπενθύμισε ότι τόσο η διόρθωση όσο και η ερμηνεία μιας απόφασης έχουν εξαιρετικό χαρακτήρα και επιτρέπονται μόνο εφόσον δεν προστίθενται νέες διατάξεις, δεν αλλοιώνεται η έννοιά της και δεν επιδιώκεται η διεύρυνση των σκέψεων του δικαστηρίου.
Στην ουσία, διευκρίνισε ότι η αποδέσμευση είχε διαταχθεί για το εφεξής χρονικό διάστημα και όχι αναδρομικά, αφορώντας στα ποσά που κατατίθενται στους λογαριασμούς της επιχείρησης μετά την έκδοση της απόφασης. Έτσι, το αίτημα για πλήρη και αναδρομική άρση των δεσμεύσεων δεν βρήκε έρεισμα. Όπως αναφέρεται στην απόφαση, η επιχείρηση εσφαλμένα απέδιδε ουσιαστική αντίφαση στη δικανική κρίση, ενώ στην πραγματικότητα δεν υπήρχε ασυμφωνία ανάμεσα σε εκείνο που θέλησε το δικαστήριο και σε εκείνο που διατύπωσε.
Ο όρος που κρατά ζωντανή την προστασία
Το κρισιμότερο σημείο της απόφασης είναι η επαναβεβαίωση του όρου υπό τον οποίο ισχύει το μέτρο. Το δικαστήριο τόνισε ότι σε περίπτωση που η επιχείρηση σταματήσει, για οποιονδήποτε λόγο, να εξυπηρετεί τη ρύθμιση που είχε συμφωνήσει με τη φορολογική υπηρεσία στις 19 Ιουνίου 2025, παύει αυτομάτως και η ισχύς του μέτρου. Από τη στιγμή εκείνη, όλα τα ποσά που θα κατατίθενται στους λογαριασμούς θα δεσμεύονται εκ νέου, χωρίς η ΔΕΥΑΡ να μπορεί να τα χρησιμοποιήσει.
Με τη διατύπωση αυτή, η προστασία που απολαμβάνει η επιχείρηση δεν είναι ούτε άνευ όρων ούτε διαρκής. Λειτουργεί ως αντιστάθμισμα και τελεί σε άμεση εξάρτηση από τη συνέπεια του φορέα απέναντι στον διακανονισμό. Όπως προκύπτει από το σκεπτικό, ο όρος αυτός συμπεριλήφθηκε σκοπίμως ως διαρκής υπόμνηση, ώστε να ισχύει μέχρι την έκδοση οριστικής απόφασης επί της ουσίας της κύριας διαφοράς.
Οι κατασχέσεις και τα ποσά που έχουν ήδη εισπραχθεί
Από το ιστορικό που αποτυπώνεται στην απόφαση προκύπτει ότι η οφειλή είχε ήδη υπαχθεί σε ρύθμιση, την οποία η επιχείρηση εξυπηρετούσε κανονικά, καταβάλλοντας 151.968,04 ευρώ μηνιαίως, γεγονός που δεν αμφισβητήθηκε από κανέναν διάδικο. Παράλληλα, παρέμεναν σε ισχύ κατασχέσεις που είχε επιβάλει η περιφερειακή αρχή στις 18 Ιουνίου 2025 σε λογαριασμούς που τηρεί ο φορέας σε τέσσερις τράπεζες, παρά την ύπαρξη της ρύθμισης.
Το δικαστήριο κατέγραψε ότι, λόγω της μερικής ευδοκίμησης των κατασχέσεων, της εξυπηρέτησης της ρύθμισης και άλλων καταβολών, η περιφερειακή αρχή είχε ήδη εισπράξει ποσό άνω των 2.000.000 ευρώ. Στο πλαίσιο της στάθμισης των αντιτιθέμενων συμφερόντων, αξιολόγησε ως βάσιμο τον ισχυρισμό ότι δεν επαπειλείται βλάβη της επιχείρησης, καθώς οι ισολογισμοί της εμφανίζονταν κερδοφόροι κάθε χρόνο την τελευταία πενταετία. Ως απόδειξη της οικονομικής της δυνατότητας, σημειώθηκε ότι η πρώτη δόση της ρύθμισης καταβλήθηκε παρότι, μέσω των κατασχέσεων, είχαν εισπραχθεί από δύο τράπεζες τα ποσά των 507.644,35 ευρώ και 536.161,24 ευρώ αντίστοιχα.
Από την άλλη πλευρά, το δικαστήριο έλαβε υπόψη και τον ισχυρισμό της περιφερειακής αρχής ότι η ίδια επαπειλείται με μείζονα βλάβη, καθώς καταβάλλει από ίδια κεφάλαια τα ποσά των εργολαβικών συμβάσεων στον ανάδοχο και αναμένει να τα εισπράξει από τη ΔΕΥΑΡ. Η συνεχιζόμενη μη καταβολή, υποστηρίχθηκε, δημιουργεί τεράστιο κενό στον προϋπολογισμό της. Με αυτά τα δεδομένα, το εφετείο είχε προκρίνει μια εξισορροπητική λύση, που επέτρεπε στην επιχείρηση να συνεχίζει τις συναλλαγές της με τρίτους μέσω των λογαριασμών της, διατηρώντας ταυτόχρονα τον όρο της τήρησης της ρύθμισης.
Το ιστορικό της οφειλής των 6,5 εκατομμυρίων ευρώ
Στον πυρήνα της συνολικής αντιδικίας βρίσκεται βεβαιωμένη οφειλή ύψους 6.537.312,36 ευρώ, που καταλογίστηκε σε βάρος της δημοτικής επιχείρησης. Στο ποσό αυτό περιλαμβάνονται προσαυξήσεις 153.218,26 ευρώ, ενώ το κεφάλαιο διαμορφώνεται στα 6.384.094,10 ευρώ. Η επιχείρηση, νομικό πρόσωπο ιδιωτικού δικαίου με μοναδικό μέτοχο τον οικείο δήμο, εντόπισε τη βεβαίωση μέσω του ηλεκτρονικού φορολογικού συστήματος και, αφού ζήτησε διευκρινίσεις, προχώρησε σε άσκηση προσφυγής ανακοπής κατά της περιφερειακής αρχής και της φορολογικής διοίκησης.
Η ρίζα της διαφοράς ανάγεται σε προγραμματική σύμβαση που υπεγράφη στις 6 Ιουνίου 2022 και αφορούσε την οργάνωση και ανάθεση της λειτουργίας, συντήρησης και παρακολούθησης των έργων ύδρευσης για διάστημα 5 ετών. Στη συνέχεια η περιφερειακή αρχή συνήψε εργολαβική σύμβαση παροχής υπηρεσιών με ανάδοχο εταιρεία, ύψους 18.344.717 ευρώ πλέον ΦΠΑ, με το κόστος να μετακυλίεται στη δημοτική επιχείρηση μέσω περιοδικών λογαριασμών. Από την πρώτη στιγμή ο φορέας αμφισβήτησε τον τρόπο υπολογισμού των χρεώσεων, διατεινόμενος ότι επιβαρυνόταν με ποσά μεγαλύτερα από τα πραγματικά κόστη λειτουργίας, και καταψήφισε διαδοχικά τους λογαριασμούς μέσω των εκπροσώπων του στην επιτροπή παρακολούθησης, χωρίς ωστόσο να γίνουν δεκτές οι αντιρρήσεις του από την πλειοψηφία. Από την πλευρά της, η περιφερειακή αρχή έχει καταγγείλει δημόσια την επιχείρηση για ασυνέπεια και έχει υποστηρίξει ότι η ένδικη διαφορά δημιουργήθηκε τεχνητά, προκειμένου να αποφευχθεί η καταβολή των οφειλομένων.
Η επιχείρηση στηρίζει το αίτημά της για ακύρωση των προσβαλλόμενων πράξεων σε 4 αυτοτελείς νομικούς λόγους. Ο πρώτος αφορά την αοριστία των πράξεων, καθώς, κατά τους ισχυρισμούς της, δεν προσδιορίζονται η αιτία της οφειλής, ο χρόνος γένεσής της και ο τρόπος υπολογισμού της. Ο δεύτερος αναφέρεται στη μη οριστικοποίηση του νόμιμου τίτλου, με τον φορέα να διατείνεται ότι ουδέποτε του κοινοποιήθηκε καταλογιστική πράξη. Ο τρίτος θέτει ζήτημα μη νόμιμης χρέωσης, με το επιχείρημα ότι η εργολαβική σύμβαση χρηματοδοτείται εξ ολοκλήρου από δημόσιους επενδυτικούς πόρους και, επομένως, τα καταβληθέντα ποσά είναι αχρεωστήτως καταβληθέντα. Ο τέταρτος επικαλείται παραβίαση των αρχών της καλής πίστης και της χρηστής διοίκησης, καθώς και κατάχρηση εξουσίας. Σε όλους αυτούς τους ισχυρισμούς η περιφερειακή αρχή έχει τοποθετηθεί απορρίπτοντάς τους.
Η εκκρεμής  κύρια διαφορά
Η ουσιαστική αναμέτρηση παραμένει ανοιχτή. Η αποδέσμευση των λογαριασμών είχε διαταχθεί ως κατάλληλο μέτρο, με βάση το άρθρο 205 του Κώδικα Διοικητικής Δικονομίας, ώστε να ισχύει μέχρι την έκδοση οριστικής απόφασης επί της κύριας διαφοράς. Η συζήτηση της κύριας υπόθεσης ενώπιον του αρμόδιου τριμελούς εφετείου έχει προσδιοριστεί για την 26η Μαρτίου 2027, ύστερα από αναβολή που προκλήθηκε λόγω της αποχής του δικηγορικού σώματος που βρισκόταν σε εξέλιξη κατά την αρχικά ορισθείσα δικάσιμο.
Μέχρι τότε, η εικόνα για τη ΔΕΥΑΡ είναι πλέον σαφέστερη αλλά και πιο απαιτητική. Η πρόσφατη απόρριψη της αίτησης ερμηνείας δεν προδικάζει την έκβαση της κύριας διαφοράς, καθορίζει όμως τους όρους με τους οποίους η επιχείρηση θα φτάσει σε αυτή. Η δυνατότητα να κινεί ελεύθερα τα ποσά των τραπεζικών της λογαριασμών παραμένει ενεργή μόνο για όσο εξυπηρετεί τον διακανονισμό με τη φορολογική αρχή, και κάθε διακοπή ισοδυναμεί με άμεση επαναφορά των δεσμεύσεων.

Δικαστική ήττα για τη ΔΕΥΑΡ: Η προστασία από τις οφειλές της προς την Περιφέρεια κρέμονται ξεκάθαρα από την πιστή τήρηση της ρύθμισης

Η δικαστική έρευνα έφερε στο φως ένα δραματικό χρονικό ολιγωρίας, όπως αυτό καταγράφηκε στα επίσημα πρακτικά απομαγνητοφώνησης των κλήσεων. Η μητέρα του ασθενούς κάλεσε για πρώτη φορά το “166” στις 5:17 το πρωί, περιγράφοντας τα συμπτώματα και ζητώντας επειγόντως ασθενοφόρο. Ωστόσο, ο τηλεφωνητής της βάρδιας αγνόησε το αίτημα, έκλεισε τη γραμμή και της συνέστησε να μεταφέρει τον γιο της μόνη της σε κάποιο εφημερεύον νοσοκομείο.

Παραβίαση

Όπως διαπιστώθηκε, ο υπάλληλος παραβίασε τον Εσωτερικό Κανονισμό Λειτουργίας του ΕΚΑΒ, καθώς δεν άνοιξε κάρτα διακίνησης για το περιστατικό ώστε να αξιολογηθεί η σοβαρότητά του. Αντίθετα, λειτούργησε αυθαίρετα ως γιατρός χωρίς να έχει καμία απολύτως ιατρική γνώση, κάνοντας τη δική του εκτίμηση και αποδίδοντας τον έντονο πόνο που ένιωθε ο ασθενής “στον βήχα και το τράνταγμα”. Παράλληλα, παρέλειψε να καλέσει τον γιατρό υπηρεσίας της βάρδιας, ο οποίος είναι και ο μόνος αρμόδιος να κρίνει αν ένα περιστατικό είναι κατεπείγον.

Χρειάστηκε να γίνει δεύτερο τηλεφώνημα από την οικογένεια στις 5:38 για να κινητοποιηθεί η υπηρεσία. Η κλήση διαβιβάστηκε στον ασυρματιστή στις 5:42 και το σήμα δόθηκε στο πρώτο διαθέσιμο όχημα στις 5:43. Όταν το ασθενοφόρο έφτασε τελικά στο σπίτι της οικογένειας στις 6:01, είχαν ήδη χαθεί 44 λεπτά από την πρώτη κλήση.

Η απόφαση
Το δικαστήριο υπογραμμίζει ότι δεν υπήρχε καμία αντικειμενική αδυναμία εύρεσης οχήματος, κάτι που αποδεικνύεται από το γεγονός ότι η μετέπειτα μεταφορά του ασθενούς στο νοσοκομείο “Αγία Όλγα” κράτησε μόλις 6 λεπτά.

Στο σκεπτικό της απόφασης τονίζεται ότι αυτή η καθυστέρηση των 44 λεπτών στέρησε από τον ασθενή πολύτιμο χρόνο για την παροχή των πρώτων βοηθειών, ο οποίος είναι ζωτικής σημασίας σε περιπτώσεις εμφραγμάτων και ανακοπών, με αποτέλεσμα ο θάνατός του να καταστεί αναπότρεπτος.

Κατά τον καθορισμό της αποζημίωσης, οι δικαστές έλαβαν υπόψη ότι ο θανών ήταν ένας νέος άνθρωπος χωρίς προβλήματα υγείας, καθώς και τον πολύ στενό συναισθηματικό δεσμό που είχε με τον αδελφό του από την παιδική τους ηλικία.

Ιδιαίτερη βαρύτητα δόθηκε στο ότι ο απροσδόκητος θάνατος συνέβη μπροστά στα μάτια του αδελφού του, εντείνοντας τη θλίψη και την οργή του, αλλά και στην τραγική συγκυρία ότι ο ενάγων έχασε λίγο καιρό μετά και τη μητέρα τους.

Πηγή: capital.gr

Δικαστική απόφαση: Ευθύνες στο ΕΚΑΒ για τον θάνατο ασθενούς αν καθυστερήσει το ασθενοφόρο

Το Δικαστήριο απέρριψε τον ισχυρισμό αυτόν ως αβάσιμο. Επισήμανε ότι η υποχρέωση υποβολής συμπληρωματικού πίνακα στο ΕΡΓΑΝΗ είναι τυπική και αυτοτελής, και δεν μπορεί να υποκατασταθεί από οποιαδήποτε άλλη ενέργεια ή έγγραφο. Η παράβαση, άλλωστε, στοιχειοθετείται αντικειμενικά, ανεξαρτήτως της τήρησης των λοιπών εργοδοτικών υποχρεώσεων.
Το Διοικητικό Πρωτοδικείο δέχθηκε εν μέρει την προσφυγή, μετέρρυθμισε την πράξη επιβολής προστίμου και περιόρισε το τελικό ποσό στα 7.200 ευρώ, που αντιστοιχεί στις 12 παραβάσεις που επιβεβαιώθηκαν δικαστικά. Τα δικαστικά έξοδα συμψηφίστηκαν μεταξύ των διαδίκων, λόγω της μερικής νίκης και ήττας αμφοτέρων.
Η απόφαση αποτυπώνει την ερμηνεία που τάσσεται υπέρ της εξατομικευμένης αξιολόγησης του πραγματικού χαρακτήρα κάθε εργασιακής θέσης, πέρα από τυπικά μισθολογικά κριτήρια.

Δικαστική απόφαση μείωσε κατά 2.400 ευρώ πρόστιμο σε γνωστή αλυσίδα εμπορίου για παραβάσεις στο σύστημα ΕΡΓΑΝΗ

Μια σημαντική δικαστική νίκη για τα ιδιοκτησιακά δικαιώματα ιδιωτών στα Δωδεκάνησα καταγράφηκε με απόφαση του Μονομελούς Εφετείου Δωδεκανήσου. Με την απόφασή του, το δικαστήριο απέρριψε στο σύνολό της την έφεση του Ελληνικού Δημοσίου κατά της πρωτόδικης απόφασης του Μονομελούς Πρωτοδικείου Ρόδου, επικυρώνοντας την κυριότητα ιδιώτη επί ακινήτου 3.661,24 τ.μ. στη νήσο Σύμη, το οποίο είχε καταγραφεί κατά πλήρη κυριότητα στο Ελληνικό Δημόσιο κατά την κτηματογράφηση της περιοχής.
Το ιστορικό της υπόθεσης
Η ιστορία του επίδικου ακινήτου ανατρέχει στο 1979. Τότε η δικαιοπάροχος της ενάγουσας απέκτησε δυνάμει συμβολαίου δωρεάς αγρό στη θέση «Εμποριός ή Νημποριός» Σύμης, που μεταγράφηκε νόμιμα στα βιβλία του Υποθηκοφυλακείου Σύμης. Ακολούθησε το 1987 διορθωτική πράξη, με την οποία η έκταση αποτυπώθηκε στα 5.877,25 τ.μ. Με συμβολαιογραφικές πράξεις δωρεάς και πώλησης του 2005, η εφεσίβλητη, κάτοικος Η.Π.Α., απέκτησε το σύνολο του ακινήτου κατά πλήρη κυριότητα, νομή και κατοχή, το οποίο νεμόταν πάντοτε διανοία κυρίου.
Κατά την κτηματογράφηση της περιοχής, στην ενάγουσα αποδόθηκε μόνο τμήμα 974,37 τ.μ. Το υπολειπόμενο τμήμα 3.661,24 τ.μ., εκτός των ορίων οικισμού, καταχωρήθηκε στο Ελληνικό Δημόσιο ως «δασική έκταση» με βάση τον κυρωμένο δασικό χάρτη που φέρει ένδειξη «Δ-Δ».Η εφεσίβλητη, εκπροσωπούμενη από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της κ. Γεώργιο Λαμπαδάκη, άσκησε αγωγή τον Φεβρουάριο του 2024 ενώπιον του Μονομελούς Πρωτοδικείου Ρόδου, ζητώντας αναγνώριση της κυριότητάς της επί του επίδικου τμήματος και τη διόρθωση της ανακριβούς πρώτης εγγραφής. Το Πρωτοδικείο Ρόδου εξέδωσε τον Ιούνιο του 2025 οριστική απόφαση που έκανε δεκτή την αγωγή στο σύνολό της.
Η έφεση του Δημοσίου και οι νομικοί ισχυρισμοί
Το Ελληνικό Δημόσιο, προσέφυγε στο Εφετείο τον Σεπτέμβριο του 2025, επικαλούμενο εσφαλμένη ερμηνεία του νόμου και πλημμελή εκτίμηση των αποδείξεων. Ο κεντρικός ισχυρισμός του ήταν ότι το ακίνητο αποτελούσε δημόσια γαία «αρζί μιρί» κατά το Οθωμανικό δίκαιο, που περιήλθε στην κυριότητά του κατά διαδοχή από το Οθωμανικό και Ιταλικό κράτος, με την ενσωμάτωση των Δωδεκανήσων στην Ελλάδα μέσω της Συνθήκης Ειρήνης των Παρισίων του 1947. Πρόσθετα επικαλέστηκε ότι η κυρωμένη δασική ένδειξη στον χάρτη τεκμαίρει αυτοδικαίως την κυριότητά του. Για να υποστηρίξει τη θέση αυτή, προσκόμισε έγγραφο της Κτηματικής Υπηρεσίας Δωδεκανήσων και βεβαίωση της Διεύθυνσης Δασών, χωρίς όμως να επικαλεστεί κανένα τίτλο ιδιοκτησίας, πράξη μίσθωσης, παραχώρησης ή άλλου είδους αξιοποίησης του ακινήτου ως δημοσίου.
Η απόφαση του Εφετείου
Το Μονομελές Εφετείο Δωδεκανήσου, εξέτασε εκτενώς το ιστορικό ιδιοκτησιακό καθεστώς των νήσων της Δωδεκανήσου, με ιδιαίτερη βαρύτητα στο γεγονός ότι η Σύμη ανήκει στις «μη δορυάλωτες» νήσους, δηλαδή εκείνες που δεν κατακτήθηκαν με τα όπλα από τον Τούρκο Σουλτάνο Σουλεϊμάν τον Μεγαλοπρεπή το 1522. Σε αντίθεση με τη Ρόδο και την Κω, στις νήσους αυτές ο κατακτητής όχι μόνο δεν δήμευσε τη γη, αλλά παραχώρησε δικαιώματα στους κατοίκους, με αποτέλεσμα τα κτήματα που νέμονταν και εξουσίαζαν να ανήκουν στην ιδιοκτησία τους ως «γαίες μουλκ».
Το δικαστήριο επεσήμανε ότι το ίδιο το Δημόσιο είχε καταχωρήσει το ακίνητο ως «αστικό» στα βιβλία Δημοσίων Κτημάτων, γεγονός που ενισχύει την κρίση ότι επρόκειτο ανέκαθεν για ιδιωτική ιδιοκτησία. Παράλληλα, ξεκαθάρισε ότι ο χαρακτηρισμός μιας έκτασης ως δασικής δεν ταυτίζεται με την κυριότητα επί αυτής, ιδίως στη Δωδεκάνησο εκτός Ρόδου και Κω, όπου το τεκμήριο κυριότητας υπέρ του Δημοσίου επί δασών ρητά δεν ισχύει βάσει του άρθρου 62 Νόμου 998/1979. Ως προς τη Συνθήκη των Παρισίων, το δικαστήριο διευκρίνισε ότι η «πλήρης κυριαρχία» που εκχωρήθηκε στην Ελλάδα δεν ταυτίζεται εννοιολογικά με «ιδιοκτησία», καθώς η κυριαρχία αφορά την εξουσία του κράτους να είναι εξωτερικά ανεξάρτητο, χωρίς να συνεπάγεται αναγκαστικά εμπράγματο δικαίωμα επί ολόκληρης της νήσου.

Η αποδεικτική ήττα του Δημοσίου
Κομβικό σημείο της απόφασης είναι η διαπίστωση ότι το Ελληνικό Δημόσιο δεν ανταποκρίθηκε στο βάρος απόδειξης που φέρει ως διάδικος. Το δικαστήριο κατέληξε ότι τα έγγραφα που προσκομίστηκαν δεν αποδεικνύουν τον ισχυριζόμενο δημόσιο χαρακτήρα του ακινήτου. Σημειώνεται δε χαρακτηριστικά ότι το Δημόσιο δεν ανέδειξε αποδεικτικά μέσα για διακατοχικές πράξεις επί του ακινήτου, δεν εξέδωσε ποτέ πρωτόκολλο διοικητικής αποβολής σε βάρος των ιδιωτών, δεν υπέβαλε έγκληση για αυτογνώμονα κατάληψη δημοσίου κτήματος και δεν άσκησε καμία εμπράγματη αγωγή στο παρελθόν.
Από την άλλη πλευρά, αποδείχθηκε ότι η εφεσίβλητη και η δικαιοπάροχός της νέμονταν και κατείχαν αδιαλείπτως το ακίνητο τουλάχιστον από το 1979, προβαίνοντας σε όλες τις αρμόζουσες πράξεις νομής, καλλιεργώντας, καθαρίζοντας και συντηρώντας την περίφραξη, χωρίς ποτέ κανείς να αμφισβητήσει την κατοχή τους.
Το Εφετείο απέρριψε στο σύνολό της την έφεση, επικύρωσε την πρωτόδικη απόφαση που αναγνώρισε το δικαίωμα αποκλειστικής κυριότητας της εφεσίβλητης και διέταξε τη διόρθωση της πρώτης εγγραφής στο Κτηματολόγιο, ώστε το ακίνητο να ενωθεί με την ιδιοκτησία της και να αναγραφεί κυρία ενιαίου ακινήτου 4.635,61 τ.μ. Καταδίκασε επίσης το Ελληνικό Δημόσιο σε δικαστικά έξοδα της εφεσίβλητης για τον δεύτερο βαθμό δικαιοδοσίας, ύψους 300 ευρώ.

Κτηματογράφηση Σύμης: Νέα αποτυχία του Δημοσίου να αποδείξει δημόσιο χαρακτήρα ακινήτου 3.661 τ.μ.

Η απόρριψη της αναίρεσης από τον Άρειο Πάγο
Η εμπλεκόμενη τράπεζα, επιχειρώντας να ανατρέψει την εφετειακή κρίση, άσκησε αναίρεση ενώπιον του Αρείου Πάγου. Το ανώτατο δικαστήριο, ωστόσο, απέρριψε την αναίρεση, κρίνοντας ότι δεν υφίστανται οι λόγοι που θα δικαιολογούσαν την εξαφάνιση της απόφασης του Τριμελούς Εφετείου Δωδεκανήσου. Με την κρίση αυτή, η υποχρέωση καταβολής του επιδικασθέντος ποσού καθίσταται οριστική και αμετάκλητη, χωρίς δυνατότητα περαιτέρω αμφισβήτησης μέσω τακτικών ή εκτάκτων ένδικων μέσων.
Πρόκειται για εξέλιξη που, σύμφωνα με νομικούς κύκλους, θεωρείται ιδιαίτερα σημαντική, καθώς αναγνωρίζει τελεσίδικα τη συνευθύνη του τραπεζικού ιδρύματος για τη ζημία που υπέστη ο ενάγων, σε συνδυασμό με τις ενέργειες του τραπεζικού υπαλλήλου που κρίθηκε συνυπεύθυνος.

Το ιστορικό των φερόμενων παράνομων ενεργειών
Σύμφωνα με τα στοιχεία που τέθηκαν υπόψη των δικαστηρίων, ο ενάγων υποστήριξε ότι γνώριζε από το έτος 1984 τον πρώτο εναγόμενο, με τον οποίο είχε αναπτύξει στενές φιλικές σχέσεις. Όπως διατείνεται, ο πρώην ασφαλιστικός σύμβουλος εμφανιζόταν ως ικανός και έμπειρος επαγγελματίας του χώρου, διευθυντής και προϊστάμενος υποκαταστήματος ομίλου ασφαλιστικών εταιρειών στη Ρόδο, και τον είχε ενημερώσει μαζί με τη σύζυγό του για επενδυτικά προϊόντα τα οποία, κατά τους ισχυρισμούς του, θα πολλαπλασίαζαν τα κεφάλαιά τους.
Τα προϊόντα αυτά παρουσιάζονταν ως συνδεδεμένα με μεγάλα αλλοδαπά επενδυτικά σχήματα και επιχειρήσεις διεθνούς αναγνώρισης, με σταθερές και εγγυημένες υψηλές αποδόσεις, χωρίς τους κινδύνους που ενείχαν οι επενδύσεις στο Χρηματιστήριο Αξιών. Ο ενάγων και η σύζυγός του ξεκίνησαν να επενδύουν από το έτος 1996, ενώ από το 1998 πείστηκαν να τοποθετήσουν κεφάλαια σε μερίδια αμοιβαίων κεφαλαίων. Κατά το χρονικό διάστημα από τις 26 Νοεμβρίου 1998 έως τις 10 Μαρτίου 2010, ο ενάγων ισχυρίζεται ότι κατέβαλε για τον σκοπό αυτό συνολικά το ποσό των 197.277,98 ευρώ.
Η αποκάλυψη και η διαπίστωση των πραγματικών
συναλλαγών
Στις αρχές του έτους 2009, ο ενάγων ζήτησε να προβεί στις απαιτούμενες ενέργειες προκειμένου να εξαγοράσει μέρος των μεριδίων αμοιβαίων κεφαλαίων, πιστεύοντας ότι θα του αποδίδονταν περίπου 369.000 ευρώ. Τότε διαπίστωσε, όπως υποστηρίζει, ότι αντί των επενδύσεων είχαν καταρτιστεί ασφαλίσεις ζωής, ότι τα σχετικά ασφαλιστήρια συμβόλαια είχαν ακυρωθεί ή εξαγοραστεί και ότι τα ποσά είχαν αποδοθεί χωρίς τη γνώση ή τη συναίνεσή του.
Ο ενάγων διατείνεται ότι ουδέποτε έδωσε εντολή ή πληρεξουσιότητα για την κατάρτιση συμβάσεων ασφάλισης ζωής, ούτε για την εξαγορά των σχετικών ασφαλιστηρίων συμβολαίων, ενώ δεν είχαν υπογραφεί από εκείνον οι αιτήσεις που απαιτούνταν για τις ως άνω συναλλαγές.
Η ποινική διάσταση και η αστική κρίση
Σε ποινικό επίπεδο, ο πρώην ασφαλιστικός σύμβουλος είχε κριθεί ένοχος από το Τριμελές Εφετείο Κακουργημάτων Δωδεκανήσου για τις πράξεις της πλαστογραφίας και της υπεξαίρεσης σε βαθμό κακουργήματος, ενώ ο τραπεζικός υπάλληλος είχε καταδικαστεί για άμεση συνέργεια σε υπεξαίρεση. Το Πενταμελές Εφετείο, ωστόσο, με απόφασή του το έτος 2019 έπαυσε οριστικά την ποινική δίωξη και των δύο για όλα τα αδικήματα, λόγω παραγραφής.
Σε ό,τι αφορά την αστική διάσταση, το Εφετείο Δωδεκανήσου έκρινε ότι ο ασφαλιστικός σύμβουλος ζημίωσε την περιουσία του ενάγοντος κατά το συνολικό ποσό των 69.783,07 ευρώ, χωρίς να αποδειχθεί ότι κάποιο χρηματικό ποσό αποδόθηκε στον ενάγοντα έναντι της ζημίας. Παράλληλα, απορρίφθηκε ως μη βάσιμος ο ισχυρισμός του πρώτου εναγομένου περί ύπαρξης δανείων, και μάλιστα τοκογλυφικών, μεταξύ του ιδίου και του ενάγοντος. Επιπλέον, το δικαστήριο έκρινε ότι ορθώς το πρωτοβάθμιο δικαστήριο είχε θεωρήσει αόριστη την αγωγή ως προς την «Alpha Bank Α.Ε.».
Την υπόθεση χειρίστηκαν για τον ενάγοντα ο κ. Κώστας Κυπραίος και για τους εναγόμενους οι κ.κ. Φώτης Κωστόπουλος, Άκης Δημητριάδης, Θεόδωρος Μπακρατσάς και η κ. Αικατερίνη Κυπριώτη.

Ο Άρειος Πάγος απέρριψε την αναίρεση τράπεζας στην υπόθεση των εικονικών αμοιβαίων κεφαλαίων

Σημαντική απόφαση εξέδωσε το Μονομελές Πρωτοδικείο Ρόδου, με την οποία ακυρώνεται για δεύτερη φορά πράξη αναγκαστικής εκτέλεσης σε βάρος ζευγαριού οφειλετών στεγαστικού δανείου, με την κρίση ότι η εταιρεία διαχείρισης απαιτήσεων που επέσπευσε την εκτέλεση παραβίασε το δεδικασμένο προηγούμενης δικαστικής απόφασης και επανέλαβε την ίδια ακριβώς δικονομική έλλειψη που είχε ήδη οδηγήσει στην ακύρωση της πρώτης εκτέλεσης.
Η υπόθεση αφορά απαίτηση που απέρρεε από σύμβαση στεγαστικού δανείου του 2007, η οποία είχε υπογραφεί μεταξύ των δύο ημεδαπών δανειοληπτών και τραπεζικής εταιρείας, με μεταγενέστερη τροποποιητική πράξη το 2008. Η αρχική απαίτηση φέρεται να μεταβιβάστηκε διαδοχικά σε σειρά πιστωτικών ιδρυμάτων και, τελικώς, σε αλλοδαπή εταιρεία ειδικού σκοπού, της οποίας τη διαχείριση ανέλαβε η εμπλεκόμενη ανώνυμη εταιρεία διαχείρισης απαιτήσεων.
Το 2022 εκδόθηκε διαταγή πληρωμής, με την οποία οι δύο οφειλέτες υποχρεώνονταν να καταβάλουν εις ολόκληρον το ποσό των 27.362,26 ευρώ, πλέον τόκων και εξόδων. Μετά την επίδοση της πρώτης επιταγής προς πληρωμή τον Μάρτιο του 2022, οι θιγόμενοι άσκησαν ανακοπή. Με την υπ’ αριθμόν 154/2023 απόφαση του ίδιου Δικαστηρίου, τόσο η διαταγή πληρωμής όσο και η επιταγή ακυρώθηκαν, για τον λόγο ότι η επισπεύδουσα εταιρεία δεν είχε προσκομίσει ούτε συγκοινοποιήσει τα νομιμοποιητικά έγγραφα από τα οποία να προκύπτει η πλήρης αλυσίδα διαδοχής της απαίτησης από την αρχική πιστώτρια τράπεζα.
Παρά την ακύρωση και την μη άσκηση ένδικου μέσου εκ μέρους της εταιρείας, η οποία κατέστησε την προηγούμενη απόφαση τελεσίδικη, η ίδια εταιρεία επέδωσε στις 10 Ιουλίου 2024 για δεύτερη φορά αντίγραφο του πρώτου εκτελεστού απογράφου της ίδιας διαταγής πληρωμής, με νέα επιταγή προς πληρωμή για το ίδιο ποσό. Σύμφωνα με τους ισχυρισμούς των ανακοπτόντων, η νέα αυτή εκτέλεση επιχειρήθηκε χωρίς να έχει θεραπευθεί η δικονομική πλημμέλεια, δηλαδή χωρίς να συγκοινοποιηθούν τα έγγραφα διαδοχής, γεγονός το οποίο, κατά τα διαλαμβανόμενα στην απόφαση, η καθ’ ης δεν αρνήθηκε με τις προτάσεις της.
Οι ανακόπτοντες, δια της πληρεξούσιας δικηγόρου τους κ. Σταυρούλας Κοιλιά, άσκησαν νέα ανακοπή ζητώντας την ακύρωση της δεύτερης επιταγής προς πληρωμή, επικαλούμενοι ευθεία παραβίαση του δεδικασμένου της προηγούμενης απόφασης.
Το Δικαστήριο, αφού ανέλυσε διεξοδικά τη φύση και την έκταση του δεδικασμένου, δέχθηκε ότι η τελεσίδικη απόφαση του 2023 παράγει δεσμευτική κρίση που εκτείνεται και επί της παρούσας δίκης περί την εκτέλεση, καθώς πρόκειται για την ίδια έννομη σχέση, την ίδια ιστορική και νομική αιτία και τους ίδιους διαδίκους. Κατά τις παραδοχές της απόφασης, η εταιρεία είχε τη δυνατότητα να επανέλθει επισπεύδοντας νέα εκτέλεση εφόσον προηγουμένως είχε θεραπεύσει το δικονομικό ελάττωμα, κάτι όμως που δεν έπραξε.
Όπως επισημαίνεται, η νέα επιταγή φέρει την ίδια δικονομική έλλειψη με εκείνη που οδήγησε στην προηγούμενη ακύρωση, ενώ δεν προσκομίστηκε καν έκθεση επίδοσης που να αποδεικνύει τη συγκοινοποίηση των επίμαχων νομιμοποιητικών εγγράφων στους οφειλέτες. Το Δικαστήριο σημείωσε ακόμη ότι θα συνιστούσε αξιολογική αντινομία και παραβίαση της αρχής της ισότητας των όπλων το να δεσμεύεται ο οφειλέτης από το δεδικασμένο, ενώ ο δανειστής να μπορεί να επαναλαμβάνει επακριβώς τις πλημμέλειες που έχουν ήδη κριθεί τελεσίδικα.
Με βάση τα ανωτέρω, το Δικαστήριο δέχθηκε την ανακοπή, ακύρωσε την επίδικη επιταγή προς πληρωμή και καταδίκασε την εταιρεία διαχείρισης απαιτήσεων στην καταβολή των δικαστικών εξόδων των ανακοπτόντων.

Δικαστική απόφαση στη Ρόδο για επανειλημμένη επίσπευση εκτέλεσης χωρίς νομιμοποιητικά έγγραφα!

Η ακύρωση του εκτελεστού τίτλου
Με βάση τις παραπάνω παραδοχές, το δικαστήριο κατέληξε στο συμπέρασμα ότι τα τρία αποσπάσματα κίνησης που είχαν τεθεί υπόψη του δικαστή της διαταγής πληρωμής δεν ήταν ούτε πρωτότυπα ούτε νομίμως επικυρωμένα αντίγραφα και, κατά συνέπεια, στερούνταν αποδεικτικής δύναμης. Η διαπίστωση αυτή οδήγησε στην παραδοχή του συγκεκριμένου λόγου της ανακοπής ως κατ’ ουσίαν βάσιμου, με δεδομένο ότι η διαταγή πληρωμής εκδόθηκε κατά παράβαση της αρχής της έγγραφης απόδειξης τόσο της ίδιας της απαίτησης όσο και του ύψους της.
Η αποδοχή του λόγου αυτού κατέστησε περιττή την εξέταση των υπόλοιπων λόγων της ανακοπής, καθώς αρκούσε από μόνη της να επιφέρει την ακύρωση της προσβαλλόμενης διαταγής πληρωμής αλλά και της επιταγής προς πληρωμή. Παράλληλα, το δικαστήριο επέβαλε τα δικαστικά έξοδα των ανακοπτόντων, τα οποία προσδιόρισε στο ποσό των 450 ευρώ, σε βάρος του καθ’ ου η ανακοπή και της προσθέτως παρεμβαίνουσας εταιρείας διαχείρισης απαιτήσεων που είχε υπεισέλθει στη θέση του δικαιούχου της απαίτησης λόγω μεταβίβασής της σε αλλοδαπή εταιρεία ειδικού σκοπού.

Ακυρώθηκε διαταγή πληρωμής 80.000 ευρώ λόγω ελλιπών αποσπασμάτων λογαριασμού

Το Πολυμελές Πρωτοδικείο Ρόδου ακύρωσε χρεώσεις τελών αποχέτευσης για ακίνητο που ποτέ δεν συνδέθηκε με το δίκτυο

Μια εμπορική διαφορά που πηγάζει από συμβατικές δεσμεύσεις του 2006, κινήθηκε επί μια δεκαετία στα δικαστήρια και κατέληξε με νικηφόρα αναστροφή σε δεύτερο βαθμό, βρίσκεται στον πυρήνα απόφασης που εξέδωσε στις 21 Απριλίου 2026 το Μονομελές Εφετείο Δωδεκανήσου.
Το δικαστήριο δέχθηκε τυπικά και κατ’ ουσία την έφεση ξενοδοχειακής εταιρείας, εξαφάνισε την πρωτόδικη απόφαση που είχε απορρίψει την αγωγή της και υποχρέωσε αντίδικη εταιρία να καταβάλει συνολικά 128.620,74 ευρώ, ποσό που αντιστοιχεί στις αμοιβές πέντε ετών παροχής υπηρεσιών βιολογικής επεξεργασίας λυμάτων.
Η σύμβαση που γέννησε τη διαφορά
Η υπόθεση ανάγεται στα τέλη του 2006, όταν η δικαιοπάροχος της ενάγουσας εταιρείας, που λειτουργούσε ξενοδοχείο στο Λασίθι Κρήτης, κατήρτισε σύμβαση με εταιρεία που ανήγειρε τότε νέα ξενοδοχειακή μονάδα σε όμορο ακίνητο. Βάσει της σύμβασης, τιτλοφορούμενης ως «σύμβαση υπηρεσιών-έργου», η πρώτη εταιρία ανέλαβε να επεκτείνει τις εγκαταστάσεις βιολογικής επεξεργασίας λυμάτων του ξενοδοχείου της και στη συνέχεια να υποδέχεται και να επεξεργάζεται τα λύματα που θα προέκυπταν από τη λειτουργία του υπό ανέγερση ξενοδοχείου της αντισυμβαλλόμενης.
Ως αντάλλαγμα, η αντισυμβαλλόμενη εταιρεία ανέλαβε δύο βασικές υποχρεώσεις. Πρώτον, να συμμετάσχει στο ήμισυ της δαπάνης επέκτασης των εγκαταστάσεων, καταβάλλοντας εφάπαξ ποσό 200.000,00 ευρώ. Δεύτερον, να καταβάλλει ετησίως 20.000,00 ευρώ ως αποζημίωση για τη χρήση των εγκαταστάσεων βιολογικής επεξεργασίας, με ετήσια αναπροσαρμογή βάσει του επίσημου πληθωρισμού, προσαυξημένου κατά δύο ποσοστιαίες μονάδες.
Οι εγκαταστάσεις επεκτάθηκαν, το νέο ξενοδοχείο τέθηκε σε λειτουργία περί τα μέσα της τουριστικής περιόδου 2008 και η σύνδεσή του με τις εγκαταστάσεις βιολογικού καθαρισμού υλοποιήθηκε. Από εκεί και πέρα, η συνεργασία λειτούργησε στην πράξη αδιάκοπα έως το τέλος της τουριστικής περιόδου 2012, οπότε η εναγόμενη κατασκεύασε δικές της αυτοτελείς εγκαταστάσεις βιολογικού καθαρισμού και η σύμβαση έπαυσε να εκτελείται.

Πέντε χρόνια υπηρεσιών χωρίς αμοιβή
Το κρίσιμο ζήτημα ήταν ότι, η εναγόμενη δεν εξόφλησε ούτε ευρώ από τις ετήσιες αποζημιώσεις που υποχρεούτο να καταβάλει έως την 1η Απριλίου εκάστου έτους, παρά τις επανειλημμένες οχλήσεις. Η ενάγουσα εξέδωσε σχετικά τιμολόγια παροχής υπηρεσιών για κάθε χρονιά, τα οποία και επικαλέστηκε ως αποδεικτικά μέσα.
Η αγωγή κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Ρόδου τον Δεκέμβριο 2015. Το πρωτόδικο δικαστήριο εξέδωσε το 2023 απόφαση με την οποία απέρριψε την αγωγή ως ουσιαστικά αβάσιμη, έχοντας χαρακτηρίσει την επίμαχη σύμβαση ως μίσθωση προσοδοφόρου πράγματος και εφαρμόσει την ειδική διαδικασία των μισθωτικών διαφορών.

Η αναστροφή στο Εφετείο
Η εκκαλούσα προσέβαλε την απόφαση με έφεση τον Οκτώβριο 2023. Το Εφετείο Δωδεκανήσου διόρθωσε αυτεπαγγέλτως τον νομικό χαρακτηρισμό της σύμβασης, κρίνοντας ότι πρόκειται για σύμβαση παροχής ανεξάρτητων υπηρεσιών και όχι για μίσθωση. Η εναγόμενη προέβαλε ένσταση παραγραφής για τις αξιώσεις που αφορούσαν στα έτη 2008 και 2009, υποστηρίζοντας ότι μέχρι την κατάθεση της αγωγής, τον Δεκέμβριο 2015, είχε παρέλθει πενταετία. Το Εφετείο, ωστόσο, δέχθηκε την αντένσταση της ενάγουσας περί διακοπής παραγραφής. Επίσης απορρίφθηκε η ένσταση άφεσης χρέους που προέβαλε η εναγόμενη. Η τελευταία ισχυρίστηκε ότι η ενάγουσα είχε άτυπα αποδεχθεί να μην διεκδικήσει το υπόλοιπο οφειλής, λαμβανομένων υπόψη, μεταξύ άλλων, της συμμετοχής της εναγόμενης στη δαπάνη επέκτασης των εγκαταστάσεων, της αποτυχίας μιας ευρύτερης συμφωνίας εξαγοράς μετοχών και του εν γένει οικονομικού πλαισίου των σχέσεών τους. Το Εφετείο απέρριψε τον ισχυρισμό αυτό ως αναπόδεικτο, κρίνοντας ότι η δήλωση άφεσης χρέους, ακόμη και αν είναι σιωπηρή, πρέπει πάντοτε να είναι σαφής και αναμφίβολη και όχι απλώς τεκμαιρόμενη από εξωτερικές συμπεριφορές.

Το διατακτικό
Κατόπιν της αποδοχής της έφεσης, το Εφετείο εξαφάνισε την πρωτόδικη απόφαση, κράτησε την υπόθεση και δίκασε αυτό την αγωγή, την οποία δέχθηκε ως ουσιαστικά βάσιμη. Υποχρέωσε την εναγόμενη να καταβάλει στην ενάγουσα το συνολικό ποσό των 128.620,74 ευρώ με τον νόμιμο τόκο υπερημερίας από την 2η Απριλίου εκάστου των ετών 2008 έως 2012, ανάλογα με το επιμέρους κονδύλιο. Παράλληλα, κατεδίκασε την εφεσίβλητη στα δικαστικά έξοδα και των 2 βαθμών δικαιοδοσίας, τα οποία ορίστηκαν στο ποσό των 4.500,00 ευρώ.
Την υπόθεση χειρίστηκε για λογαριασμό της εφεσίβλητης εναγόμενης η δικηγόρος κ. Στεφανία Κουλουμπρή του Δικηγορικού Γραφείου «Μηνάς Τσέρκης και Συνεργάτες».

Νίκη ξενοδοχειακής εταιρείας για αδήλωτες αμοιβές επεξεργασίας λυμάτων

Τεχνικός ασφαλείας προσφεύγει στον Αρειο Πάγο αμφισβητώντας την καταδίκη του για σωματική βλάβη από αμέλεια