Η υπόθεση που είχε συγκλονίσει τον στενό οικογενειακό κύκλο ενός 75χρονου ημεδαπού και είχε καταλήξει σε βαριά καταδικαστική απόφαση εισέρχεται πλέον στην τελευταία και κρισιμότερη φάση της. Έπειτα από δύο διαδοχικές καταδίκες, σε πρώτο και σε δεύτερο βαθμό, η υπεράσπιση του ηλικιωμένου δεν εγκαταλείπει την προσπάθεια ανατροπής και μεταφέρει τη διαμάχη στο ανώτατο ακυρωτικό δικαστήριο της χώρας.
Σύμφωνα με πληροφορίες της «δημοκρατικής», η αίτηση αναίρεσης που έχει κατατεθεί κατά της απόφασης προσδιορίστηκε να συζητηθεί στο Ε΄ Ποινικό Τμήμα στις 2 Οκτωβρίου 2026, ημερομηνία που αναμένεται να σφραγίσει την έκβαση μιας δικαστικής διαδρομής με βαρύ φορτίο.
Η απόφαση που τίθεται υπό κρίση
Η ετυμηγορία που βρίσκεται πλέον στο επίκεντρο είχε επιβάλει στον 75χρονο ποινή κάθειρξης 12 ετών. Το Μικτό Ορκωτό Εφετείο τον είχε κρίνει ένοχο, επικυρώνοντας ουσιαστικά την πρωτόδικη κρίση, για αποπλάνηση παιδιών κατά συρροή και κατ’ εξακολούθηση, ένα κατηγορητήριο που αντανακλά το εύρος και τη διάρκεια των πράξεων που του αποδόθηκαν.
Το δικαστήριο εκείνο δεν περιορίστηκε στην κατάφαση της ενοχής. Απέρριψε τα αιτήματα των συνηγόρων υπεράσπισης για αναγνώριση και άλλων ελαφρυντικών στο πρόσωπό του, διατηρώντας έτσι το ύψος της ποινής σε υψηλά επίπεδα. Κατά πλειοψηφία απορρίφθηκε επιπλέον το αίτημα για κατ’ οίκον έκτιση της ποινής, το οποίο στηριζόταν σε διάταξη που προβλέπει τέτοια δυνατότητα για καταδικασθέντες άνω των 70 ετών με προβλήματα υγείας. Η απόρριψη αυτή είχε ιδιαίτερη βαρύτητα, καθώς άφηνε τον ηλικιωμένο αντιμέτωπο με την πραγματική έκτιση της ποινής, στοιχείο που φαίνεται να βάρυνε στην απόφαση της υπεράσπισης να εξαντλήσει κάθε δικαστικό περιθώριο.
Η αφετηρία της υπόθεσης
Η δικαστική περιπέτεια του 75χρονου είχε ξεκινήσει από μέσα, από τον ίδιο τον οικογενειακό του περίγυρο. Καθοριστικό ρόλο στο άνοιγμα της έρευνας έπαιξε η 32χρονη ανιψιά του, η οποία απευθύνθηκε στις αρχές καταθέτοντας ότι τόσο η ίδια όσο και η μητέρα της είχαν εντοπίσει ενδείξεις πως ο καταγγελλόμενος θώπευε δύο ανήλικα κορίτσια, ηλικίας 11 και 7 ετών. Όπως υποστήριξε, οι υποψίες αυτές ήταν τόσο έντονες ώστε είχαν φτάσει στο σημείο να απαγορεύσουν στα παιδιά να συναναστρέφονται με τον ηλικιωμένο.
Σύμφωνα με όσα φέρεται να κατέθεσαν τα ίδια τα παιδιά, η αποκάλυψη ήρθε σε ανύποπτο χρόνο. Τα κορίτσια φέρονται να ανέφεραν σε συγγενικά τους πρόσωπα ότι ο 75χρονος τα χάιδευε. Η μητέρα τους, διαζευγμένη, φέρεται να επέλεξε αρχικά να μην προχωρήσει σε καταγγελία, με το σκεπτικό ότι ήθελε να προστατεύσει τα παιδιά από δυσμενή σχόλια και να μην τα στιγματίσει, κρατώντας όμως από εκείνο το σημείο και έπειτα σαφείς αποστάσεις.
Στη μήνυση που υποβλήθηκε αργότερα διατυπώθηκε ο ισχυρισμός ότι ο ηλικιωμένος αξιοποιούσε τις επισκέψεις σε οικία συγγενικού προσώπου, ώστε να βρίσκει την ευκαιρία να προβεί στις πράξεις που του αποδίδονται.

Πώς διευρύνθηκε ο κύκλος των καταγγελιών
Η υπόθεση δεν παρέμεινε στα όρια των δύο μικρών κοριτσιών. Η κατάσταση φέρεται να εκτροχιάστηκε όταν στον στενό οικογενειακό κύκλο έγινε γνωστό ότι ανάλογη συμπεριφορά είχε εκδηλωθεί και απέναντι σε άλλα ανήλικα μέλη. Σε αυτό το πλαίσιο εμφανίστηκε και η καταγγελία μιας 18χρονης, η οποία περιέγραψε μια εικόνα εξακολουθητικής ασέλγειας που, κατά τους ισχυρισμούς της, ξεκινούσε από την πολύ τρυφερή ηλικία των 4 με 5 ετών.
Στην κατάθεσή της, η νεαρή φέρεται να ανέφερε περιστατικά που κλιμακώνονταν με τα χρόνια. Σε μια περίσταση, όταν ήταν μόλις 6 ετών, ο 75χρονος φέρεται να προέβη σε άσεμνη επίδειξη, ενώ από την ηλικία των 10 ετών οι πράξεις σε βάρος της φέρεται να συνεχίστηκαν. Το τελευταίο περιστατικό, σύμφωνα με τα όσα κατήγγειλε, τοποθετείται χρονικά τον Αύγουστο του 2013. Στη δικαστική διαδικασία βάρυνε και η κατάθεση της μητέρας της 18χρονης, η οποία ανέφερε ότι γνώριζε για όσα φέρονταν να διαδραματίζονται τα προηγούμενα 4 χρόνια και ότι είχε ενημερώσει συγγενικό της πρόσωπο, το οποίο όμως αρνήθηκε να αποδεχθεί ως αληθείς τις καταγγελίες.
Παράλληλα, στην υπόθεση προστέθηκε και η φωνή ενός ακόμη γονέα. Πατέρας ενός 12χρονου κοριτσιού που διαμένει στο εξωτερικό υποστήριξε ότι και το δικό του παιδί είχε πέσει θύμα του ηλικιωμένου, διευρύνοντας περαιτέρω το πλέγμα των καταγγελιών. Στα στοιχεία της υπόθεσης περιλαμβάνονται, εξάλλου, και αναφορές για ανάλογη συμπεριφορά απέναντι σε τρία ακόμη ανήλικα μέλη του ευρύτερου οικογενειακού περιβάλλοντος, γεγονός που είχε δώσει στην υπόθεση τον χαρακτήρα μιας υπόθεσης με πολλαπλά φερόμενα θύματα.
Η εικόνα που δεν είναι ενιαία στο εσωτερικό της οικογένειας
Ένα στοιχείο που διατρέχει την υπόθεση είναι ότι ο οικογενειακός κύκλος δεν εμφανίστηκε ενιαίος απέναντι στις καταγγελίες. Η 23χρονη κόρη του 75χρονου φέρεται να εξέφρασε τη δυσαρέσκειά της για τη στάση που τήρησαν τόσο η 18χρονη όσο και η 32χρονη ανιψιά του απέναντι στον πατέρα της. Αντιθέτως, οι καταγγέλλουσες πλευρές επέμειναν στους ισχυρισμούς τους, οδηγώντας τελικά την υπόθεση στα δικαστήρια. Οι εσωτερικές αυτές αντιπαραθέσεις, με συγγενικά πρόσωπα να τοποθετούνται σε αντίθετα στρατόπεδα, αποτυπώνουν το βάρος και την ένταση που συνόδευσε την υπόθεση από την πρώτη στιγμή.
Η γραμμή της υπεράσπισης
Ο 75χρονος αρνήθηκε με κατηγορηματικό τρόπο, σε όλη τη διάρκεια της δικαστικής διαδικασίας, τα όσα του αποδίδονται. Απολογούμενος, υποστήριξε ότι την περίοδο κατά την οποία φέρεται να ασελγούσε στα παιδιά, οι μητέρες τους του τα εμπιστεύονταν, στοιχείο που, κατά την κρίση του, καταρρίπτει τη βασιμότητα των κατηγοριών.
Παράλληλα, ο ηλικιωμένος επιχείρησε να αποδώσει τις καταγγελίες σε οικονομικά κίνητρα. Διατείνεται ότι πρώην σύζυγος ενός εκ των προσώπων που τον κατήγγειλαν του είχε εκμυστηρευθεί ότι ο πραγματικός στόχος ήταν ένα εφάπαξ ποσό που επρόκειτο να λάβει συγγενικό του πρόσωπο. Στην ίδια λογική, ισχυρίστηκε ότι είχε προηγηθεί έντονη οικογενειακή αντιπαράθεση σχετικά με τη διαχείριση των χρημάτων αυτών, με αφορμή, όπως ανέφερε, διαφωνία για το αν θα διατίθονταν για διακοπές. Με τους ισχυρισμούς αυτούς, η υπεράσπιση επιχείρησε να μετατοπίσει το βάρος από τις πράξεις προς τα φερόμενα κίνητρα των καταγγελλόντων.

Στον Αρειο Πάγο η ύστατη προσπάθεια 75χρονου να ανατρέψει την καταδίκη του στα 12 χρόνια κάθειρξης σε υπόθεση εξακολουθητικής ασέλγειας σε ανηλίκους

Την απόφαση μελετούν και στο υπουργείο Εθνικής Οικονομικών και Οικονομικών, με σκοπό να νομοθετήσουν για οριοθετήσουν τις διεκδικήσεις, αλλά και να επιλύσουν ζητήματα εφαρμογής για να μη (παρα-) σύρονται δανειολήπτες στα δικαστήρια προκειμένου να διεκδικήσουν ευνοϊκότερη μεταχείριση.

 Δεκαπέντε χρόνια «ασάφεια νόμου»!
Σε κάθε περίπτωση, το βέβαιον είναι ότι 16 χρόνια μετά την ψήφισή του, ο νόμος 3869 του 2010 περί προστασίας των δανειοληπτών και της κύριας κατοικίας, τώρα ξαναγράφεται στα δικαστήρια!

Η ίδια η απόφαση της Ολομέλειας του Αρείου Πάγου (6/2026) που δημοσιεύθηκε προ ημερών μόλις, δεν αφήνει αμφιβολία για αυτό. Το Ανώτατο Δικαστήριο ανέλαβε να επιλύσει ένα «κατασκευαστικό σφάλμα» του νόμου Κατσέλη: ο νόμος 3869 δεν όριζε πουθενά σε ποια βάση θα έπρεπε (εδώ και 15 χρόνια) να υπολογίζεται ο τόκος που ο ίδιος νόμος προβλέπει ότι επιβάλλεται να πληρώνει ο οφειλέτης του οποίο ρυθμίζεται δικαστικά το χρέος.

Και πριν από την απόφαση του Αρείου Πάγου, δεν υπήρχε πλήρως ενιαία πρακτική. Άλλα δικαστήρια «νόμου Κατσέλη» (Ειρηνοδικεία κυρίως) δέχονταν υπολογισμό τόκου στη μηνιαία δόση, ενώ άλλα τον έβαζαν στο συνολικό κεφάλαιο.

Την διάσταση αυτή θεώρησε αναγκαίο να επιλύσει ο Άρειος Πάγος το 2026: η Ολομέλεια (απόφαση 6/2026 Ολομ. ΑΠ) κατά πλειοψηφία έκρινε ότι ο τόκος πρέπει να επιβάλλεται στη μηνιαία δόση αποπληρωμής που ορίζει ο δικαστής.

Αυτό έχει τεράστια σημασία γιατί ο ν.3869 δεν όριζε αν έπρεπε να επιβάλλεται στο υπόλοιπο της οφειλής (άληκτο κεφάλαιο) όπως γενικά εφαρμόστηκε σύμφωνα με την συνήθη τραπεζική πρακτική, ή μόνο στη μηνιαία δόση την οποία ορίζει το δικαστήριο «νόμου Κατσέλη».

Ποια είναι η διαφορά; Στην πρώτη περίπτωση η «κουρεμένη» οφειλή σχεδόν διπλασιάζεται, ενώ στη δεύτερη «χαρίζονται» οι τόκοι στον δανειολήπτη.

«Ζωντανό» παράδειγμα είναι και η συγκεκριμένη περίπτωση της δανειολήπτριας. της οποία την υπόθεση εξέτασε ο Άρειος Πάγος:

– το δικαστήριο «νόμου Κατσέλη» (Ειρηνοδικείο Ιωαννίνων) της όριζε να πληρώνει μηνιαία δόση 481,66 ευρώ σε 300 δόσεις. Το σύνολο της οφειλής ανέρχεται έτσι σε (481,66 Χ 300 =) 144.498 ευρώ.

– με τη συνήθη πρακτική, το επιτόκιο επιβάλλεται στα 144.498 ευρώ. Ενδεικτικά δηλαδή, με επιτόκιο 3%, ο ετήσιος τόκος φτάνει στα 4.335 ευρώ ή 361 ευρώ το μήνα.

– με τη λογική της απόφασης του Αρείου Πάγου όμως, το 3% επιβάλλεται στα 481,66 ευρώ, δηλαδή σταθερά 14,5 ευρώ το χρόνο ή μόλις 1,2 ευρώ το μήνα.

– στα 25 χρόνια (300 δόσεις) η διαφορά μεταξύ της μιας πρακτικής και της άλλης φτάνει -θεωρητικά- στις 108.000 ευρώ, ή 4.320 ευρώ κάθε χρόνο!

«Νόμος είναι …» η αδυναμία του οφειλέτη
Η απόφαση του Αρείου Πάγου όμως δεν πατάει «στο γράμμα του νόμου», γιατί πουθενά στο νόμο Κατσέλη δεν γράφει αυτό που λέει η απόφαση.

Το βασικό επιχείρημα της πλειοψηφίας που τάχθηκε υπέρ της λογικής αυτής είναι η «τελολογική ερμηνεία» , όπως η ίδια αναφέρει, την οποία έρχεται να δώσει το ανώτατο δικαστήριο στον ν. 3869/2010 (άρθρ. 9 παρ. 2).

Δηλαδή, με απλά λόγια, το δικαστήριο εξέτασε τι σκοπό είχε ο νομοθέτης, τι εννοούσε και τι ήθελε να πει όταν συνέτασσε το νόμο Κατσέλη το 2010, όχι τι γράφει ο νόμος! Και ο Αρειος Πάγος έκρινε ότι σκοπός του νόμου και των δικαστηρίων είναι να διαπιστώσουν την δυνατότητα του κάθε οφειλέτη να πληρώσει αυτά που πρέπει. Κριτήριο είναι δηλαδή η «αδυναμία» του οφειλέτη, ουσιαστικά τίποτα άλλο.

«Τελολογική ερμηνεία» …αλλά μέχρι ενός ορίου
Την υπέρβαση στην ερμηνεία του νόμου από τον Άρειο Πάγο εντοπίζει -αλλά αντιμάχεται- η άποψη της μειοψηφίας (12 Αρεοπαγιτών), η οποία καταγράφεται στην ίδια απόφαση και αναφέρει ότι:

– ο Εφαρμοστής του νόμου (το δικαστήριο δηλαδή) «δεν επιτρέπεται να συμπληρώσει την κατ’ αυτόν ελλείπουσα νομοθετική ρύθμιση ή πολύ περισσότερο να την αλλοιώσει, επικαλούμενος την εξυπηρέτηση του σκοπού του νόμου»…

– «(…) η ρυθμιστική πρόθεση του νομοθέτη έχει ήδη εκφραστεί με τη θέσπιση και διαμόρφωση συγκεκριμένων κατά περίπτωση διατάξεων, υπό συγκεκριμένες προϋποθέσεις εφαρμογής τους, οι οποίες εκφράζουν την έκταση της προστασίας που αυτός (ο νομοθέτης) επέλεξε να παράσχει στους οφειλέτες»….

– «Η τυχόν δια της ερμηνείας επιχειρούμενη αλλοίωση των προϋποθέσεων αυτών δεν πραγματώνει, αλλά αντιθέτως υποκαθιστά τη ρυθμιστική πρόθεση του νομοθέτη».

Τι σημαίνει στην πράξη
Ωστόσο και μόνο η νομική αυτή αντιμαχία μεταξύ των Αρεοπαγιτών, θέτει ίσως τελικά στις πραγματικές τους βάσεις, τις ερμηνείες και τα όρια της δικαστικής απόφασης που εξέδωσε το Άρειος Πάγος, η οποία δίνει ήδη «τροφή» για αναλύσεις νομικών και ελπίδες οφειλετών για ευρεία ερμηνεία και εφαρμογή της απόφασης, στο εξής, και για άλλους τους δανειολήπτες.

Συγκεκριμένα, από την ανάγνωση της απόφασης προκύπτει ότι:

1) Ο Άρειος Πάγος δεν εκδίκαζε επί της ουσίας συγκεκριμένη προσφυγή. Απαντούσε σε διευκρινιστικό «προδικαστικό ερώτημα» του Ειρηνοδικείου Ιωαννίνων. Με βάση την απάντηση που έλαβε το αρμόδιο δικαστήριο νόμου Κατσέλη, θα διαμορφώσει τη ρύθμιση της δανειολήπτριας, ώστε να πληρώνει 496 ευρώ το μήνα και όχι 842 ευρώ, όπως αν ο τόκος υπολογιζόταν στο υπόλοιπο της οφειλής της αντί στη μηνιαία δόση.

2) Η τεράστια απόκλιση στα καταβαλλόμενα ποσά, όμως, δείχνει ουσιαστικά και γιατί ο Άρειος Πάγος αποφάσισε να κρίνει με τέτοια ευρύτητα την επίμαχη διάταξη: ο νόμος 3869 ανέθετε στο δικαστήριο του «Νόμου Κατσέλη» να κρίνει τι έχει, τι μπορεί και τι πρέπει να δίνει ο οφειλέτης, όταν βρίσκεται σε οικονομική αδυναμία, για να ρυθμίσει. Πρακτικά το δικαστήριο εφαρμόζει την αρχή «ουκ αν λάβοις παρά του μη έχοντος», αφού υπολογίσει τι εισοδήματα ή περιουσία διαθέτει για να μπορεί να πληρώνει ο οφειλέτης, αλλά και τι υποχρεώσεις και ανάγκες για να ζήσει.

Αυτό είναι το σημείο «κλειδί» που εξηγεί όλες τις απορίες: εφόσον ο δικαστής έκρινε ότι «481 ευρώ το μήνα είναι μια βιώσιμη ρύθμιση», ο τόκος δεν θα έπρεπε να την μεταβάλλει ουσιωδώς και να την καθιστά … αβίωτη (842 ευρώ)! Με άλλα λόγια, τυχόν υπέρμετρη επιβάρυνση θα ακύρωνε, στην πράξη, την απόφαση που μόλις εξέδωσε το δικαστήριο. «Τελολογικά», έτσι, με βάση τον σκοπό και το πνεύμα του νομοθέτη, ο Άρειος Πάγος ήρθε να διορθώσει το Νόμο Κατσέλη (μετά την κατάργησή του όμως) ώστε να μην ανατρέπει ο τόκος το ποσόν που το δικαστήριο κρίνει ότι μπορεί να δίνει ο οφειλέτης.

3) Η απόφαση θα αποτελεί «πυξίδα» σε όσους έχουν ενταχθεί στον ίδιο νόμο και στην ίδια κατηγορία οφειλετών. Στο εξής δηλαδή οι μελλοντικές αποφάσεις «Νόμου Κατσέλη» θα υπολογίζουν τον τόκο στη μηνιαία δόση. Έτσι οι δανειολήπτες θα επικαλούνται πλέον τη νέα απόφαση (Ολομ. ΑΠ 6/2026) για τη δική τους περίπτωση ο καθένας, ενώ το δικαστήριο θα καθορίζει πάντα την τελική δόση που θα καταβάλει ο οφειλέτης, με βάση τις δυνατότητές του. Η αδυναμία θα εξακολουθεί να αποτελεί το κριτήριο και το όριο της τελικής δόσης πάντως, όχι ο τόκος και το πώς θα υπολογίζεται.

4) Δικαστικό «φρένο» ενδέχεται να επιχειρήσουν να βάλουν όμως και πάλι οι Τράπεζες -ως διάδικοι στις άλλες εκκρεμείς υποθέσεις Νόμου Κατσέλη- ζητώντας και αυτές από τα δικαστήρια, πριν εκδικάσουν, να απευθύνουν επίσης ερμηνευτικό αίτημα προς τον Άρειο Πάγο, για να μπορέσουν να περιορίσουν την περίμετρο εφαρμογής της «τελολογικής ερμηνείας» που έδωσε στη συγκεκριμένη περίπτωση το ανώτατο δικαστήριο.

5) Αντίστοιχα, από την άλλη, και οφειλέτες «Νόμου Κατσέλη» των οποίων υποθέσεις εκδικάστηκαν αλλά, με βάση τις αποφάσεις, πληρώνουν τόκο στο υπόλοιπο της οφειλής τους και όχι στη μηνιαία δόση, αποκτούν έρεισμα για να διεκδικήσουν γενίκευση της απόφασης και σε αυτούς, επιζητώντας νομικά την ομοιόμορφη εφαρμογή της απόφασης αναδρομικά και για τους ίδιους. Ωστόσο ούτε ο Άρειος Πάγος μπορεί ίσως να παρέμβει και να ανατρέψει ή να αλλοιώσει αποφάσεις δικαστηρίων που έχουν ήδη κρίνει να καταβάλλει τοκοχρεωλυτικές δόσεις ο οφειλέτης, δηλαδή τόκους στο συνολικό χρέος και όχι στην δόση.

Στις περιπτώσεις όμως που το επιτύχουν, όπως εύλογα ίσως πολλοί αναμένουν, μπορεί να κερδίζουν άμεσα την απαλλαγή τους από τα υπόλοιπα οφειλών -αν θεωρηθεί πως ήδη τις εξόφλησαν με τις ως τώρα καταβολές- ή και την επιστροφή των ήδη καταβληθέντων ακόμα ίσως, αν υπερβαίνουν τα νόμιμα ποσά που ενδεχομένως τους αναγνωρίσουν τα δικαστήρια ότι όφειλαν να δίνουν τα προηγούμενα χρόνια.

6) Κάθε γενίκευση έχει κάποια όρια όμως: όσοι δανειολήπτες έχουν επίσης δικαστικές εκκρεμότητες, αλλά δεν εντάσσονται στο πλαίσιο του νόμου Κατσέλη, δεν εμπίπτουν -αυτομάτως τουλάχιστον- στην ίδια «τελολογική ερμηνεία» των σκοπών του ν.3869, καθώς αυτός αποτελεί λύση ανάγκης λόγω κρινόμενης «αδυναμίας» του οφειλέτη, και όχι βάση εξέτασης για κάθε διαφορά μεταξύ ιδιωτών οφειλετών και πιστωτών.

Ουσιαστικά ο ν.3869/2010 καταργήθηκε ήδη από το 2020. Άρα σταμάτησαν να εντάσσονται πλέον νέοι οφειλέτες στο καθεστώς αυτού του νόμου. Όλοι οι άλλοι τελούν σε άλλο καθεστώς.

Επιπλέον η απόφαση του ΑΠ, έστω και ως απάντηση σε συγκεκριμένο ερώτημα, δεν ανατρέπει συλλήβδην τον τρόπο υπολογισμού των τραπεζικών τόκων που, εξ ορισμού, επιβάλλονται σε ολόκληρο το οφειλόμενο κεφάλαιο και όχι σε κάθε δόση χωριστά. Πολύ διασταλτικά ίσως, πολλοί θα επικαλεστούν νομικές αντιστοιχίες περί αδυναμίας του οφειλέτη. Όπως έδειξε η στάση της μειοψηφίας του Αρείου Πάγου όμως, δύσκολα θα μπορούσε το ανώτατο δικαστήριο να υπερβεί ή να καταργήσει «τελολογικά» το πνεύμα και τους σκοπούς άλλων νόμων, που αφορούν επίσης αδύναμους οφειλέτες (πχ για πτωχευτικό, εξωδικαστικό, ελβετικό φράγκο κλπ).

Νόμος «αν χρειαστεί»
Παρέμβαση πάντως δεν αποκλείεται να επιχειρήσει, αν χρειαστεί, και το ίδιο το υπουργείο Οικονομικών καθώς, το ελληνικό δημόσιο ως εγγυητής μπορεί να κληθεί να επωμιστεί εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ για κάλυψη εγγυήσεων με βάση τις τιτλοποιήσεις «Ηρακλής», αν προκύψουν ζημιές για servicers και τράπεζες. Αν απαιτηθεί τελικώς παρέμβαση όμως, θα εξαρτηθεί και από όποιες τυχόν νέες ερμηνείες ή αποφάσεις κληθεί να εκδώσει ο Άρειος Πάγος στις επόμενες εβδομάδες ή μήνες, καθώς και αυτές θα οριοθετήσουν (διασταλτικά ή περιοριστικά) το τελικό εύρος εφαρμογής της πρακτικής υπολογισμού των τόκων στη μηνιαία δόση, αντί στη συνολική οφειλή.

Πηγή: insider.gr

Τι αλλάζει με την απόφαση του Αρείου Πάγου για τους δανειολήπτες, ποιοι εξοφλούν και ποιοι θα ζητούν αναδρομικά

Ραντεβού με τον Άρειο Πάγο έχει για τις 27 Ιανουαρίου 2027 η υπόθεση δολοφονίας που συγκλόνισε τη Ρόδο το 2019, όταν ένας 43χρονος κάτοικος Κρητηνίας εκτελέστηκε με 4 πυροβολισμούς σε αδιέξοδο χωματόδρομο από έναν άνθρωπο που γνώριζε επί 20 χρόνια.
Το Ζ’ Ποινικό Τμήμα του Ανώτατου Ακυρωτικού Δικαστηρίου θα εξετάσει την αίτηση αναίρεσης που ο καταδικασθείς 52χρονος ημεδαπός άσκησε αυτοπροσώπως κατά της απόφασης 52/2024 του Μικτού Ορκωτού Εφετείου Δωδεκανήσου, η οποία του επέβαλε ισόβια κάθειρξη.
Ο καταδικασθείς, ο συνήγορός του και το ιστορικό των δικών
Ο 52χρονος, που εκτίει σήμερα την ισόβια ποινή του στο Σωφρονιστικό Κατάστημα Κω, άσκησε αυτοπροσώπως την αίτηση αναίρεσης και διόρισε ως ειδικό πληρεξούσιο συνήγορο για την ενώπιον του Ανώτατου Ακυρωτικού Δικαστηρίου διαδικασία τον κ. Ευτύχιο Αλιγιζάκη, δικηγόρο Πειραιά. Κατά τη δευτεροβάθμια δίκη ενώπιον του Μικτού Ορκωτού Εφετείου Δωδεκανήσου, τον κατηγορούμενο είχε εκπροσωπήσει και ο κ. Δήμος Μουτάφης, δικηγόρος Ρόδου. Ως συνήγορος για την υποστήριξη της κατηγορίας παρίσταται ο κ. Στέλιος Κιουρτζής.
Πρωτόδικα, το Μικτό Ορκωτό Δικαστήριο Κω καταδίκασε τον 52χρονο σε ισόβια κάθειρξη. Μετά από έφεση, το Μικτό Ορκωτό Εφετείο Δωδεκανήσου επικύρωσε ουσιαστικά την κρίση αυτή με την απόφαση 52/2024, επιβάλλοντας ισόβια κάθειρξη, συνολική ποινή φυλάκισης 12 μηνών, χρηματική ποινή 900 ευρώ και έξοδα ποινικής διαδικασίας 2.000 ευρώ. Κηρύχθηκε ένοχος χωρίς κανένα ελαφρυντικό για ανθρωποκτονία από πρόθεση σε ήρεμη ψυχική κατάσταση, παράνομη οπλοφορία και οπλοχρησία κυνηγετικού όπλου, καθώς και παράνομη κατοχή όπλων και πυρομαχικών.

Τι ζητά ο αναιρεσείων και με ποια επιχειρήματα
Με τον πρώτο λόγο αναίρεσης, ο καταδικασθείς αμφισβητεί την επάρκεια της αιτιολογίας ως προς την απόρριψη του ισχυρισμού μειωμένου καταλογισμού βάσει του άρθρου 36 του Ποινικού Κώδικα. Εντοπίζει αντίφαση στο σκεπτικό της εφετειακής απόφασης, καθώς το δικαστήριο αφενός παραδέχεται ότι προκύπτουν ενδείξεις μακροχρόνιας χρήσης ηρωίνης και ψυχολογικής εξάρτησης υψηλής έντασης, αφετέρου καταλήγει στο συμπέρασμα ότι δεν πληρούνται τα κριτήρια για την εφαρμογή της διάταξης αυτής.
Με τον δεύτερο λόγο, στρέφεται κατά της απόρριψης της ελαφρυντικής περίστασης που αφορά στη συμπεριφορά του μετά την πράξη, για μεγάλο χρονικό διάστημα και κατά την κράτηση. Στο σύνολό τους, οι λόγοι αναίρεσης αποτυπώνουν μια υπεράσπιση που εστιάζει στα ελλείμματα αιτιολογίας της απόφασης παρά στην ουσιαστική αμφισβήτηση των πραγματικών περιστατικών, τα οποία στην πλειονότητά τους δεν αμφισβητήθηκαν ούτε από τον ίδιο τον καταδικασθέντα.

Το έγκλημα που οδήγησε στην ισόβια
Το απόγευμα της 6ης Νοεμβρίου 2019 ο 46χρονος τότε κατηγορούμενος, κάτοικος Εμπωνα, ανέμενε πεζός σε ερημική δασική περιοχή μεταξύ Σιαννών και Κρητηνίας τον 43χρονο, τον οποίο είχε καλέσει δελεαστικά με πρόσχημα την εξόφληση οφειλόμενων χρημάτων. Ο 43χρονος, έγγαμος κάτοικος Κρητηνίας που ταλαιπωρείτο από πολλαπλή σκλήρυνση κατά πλάκας, αναχώρησε με το Ι.Χ.Ε. αυτοκίνητό του μετά τις 17:15. Δεν επέστρεψε ποτέ.
Ο κατηγορούμενος επιβιβάστηκε στη θέση του συνοδηγού φορώντας γιλέκο με 36 φυσίγγια και κρατώντας κυνηγετική καραμπίνα μάρκας BERETTA. Υπέδειξε στον 43χρονο να οδηγήσει σε αδιέξοδο αγροτικό χωματόδρομο, στο 3ο χιλιόμετρο της επαρχιακής οδού Εμπωνα-Σιαννών, 200 μέτρα από την κύρια οδό. Εκεί ξέσπασε λογομαχία για την παράδοση ποσότητας ηρωίνης, την οποία ο 43χρονος αρνήθηκε επικαλούμενος τα ανεξόφλητα χρέη. Όταν ο παθών επιχείρησε να εκκινήσει το αυτοκίνητο και να αποχωρήσει, δέχθηκε 2 πυροβολισμούς από την αριστερή πλευρά. Ο δράστης άνοιξε στη συνέχεια τη θύρα του συνοδηγού και τον πυροβόλησε άλλες 2 φορές από πολύ κοντινή απόσταση.
Η ιατροδικαστική έκθεση κατέγραψε 4 τραύματα εξ επαφής, με καταστροφή πνεύμονα, στομάχου, παγκρέατος και καρδιάς, καθώς και πλήρη διατομή τραχείας και σφαγίτιδων φλεβών. Στις 8 Νοεμβρίου 2019 ο κατηγορούμενος ομολόγησε αυτοβούλως και οδήγησε τις αρχές στον τόπο του εγκλήματος και σε όλα τα σημεία απόκρυψης. Χαρακτηριστική υπήρξε η κατάθεση του αστυνομικού που τον ανέκρινε, ο οποίος ανέφερε ότι χωρίς την υπόδειξη του κατηγορουμένου η καραμπίνα δεν θα εντοπιζόταν σε καμία περίπτωση.

Στον Άρειο Πάγο στις 27 Ιανουαρίου 2027 η αναίρεση για τη δολοφονία του 43χρονου στα βουνά της Ρόδου

Το επιτελείο της επιδιώκει να κρατήσει ψηλά το ενδιαφέρον των πολιτών προς τις κάλπες με διαρκείς πρωτοβουλίες, διορθώνοντας λάθη και αστοχίες και οργανώνοντας τους επόμενους «σταθμούς» μετά και από την πρεμιέρα της περασμένης Πέμπτης στη Θεσσαλονίκη. Άνθρωποι του επιτελείου της κινούνται ήδη με μεγαλύτερη ταχύτητα για να καταστεί το κόμμα «ετοιμοπόλεμο» απέναντι σε κάθε εκλογικό σενάριο. Σχεδιάζουν «γεγονότα», τα οποία και σκοπεύουν να παρουσιάσουν ανά κύματα- είτε αυτά αφορούν στα πρόσωπα της «πρώτης γραμμής», είτε στην εξειδίκευση των θέσεων, που κρύβονται συνήθως πίσω από τις γενικόλογες ιδρυτικές διακηρύξεις των κομμάτων. Με ανάρτησή της η κυρία Καρυστιανού έχει ήδη αναφέρει ότι στελέχη που εκπροσωπούν και εκφράζουν την «Ελπίδα» είναι αυτά που θα ανακοινωθούν στην επίσημη ιστοσελίδα του κόμματος και αυτά που θα αναλάβουν βασικές θέσεις στα όργανα του κόμματος.

Το επιτελείο προσανατολίζεται στο να δημιουργήσει περισσότερα «γεγονότα», απλωμένα μέσα στον προεκλογικό χρόνο, την οργάνωση σύντομα της δεύτερης εκδήλωσης στην Αθήνα και διαδοχικών περιοδειών της Καρυστιανού στο λεκανοπέδιο και την περιφέρεια- «έξω στις πλατείες, χωρίς απαραίτητα εξέδρες, όπως είθισται να στήνουν μέχρι τώρα τα κόμματα για τις ομιλίες των αρχηγών». Είναι προφανές ότι τα βλέμματά τους είναι στραμμένα στις πρώτες δημοσκοπήσεις και στο πρώτο «αποτύπωμα» που θα καταγράψει το νέο κόμμα. Κεντρική επιλογή φαίνεται ότι είναι να υπάρξει περιορισμένος αριθμός εμφανίσεων σε τηλεοπτικά κανάλια και άλλα ΜΜΕ τόσο της αρχηγού όσο και των στελεχών της «Ελπίδας»- τουλάχιστον μέχρι να πειστούν ότι μπορούν να σταθούν «αυτοδύναμα» απέναντι στα στελέχη άλλων κομμάτων.

Την ίδια ώρα όμως και «επειδή η μάχη δεν μπορεί να περιμένει» θα αρχίσουν να πυκνώνουν τα μηνύματα μέσω διαδικτύου, αφού η αντίδραση στα κοινωνικά δίκτυα κατά την πρεμιέρα στο «Ολύμπιον» ήταν, σύμφωνα με συνομιλητές της, κάτι παραπάνω από ενθαρρυντική. Καταγράφηκε το ενδιαφέρον από ένα ετερόκλητο κοινό, που προκάλεσε μια βροχή θετικών αλλά και άκρως αρνητικών σχολίων για το κόμμα, ενώ οι υποστηρικτές της ανά την Ελλάδα ανέλαβαν εθελοντικά την υπεράσπιση της «Ελπίδας» απέναντι στο «σύστημα». Αντιθέτως στην πλατεία Αριστοτέλους, η δια ζώσης συμμετοχή πέρασε κάτω από τον πήχη των προσδοκιών του επιτελείου, παρότι δήλωναν την ικανοποίησή τους για την «προσέλευση και τον παλμό» της εκδήλωσης.

Διακηρυγμένος τόχος της Καρυστιανού είναι «η πρώτη θέση», χωρίς βέβαια κάτι σχετικό να αποτυπώνεται μέχρι τώρα στις έρευνες που διεξάγονται. Ξεκαθαρίζει ότι δεν πρόκειται να συνεργαστεί με άλλα κόμματα και θίγει το ζήτημα της «ανακλητότητας βουλευτών», προαναγγέλλοντας επί της ουσίας «πόλεμο» εναντίον κομμάτων που δεν αρνούνται τις «μεταγραφές αεροδρομίου». Οι πληροφορίες λένε ότι έχει στα σκαριά προτάσεις για την αναθεώρηση του Συντάγματος, μέσω των οποίων θα επιχειρήσει να προκαλέσει την αντιπαράθεση τόσο με την κυβερνητική παράταξη, όσο και με το ΠΑΣΟΚ, το κόμμα Τσίπρα και τα άλλα της αντιπολίτευσης.

Οι κινήσεις από την Αθήνα
Το Σαββατοκύριακο από τα προσωρινό γραφείο της Ελπίδας στην Αθήνα (το δικηγορικό της Μαρίας Γρατσία) σκάναραν τις προτάσεις για το κτίριο που θα στεγάσει σε μόνιμη βάση το κόμμα- μάλλον σε κάποια γειτονιά της Αθήνας, εύκολα προσβάσιμη, κοντά σε στάση του Μετρό ει δυνατόν. Εκτός από τη στενή συνεργάτιδα της προέδρου, Μαρία Γρατσία, σταθεροί στο επιτελείο παραμένουν ο Νίκος Γαλανός, πρώην βουλευτής (του Ενιαίου Συνασπισμού και του ΠΑΣΟΚ τη δεκαετία του 90) που ασχολείται με τον πολιτικό σχεδιασμό , ο Θανάσης Αυγερινός (γνωστός δημοσιογράφος και ανταποκριτής στη Μόσχα, ο οποίος έχει ρόλο στην επικοινωνιακή ομάδα, όπως και άλλοι δημοσιογράφοι), ο Αθανάσιος Τζουγανάτος ( στρατηγός εν αποστρατεία, στέλεχος της ΝΙΚΗΣ που διαγράφηκε), ο Βασίλης Κοκοτσάκης, επικεφαλής τεχνικής ομάδας της έρευνας για τα «Τέμπη», ο Στράτος Σιουρδάκης (από την κοινότητα της Αγίας Πετρούπολης) και πολλά στελέχη που στελεχώνουν ήδη τους πυρήνες της Καρυστιανού. .

Ειδικό ρόλο (στα της επικοινωνίας) φαίνεται ότι έχει η Μαρία -Χριστίνα Μπακλαβά, η οποία κατάγεται από τα Τρίκαλα, είχε κατέβει υποψήφια με τον συνδυασμό του περιφερειάρχη, Δημήτρη Κουρέτα και εργάζεται οργανώνοντας θεματικά Συνέδρια πχ για τον τουρισμό. Κοντά στο εγχείρημα είναι ο Κώστας Βαμβακάς (πρώην ΣΥΡΙΖΑ, από την ΕΛΜΕ Δυτικής Αττικής), η δικηγόρος Αρετή Μπατά που ήταν υποψήφια το 2023 με τον ΣΥΡΙΖΑ στην Α’ Θεσσαλονίκης και έχει εξειδίκευση σε θέματα για τα δικαιώματα των ανθρώπων με αναπηρία. Νέα πρόσωπα κοντά στο εγχείρημα με «έδρα» τη Βόρεια Ελλάδα, λέγεται ότι είναι ο γνωστός συνδικαλιστής, Γενικός Γραμματέας της Ένωσης Πυροσβεστών της ευρύτερης περιοχής, Δαμιανός Ανδρεάδης, ο διεθνολόγος Σταύρος Καλεντερίδης (θα συμβάλει στις θέσεις για την εξωτερική πολιτική) που παρέστη στην εκδήλωση της Θεσσαλονίκης, ο δικηγόρος Γιάννης Χατζηαντωνίου (προέρχεται από το ΠΑΣΟΚ) κα.

Πηγή: protothema.gr

Σήμερα στον Άρειο Πάγο η Καρυστιανού για την ιδρυτική διακήρυξη της «Ελπίδας για τη Δημοκρατία»

Η απόρριψη της αναίρεσης από τον Άρειο Πάγο
Η εμπλεκόμενη τράπεζα, επιχειρώντας να ανατρέψει την εφετειακή κρίση, άσκησε αναίρεση ενώπιον του Αρείου Πάγου. Το ανώτατο δικαστήριο, ωστόσο, απέρριψε την αναίρεση, κρίνοντας ότι δεν υφίστανται οι λόγοι που θα δικαιολογούσαν την εξαφάνιση της απόφασης του Τριμελούς Εφετείου Δωδεκανήσου. Με την κρίση αυτή, η υποχρέωση καταβολής του επιδικασθέντος ποσού καθίσταται οριστική και αμετάκλητη, χωρίς δυνατότητα περαιτέρω αμφισβήτησης μέσω τακτικών ή εκτάκτων ένδικων μέσων.
Πρόκειται για εξέλιξη που, σύμφωνα με νομικούς κύκλους, θεωρείται ιδιαίτερα σημαντική, καθώς αναγνωρίζει τελεσίδικα τη συνευθύνη του τραπεζικού ιδρύματος για τη ζημία που υπέστη ο ενάγων, σε συνδυασμό με τις ενέργειες του τραπεζικού υπαλλήλου που κρίθηκε συνυπεύθυνος.

Το ιστορικό των φερόμενων παράνομων ενεργειών
Σύμφωνα με τα στοιχεία που τέθηκαν υπόψη των δικαστηρίων, ο ενάγων υποστήριξε ότι γνώριζε από το έτος 1984 τον πρώτο εναγόμενο, με τον οποίο είχε αναπτύξει στενές φιλικές σχέσεις. Όπως διατείνεται, ο πρώην ασφαλιστικός σύμβουλος εμφανιζόταν ως ικανός και έμπειρος επαγγελματίας του χώρου, διευθυντής και προϊστάμενος υποκαταστήματος ομίλου ασφαλιστικών εταιρειών στη Ρόδο, και τον είχε ενημερώσει μαζί με τη σύζυγό του για επενδυτικά προϊόντα τα οποία, κατά τους ισχυρισμούς του, θα πολλαπλασίαζαν τα κεφάλαιά τους.
Τα προϊόντα αυτά παρουσιάζονταν ως συνδεδεμένα με μεγάλα αλλοδαπά επενδυτικά σχήματα και επιχειρήσεις διεθνούς αναγνώρισης, με σταθερές και εγγυημένες υψηλές αποδόσεις, χωρίς τους κινδύνους που ενείχαν οι επενδύσεις στο Χρηματιστήριο Αξιών. Ο ενάγων και η σύζυγός του ξεκίνησαν να επενδύουν από το έτος 1996, ενώ από το 1998 πείστηκαν να τοποθετήσουν κεφάλαια σε μερίδια αμοιβαίων κεφαλαίων. Κατά το χρονικό διάστημα από τις 26 Νοεμβρίου 1998 έως τις 10 Μαρτίου 2010, ο ενάγων ισχυρίζεται ότι κατέβαλε για τον σκοπό αυτό συνολικά το ποσό των 197.277,98 ευρώ.
Η αποκάλυψη και η διαπίστωση των πραγματικών
συναλλαγών
Στις αρχές του έτους 2009, ο ενάγων ζήτησε να προβεί στις απαιτούμενες ενέργειες προκειμένου να εξαγοράσει μέρος των μεριδίων αμοιβαίων κεφαλαίων, πιστεύοντας ότι θα του αποδίδονταν περίπου 369.000 ευρώ. Τότε διαπίστωσε, όπως υποστηρίζει, ότι αντί των επενδύσεων είχαν καταρτιστεί ασφαλίσεις ζωής, ότι τα σχετικά ασφαλιστήρια συμβόλαια είχαν ακυρωθεί ή εξαγοραστεί και ότι τα ποσά είχαν αποδοθεί χωρίς τη γνώση ή τη συναίνεσή του.
Ο ενάγων διατείνεται ότι ουδέποτε έδωσε εντολή ή πληρεξουσιότητα για την κατάρτιση συμβάσεων ασφάλισης ζωής, ούτε για την εξαγορά των σχετικών ασφαλιστηρίων συμβολαίων, ενώ δεν είχαν υπογραφεί από εκείνον οι αιτήσεις που απαιτούνταν για τις ως άνω συναλλαγές.
Η ποινική διάσταση και η αστική κρίση
Σε ποινικό επίπεδο, ο πρώην ασφαλιστικός σύμβουλος είχε κριθεί ένοχος από το Τριμελές Εφετείο Κακουργημάτων Δωδεκανήσου για τις πράξεις της πλαστογραφίας και της υπεξαίρεσης σε βαθμό κακουργήματος, ενώ ο τραπεζικός υπάλληλος είχε καταδικαστεί για άμεση συνέργεια σε υπεξαίρεση. Το Πενταμελές Εφετείο, ωστόσο, με απόφασή του το έτος 2019 έπαυσε οριστικά την ποινική δίωξη και των δύο για όλα τα αδικήματα, λόγω παραγραφής.
Σε ό,τι αφορά την αστική διάσταση, το Εφετείο Δωδεκανήσου έκρινε ότι ο ασφαλιστικός σύμβουλος ζημίωσε την περιουσία του ενάγοντος κατά το συνολικό ποσό των 69.783,07 ευρώ, χωρίς να αποδειχθεί ότι κάποιο χρηματικό ποσό αποδόθηκε στον ενάγοντα έναντι της ζημίας. Παράλληλα, απορρίφθηκε ως μη βάσιμος ο ισχυρισμός του πρώτου εναγομένου περί ύπαρξης δανείων, και μάλιστα τοκογλυφικών, μεταξύ του ιδίου και του ενάγοντος. Επιπλέον, το δικαστήριο έκρινε ότι ορθώς το πρωτοβάθμιο δικαστήριο είχε θεωρήσει αόριστη την αγωγή ως προς την «Alpha Bank Α.Ε.».
Την υπόθεση χειρίστηκαν για τον ενάγοντα ο κ. Κώστας Κυπραίος και για τους εναγόμενους οι κ.κ. Φώτης Κωστόπουλος, Άκης Δημητριάδης, Θεόδωρος Μπακρατσάς και η κ. Αικατερίνη Κυπριώτη.

Ο Άρειος Πάγος απέρριψε την αναίρεση τράπεζας στην υπόθεση των εικονικών αμοιβαίων κεφαλαίων

Σε τρεις διαφορετικές υποθέσεις εκδόσεως αλλοδαπών, που αφορούν εγκλήματα διαφορετικής βαρύτητας και χώρες προέλευσης από την Κεντρική Ασία έως την κεντρική Ευρώπη, κλήθηκε να αποφανθεί ο Άρειος Πάγος μετά τις γνωμοδοτικές αποφάσεις του Συμβουλίου Εφετών Δωδεκανήσου.
Δύο από τις εφέσεις, που είχαν ασκηθεί από τους ίδιους τους εκζητούμενους, απορρίφθηκαν, με αποτέλεσμα να επικυρωθούν οι αποφάσεις του δευτεροβάθμιου δικαστηρίου της Ρόδου, ενώ η τρίτη αναμένεται να εκδικαστεί την 22α Μαΐου 2026.
Εκδοτέος στο Τατζικιστάν για 750 γραμμάρια χασίς
Με την υπ’ αρίθμ. 367/2026 απόφαση του Αρείου Πάγου απορρίφθηκε η έφεση κατά της υπ’ αρίθμ. 172/2025 απόφασης του Συμβουλίου Εφετών Δωδεκανήσου, η οποία είχε γνωμοδοτήσει υπέρ της έκδοσης 36χρονου υπηκόου Τατζικιστάν στις αρχές της χώρας του. Σύμφωνα με τα στοιχεία της δικογραφίας, ο εκζητούμενος διώκεται για το αδίκημα της διακίνησης ναρκωτικών, βάσει του άρθρου 200 του Ποινικού Κώδικα της Δημοκρατίας του Τατζικιστάν, πράξη αξιόποινη και κατά την ελληνική ποινική νομοθεσία.
Η αίτηση έκδοσης διαβιβάστηκε από τις τατζικικές αρχές μέσω της Interpol, σε εκτέλεση εντάλματος σύλληψης που είχε εκδοθεί από το Δικαστήριο της πόλης Μποχτάρ. Όπως προκύπτει από τα έγγραφα που τέθηκαν υπόψη του Συμβουλίου Εφετών Δωδεκανήσου, ο εκζητούμενος φέρεται να εμπλέκεται, από κοινού με συγκατηγορούμενο, σε υπόθεση απόκτησης και μεταπώλησης ναρκωτικής ουσίας τύπου χασίς, βάρους 750 γραμμαρίων. Σύμφωνα με την εκδοχή των αρχών του Τατζικιστάν, στις αρχές Αυγούστου 2023 παρέδωσαν την ποσότητα σε τρίτο πρόσωπο στην πόλη Ντουσάνμπε, με σκοπό την περαιτέρω διάθεσή της. Αργότερα, στις 18 Αυγούστου 2023, εντοπίστηκαν 540,50 γραμμάρια της ίδιας ουσίας κρυμμένα σε αεραγωγό μπάνιου οικίας, ενώ ο εκζητούμενος, σύμφωνα πάντα με την αλλοδαπή δικογραφία, διέφυγε για να αποφύγει τη σύλληψη.
Ο 36χρονος, ο οποίος είχε ήδη συλληφθεί στη Ρόδο τον Οκτώβριο του 2025 και κρατείται στο Σωφρονιστικό Κατάστημα Κορυδαλλού για άλλη ποινική του εκκρεμότητα, υποστήριξε ενώπιον του Συμβουλίου ότι κινδυνεύει η ζωή του σε περίπτωση επιστροφής στη χώρα του, ισχυριζόμενος ότι αναζητείται από συγκατηγορουμένους του ακόμη και εντός των φυλακών. Διατείνεται μάλιστα ότι του παραδόθηκε τσάντα την οποία απλώς μετέφερε, χωρίς να γνωρίζει το περιεχόμενό της. Παρά τους ισχυρισμούς αυτούς, το Συμβούλιο Εφετών έκρινε ότι συντρέχουν όλες οι θετικές προϋποθέσεις της έκδοσης και απουσιάζουν οι αρνητικές, αναβάλλοντας ωστόσο την παράδοσή του μέχρι την έκτιση της ποινής που του επιβλήθηκε στην Ελλάδα. Η μέγιστη ποινή που μπορεί να του επιβληθεί στο Τατζικιστάν είναι κάθειρξη 12 ετών.

Στις τουρκικές αρχές 27χρονος για απόπειρα ανθρωποκτονίας
Με την υπ’ αρίθμ. 436/2026 απόφαση του Αρείου Πάγου επικυρώθηκε η υπ’ αρίθμ. 187/2025 απόφαση του Συμβουλίου Εφετών Δωδεκανήσου, που αφορά στην έκδοση 27χρονου υπηκόου Τουρκίας στις τουρκικές αρχές. Ο εκζητούμενος, ναυτικός στο επάγγελμα, είχε καταδικαστεί τελεσίδικα σε ποινή κάθειρξης 8 ετών, 5 μηνών και 7 ημερών για το αδίκημα της απόπειρας ανθρωποκτονίας από το 4ο Ποινικό Τμήμα του Εφετείου της Σμύρνης, με την απόφαση να επικυρώνεται από το Ανώτατο Ακυρωτικό Δικαστήριο της Τουρκίας τον Μάρτιο του 2025. Από την επιβληθείσα ποινή απομένει υπόλοιπο προς έκτιση πέντε ετών, δύο μηνών και 23 ημερών.
Ο 27χρονος συνελήφθη στη Ρόδο τον Δεκέμβριο του 2025, κατόπιν Ερυθράς Αγγελίας Διεθνών Αναζητήσεων της Interpol Τουρκίας. Ενώπιον του Συμβουλίου Εφετών αρνήθηκε σθεναρά την έκδοσή του, υποστηρίζοντας ότι διώκεται για τις αριστερές πολιτικές του πεποιθήσεις και τη συμμετοχή του στο αντιπολιτευτικό κόμμα CHP. Διατείνεται ότι η πραγματική του καταδίκη αφορούσε στην κατηγορία συμμετοχής σε θρησκευτική οργάνωση και όχι στην απόπειρα ανθρωποκτονίας, την οποία αρνείται κατηγορηματικά. Ισχυρίστηκε επίσης ότι κατά την προσωρινή του κράτηση στην Τουρκία υπέστη βασανιστήρια, αναφερόμενος μεταξύ άλλων σε φάλαγγα και απομόνωση σε σκοτεινά κελιά.
Σύμφωνα με τα στοιχεία της υπόθεσης, ο εκζητούμενος είχε προσκομίσει απλό αντίγραφο τουρκικής δικαστικής απόφασης, την οποία επικαλέστηκε ως απόδειξη ότι η καταδίκη του αφορούσε διαφορετικό αδίκημα. Ωστόσο, το Περιφερειακό Γραφείο Ασύλου Ρόδου, εξετάζοντας το αίτημα διεθνούς προστασίας που είχε υποβάλει, διενήργησε έρευνα στο Εθνικό Πληροφοριακό Δικαστικό Σύστημα της Τουρκίας και διαπίστωσε ότι δεν υφίστατο τέτοια απόφαση με το συγκεκριμένο περιεχόμενο. Το Συμβούλιο Εφετών έκρινε ότι το γεγονός πως ο εκζητούμενος είχε αφεθεί ελεύθερος δύο φορές κατά τη διάρκεια της προσωρινής του κράτησης δεν συνάδει με τον ισχυρισμό περί στοχευμένης πολιτικής δίωξης. Όπως σημείωσε χαρακτηριστικά, εάν υπήρχε σχέδιο σε βάρος του, δεν θα του είχε δοθεί η δυνατότητα να αφεθεί ελεύθερος, διαφεύγοντας τελικά στην Ελλάδα.
Στις 22 Μαΐου η εκδίκαση της έφεσης Γερμανού καταζητούμενου από την Ελβετία
Στον Άρειο Πάγο εκκρεμεί η εκδίκαση της έφεσης κατά της υπ’ αρίθμ. 30/2026 απόφασης του Συμβουλίου Εφετών Δωδεκανήσου, η οποία προσδιορίστηκε για την 22α Μαΐου 2026. Η υπόθεση αφορά 46χρονο υπήκοο Γερμανίας, μάγειρα στο επάγγελμα, ο οποίος ζητείται από τις ελβετικές αρχές βάσει Ευρωπαϊκού Εντάλματος Σύλληψης, σε εκτέλεση τελεσίδικης απόφασης του Καντονικού Δικαστηρίου της Λουκέρνης που εκδόθηκε τον Δεκέμβριο του 2023.
Ο εκζητούμενος έχει καταδικαστεί σε ποινή φυλάκισης τριών ετών και τριών μηνών, από την οποία θα αφαιρεθούν 245 ημέρες ήδη εκτιθείσας κράτησης. Η καταδίκη του αφορά πολλαπλές ληστείες, απόπειρα ληστείας, ληστρική εκβίαση, παράβαση του ελβετικού νόμου περί όπλων και παράνομη είσοδο στη χώρα. Σύμφωνα με τη δικογραφία που τέθηκε υπόψη του Συμβουλίου Εφετών Δωδεκανήσου, οι πράξεις φέρονται να τελέστηκαν κατά το διάστημα από τον Απρίλιο του 2016 έως τον Ιανουάριο του 2019. Πρόκειται για σειρά ληστειών σε καταστήματα και πρατήριο καυσίμων στις πόλεις Λουκέρνη, Ζουγκ και Χόχντορφ, με χρήση όπλου, καθώς και για ληστρική εκβίαση εντός εμπορικού κτηρίου, όπου, σύμφωνα με τις ελβετικές αρχές, ο δράστης απέσπασε ποσό άνω των 10.000 ελβετικών φράγκων από υπάλληλο, στρέφοντας πιστόλι εναντίον της.
Ο 46χρονος συνελήφθη στη Ρόδο τον Φεβρουάριο του 2026 και κρατείται προσωρινά στο Σωφρονιστικό Κατάστημα Κω. Η υπερασπιστική του γραμμή ενώπιον του Συμβουλίου Εφετών στηρίχθηκε στο επιχείρημα ότι δικάστηκε ερήμην, χωρίς να παραστεί ούτε στον πρώτο βαθμό ούτε κατά την εκδίκαση της έφεσής του, καθώς, όπως υποστήριξε, του είχε απαγορευθεί η είσοδος στην Ελβετία ήδη από το έτος 2017. Επικαλέστηκε δε τη διάταξη του άρθρου 12 του ν. 3251/2004, που προβλέπει δυνητικό λόγο άρνησης εκτέλεσης ευρωπαϊκού εντάλματος σύλληψης σε περίπτωση μη αυτοπρόσωπης εμφάνισης του κατηγορουμένου στη δίκη.
Το Συμβούλιο Εφετών απέρριψε τους ισχυρισμούς, διαπιστώνοντας ότι ο εκζητούμενος είχε κληθεί νομίμως στην ακροαματική διαδικασία, εκπροσωπήθηκε από πληρεξούσιο δικηγόρο που υπέβαλε μάλιστα και αίτηση προσκόμισης αποδεικτικών στοιχείων, ενώ προηγουμένως είχε ζητήσει ο ίδιος αναβολή της υπόθεσης λόγω ασθενείας, στοιχείο που, κατά την κρίση του Συμβουλίου, δηλώνει ότι είχε επικοινωνία με τον συνήγορό του. Σημειώνεται μάλιστα ότι ο ισχυρισμός περί απαγόρευσης εισόδου στην Ελβετία ουδέποτε προβλήθηκε ενώπιον του Καντονικού Δικαστηρίου της Λουκέρνης. Με την έφεσή του στον Άρειο Πάγο, ο 46χρονος επιδιώκει την ανατροπή της απόφασης που διατάσσει την παράδοσή του στις ελβετικές δικαστικές αρχές.

Από τη Ρόδο στον Άρειο Πάγο η τύχη τριών εκζητούμενων με διεθνή εντάλματα σύλληψης

Η δικαστική ιστορία της υπόθεσης Τοπαλούδη απέκτησε νέο κεφάλαιο. Το Στ’ Ποινικό Τμήμα του Αρείου Πάγου, ενώπιον του οποίου εκδικάστηκε στις 21 Ιανουαρίου 2025 η αίτηση επανεξέτασης της υπ’ αριθμ. 747/23-5-2024 απόφασης του ίδιου δικαστηρίου, δεν κατέληξε σε ετυμηγορία.
Αντί αυτού, προσδιόρισε νέα συνεδρίαση για τις 17 Νοεμβρίου 2026, ορίζοντας και νέο εισηγητή για την υπόθεση.
Πρόκειται για μια εξέλιξη που επιμηκύνει σημαντικά τη δικαστική διαδρομή μιας υπόθεσης που από τον Νοέμβριο του 2018 έχει συγκλονίσει την ελληνική κοινωνία και έχει αναχθεί σε σύμβολο του αγώνα κατά της έμφυλης βίας.
Τι αφορά η αίτηση επανεξέτασης
Υπενθυμίζεται ότι με την υπ’ αριθμ. 747/2024 απόφαση, που εκδόθηκε στις 23 Μαΐου 2024, το Στ’ Ποινικό Τμήμα του Αρείου Πάγου είχε απορρίψει τις αιτήσεις αναίρεσης που υπέβαλαν οι 2 τελεσιδίκως καταδικασθέντες για τη δολοφονία και τον ομαδικό βιασμό της 21χρονης φοιτήτριας του Πανεπιστημίου Αιγαίου. Πρόκειται για τον τότε 26χρονο ημεδαπό και τον τότε 24χρονο συγκατηγορούμενό του αλβανικής καταγωγής, οι οποίοι είχαν καταδικαστεί από το Μικτό Ορκωτό Εφετείο Αθηνών σε ισόβια και 15 έτη κάθειρξης αντίστοιχα.
Στη συνέχεια, ο δικηγόρος κ. Χάρης Αμπράζης, συνήγορος του ημεδαπού, κατέθεσε αίτηση επανεξέτασης της εν λόγω απόφασης, ισχυριζόμενος ότι τυγχάνει εσφαλμένη. Το Τμήμα εξέτασε την αίτηση στις 21 Ιανουαρίου 2025 αλλά δεν εξέδωσε απόφαση, ορίζοντας επανεκδίκαση για τις 17 Νοεμβρίου 2026 με νέο εισηγητή.

Τα επιχειρήματα της υπεράσπισης
Στην αίτηση επανεξέτασης, ο κ. Αμπράζης επαναφέρει ουσιαστικά τα ίδια επιχειρήματα που είχαν προβληθεί και στις αιτήσεις αναίρεσης. Κεντρικός άξονας παραμένει η αμφισβήτηση της αξιολόγησης των αποδεικτικών στοιχείων από τα δικαστήρια που εξέτασαν την υπόθεση.
Ειδικότερα, η υπεράσπιση ισχυρίζεται ότι ο ημεδαπός κατηγορούμενος είναι αριστερόχειρας, ενώ τα περισσότερα τραύματα που βρέθηκαν στο σώμα της θύματος φέρεται να είναι συμβατά με δράστη δεξιόχειρα. Το στοιχείο αυτό, κατά την υπεράσπιση, δεν εξετάστηκε επαρκώς. Παράλληλα, διατείνεται ότι τα αποτυπώματα στο σίδερο σιδερώματος που χρησιμοποιήθηκε κατά τη διάρκεια της επίθεσης ανήκουν αποκλειστικά στον συγκατηγορούμενο αλβανικής καταγωγής, όχι στον ημεδαπό, και ότι το μόνο χτύπημα που υποστηρίζει ο εντολέας του ότι κατέφερε ήταν ένα «δυνατό κροσέ».
Σε ό,τι αφορά τη μεταφορά της θύματος στη θάλασσα, ο κατηγορούμενος αρνείται ενεργή συμμετοχή, υποστηρίζοντας ότι ίχνη αίματος βρέθηκαν μόνο στα παπούτσια του συγκατηγορούμενου. Επίσης, προβάλλεται ο ισχυρισμός ότι κατά τη διαδικασία ενώπιον του εφετείου αναγνώστηκαν επικριτικά δημοσιεύματα, γεγονός που κατά την υπεράσπιση συνιστά παραβίαση του τεκμηρίου αθωότητας.
Η υπεράσπιση εγείρει επίσης ζήτημα δικονομικής ακυρότητας λόγω αναντιστοιχίας στις ημερομηνίες της κλήσης που επιδόθηκε στον κατηγορούμενο, καθώς και λόγω του ότι η κλήση επιδόθηκε στον κρατούμενο και όχι στον συνήγορό του. Τέλος, γίνεται λόγος για μη συλλογή ψηφιακών δεδομένων από τις ηλεκτρονικές συσκευές της θύματος, στοιχείο που, κατά τον κ. Αμπράζη, επηρεάζει την πληρότητα της αποδεικτικής διαδικασίας.

Η θέση της Εισαγγελίας και της πολιτικής αγωγής
Κατά τη συνεδρίαση της 21ης Ιανουαρίου 2025, η αντεισαγγελέας του Αρείου Πάγου κ. Ελένη Κοντακτσή είχε προτείνει την απόρριψη της αίτησης. Συγκεκριμένα, είχε τονίσει ότι η απόφαση του εφετείου περιέχει ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία, ότι όλα τα αποδεικτικά μέσα αξιολογήθηκαν επαρκώς και αντικειμενικά και ότι δεν υπήρξε παραβίαση των δικαιωμάτων των κατηγορουμένων. Υπογράμμισε επίσης ότι η υπόθεση διεκπεραιώθηκε εντός εύλογου χρονικού διαστήματος, αποτελώντας απόδειξη ταχείας και αποτελεσματικής λειτουργίας της δικαιοσύνης.
Στο ίδιο μήκος κύματος κινήθηκε και ο συνήγορος της πολιτικής αγωγής κ. Ευάγγελος Γκιουγκής. Υποστήριξε ότι η διαδικασία τόσο στο πρωτοβάθμιο όσο και στο δευτεροβάθμιο δικαστήριο ήταν απολύτως σύμφωνη με το δίκαιο και τις αρχές της δίκαιης δίκης.
Η εγκληματική πράξη και η πορεία ως τη δικαστική καταδίκη
Η υπόθεση ανάγεται στις 27 Νοεμβρίου 2018, όταν οι 2 κατηγορούμενοι παρέλαβαν την 21χρονη φοιτήτρια από την οικία της στη Ρόδο και την οδήγησαν σε εξοχική κατοικία στην περιοχή των Πεύκων Λίνδου. Εκεί, σύμφωνα με το κατηγορητήριο, τη βίασαν ομαδικά υπό συνθήκες ακραίας βίας. Η νεαρή γυναίκα δέχθηκε αλλεπάλληλα χτυπήματα με γροθιές και με σίδερο σιδερώματος, ενώ επιχειρήθηκε και στραγγαλισμός. Βαριά τραυματισμένη και σε ημιλιπόθυμη κατάσταση, μεταφέρθηκε στον βραχώδη όρμο «Φώκια», από όπου οι δράστες την έριξαν στη θάλασσα, με αποτέλεσμα τον θάνατό της από πνιγμό.
Το Μικτό Ορκωτό Εφετείο Αθηνών τους καταδίκασε και τους 2 χωρίς να αναγνωρίσει ελαφρυντικά, κρίνοντας ότι τα εγκλήματα διαπράχθηκαν με ιδιαίτερη αγριότητα. Η απόφαση αυτή αποτέλεσε για την οικογένεια της Ελένης και για μεγάλη μερίδα της ελληνικής κοινωνίας την αναμενόμενη δικαίωση.

Η νέα συνεδρίαση στις 17 Νοεμβρίου 2026
Με την αναβολή που αποφάσισε το Στ’ Τμήμα, η υπόθεση επιστρέφει στον Άρειο Πάγο σχεδόν 8 χρόνια μετά τη δολοφονία. Η αλλαγή εισηγητή αποτελεί συνήθη πρακτική σε τέτοιες περιπτώσεις επανεκδίκασης, χωρίς να σηματοδοτεί εκ των προτέρων καμία μεταβολή στην εκτίμηση της υπόθεσης.
Το Τμήμα θα κληθεί να κρίνει εκ νέου αν η αίτηση επανεξέτασης είναι παραδεκτή και ουσιαστικά βάσιμη, ή αν θα την απορρίψει, επιβεβαιώνοντας το αμετάβλητο της ποινής.
Ως τότε, οι δύο καταδικασθέντες εξακολουθούν να εκτίουν τις ποινές τους, με την υπόθεση να παραμένει ανοιχτή τυπικά σε επίπεδο Αρείου Πάγου, αν και όλες οι ουσιαστικές καταδικαστικές αποφάσεις έχουν εκδοθεί και επικυρωθεί.

Άρειος Πάγος: Επανεκδίκαση της αίτησης επανεξέτασης της απόφασης για τη δολοφονία της Ελένης Τοπαλούδη!

Νέα αίτηση αναίρεσης ενώπιον του Αρείου Πάγου άσκησε ο 57χρονος ημεδαπός που καταδικάστηκε από το Τριμελές Πλημμελειοδικείο Ρόδου για προσβολή της γενετήσιας αξιοπρέπειας 19χρονης γυναίκας, σε περιστατικό που φέρεται να διαδραματίστηκε τον Μάιο του 2018.
Η σχετική έκθεση δήλωσης αναίρεσης κατατέθηκε στις 15 Απριλίου 2026 ενώπιον του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Ρόδου, στρεφόμενη κατά της υπ’ αριθμ. 382/4-6-2025 απόφασης, με την οποία επιβλήθηκε στον κατηγορούμενο ποινή φυλάκισης 12 μηνών με τριετή αναστολή.
Η υπόθεση ολοκληρώνει ήδη έναν πλήρη κύκλο δικαστικής περιπλάνησης: πρωτοβάθμια καταδίκη, δευτεροβάθμια καταδίκη, αναίρεση από τον Άρειο Πάγο με την υπ’ αριθμ. 145/22-1-2025 απόφασή του, νέα εκδίκαση και νέα καταδίκη. Τώρα, η υπεράσπιση επιστρέφει για άλλη μια φορά στο ανώτατο ποινικό δικαστήριο της χώρας.
Πληρεξούσιοι δικηγόροι του αναιρεσείοντος ορίστηκαν οι κκ. Στέλιος Κιουρτζής και Φώτης Ρωμαίος.

Τι προσάπτει η αναίρεση στο δικαστήριο
Η έκθεση αναίρεσης στηρίζεται σε 2 κύριους λόγους, με σημαντικό αριθμό επιμέρους ισχυρισμών.
Ο πρώτος λόγος αφορά απόλυτη ακυρότητα της διαδικασίας στο ακροατήριο. Κατά την υπεράσπιση, στη διάρκεια της δίκης ο κ. Κιουρτζής υπέβαλε ρητό αίτημα για κλήτευση και εξέταση του ιατροδικαστή που είχε εξετάσει τη μηνύτρια λίγες ώρες μετά το φερόμενο περιστατικό. Το αίτημα αυτό, σύμφωνα με την αναίρεση, έμεινε «πλήρως αναπάντητο» από το δικαστήριο, γεγονός που κατά την υπεράσπιση συνιστά έλλειψη ακρόασης.
Το αίτημα αυτό δεν ήταν τυχαίο. Στη διάρκεια της δίκης αναγνώστηκαν πρακτικά άλλης απόφασης του ίδιου δικαστηρίου, με την οποία η ίδια η μηνύτρια είχε καταδικαστεί για ψευδή καταμήνυση κατά αστυνομικού που την είχε συνοδεύσει στον ιατροδικαστή. Σε εκείνη τη δίκη, ο ιατροδικαστής κατέθεσε ότι η ίδια η 19χρονη αρνήθηκε να εξεταστεί, επικαλούμενη ότι δεν θα υπήρχε κάποιο εύρημα. Τα στοιχεία αυτά, ισχυρίζεται η υπεράσπιση, ήταν καθοριστικής σημασίας και δικαιολογούσαν απολύτως την εξέταση του ιατροδικαστή ενώπιον του δικαστηρίου.
Το δεύτερος σκέλος του ίδιου λόγου αναφέρεται σε εσφαλμένη εισαγωγή της υπόθεσης στο ακροατήριο. Σύμφωνα με τη δήλωση αναίρεσης, η υπ’ αριθμ. 145/2025 απόφαση του Αρείου Πάγου δεν αναίρεσε εν μέρει την προηγούμενη καταδικαστική απόφαση, όπως παρουσιάστηκε από την εισαγγελέα στη δίκη, αλλά την αναίρεσε πλήρως ως προς την κρίση περί ενοχής. Κατά συνέπεια, η υπόθεση δεν έπρεπε να εκδικαστεί μόνο ως προς το ύψος της ποινής, αλλά να επανεξεταστεί εξ υπαρχής και ο κατηγορούμενος να έχει τη δυνατότητα να αποδείξει την αθωότητά του. Η αναίρεση μάλιστα επισημαίνει ότι η απόφαση του Αρείου Πάγου δεν αναγνώστηκε καν κατά τη διάρκεια της δίκης.
Ο δεύτερος και εκτενέστερος λόγος αναίρεσης εστιάζει στην ουσία της κατηγορίας. Η υπεράσπιση υποστηρίζει ότι το δικαστήριο εφάρμοσε εσφαλμένα το άρθρο του Ποινικού Κώδικα, το οποίο αφορά στην προσβολή γενετήσιας αξιοπρέπειας.

Το επιχείρημα έχει ως εξής: η διάταξη αυτή τυποποιεί ως αδίκημα τις «ασελγείς χειρονομίες» ή τις «προτάσεις που αφορούν ασελγείς πράξεις», δηλαδή ελαφρότερες ερωτικές πράξεις που δεν φθάνουν στο επίπεδο της ασελγούς πράξης. Όμως, αυτό που αναφέρεται στο διατακτικό της καταδικαστικής απόφασης, δηλαδή η τοποθέτηση δακτύλου στον κόλπο της μηνύτριας με παλινδρομικές κινήσεις, δεν μπορεί κατά την υπεράσπιση να χαρακτηριστεί «χειρονομία». Πρόκειται, ισχυρίζεται η αναίρεση, για ασελγή πράξη, η οποία εμπίπτει σε διαφορετική, βαρύτερη ποινική διάταξη.
Εκεί ακριβώς εντοπίζεται και η αντίφαση που προσάπτεται στην απόφαση: στο σκεπτικό της η πράξη χαρακτηρίζεται ως «θωπεία γεννητικών οργάνων», ενώ στο διατακτικό αναφέρεται η εισχώρηση δακτύλου στον κόλπο. Οι 2 αυτές περιγραφές, κατά την υπεράσπιση, δεν ταυτίζονται και η αντίφαση αυτή πλήττει θανάσιμα την αιτιολογία της απόφασης. Επιπλέον, η κρίση ότι επειδή οι χειρονομίες γενετήσιου χαρακτήρα είναι «ήσσονος βαρύτητας», αυτονοήτως οι βαρύτερες πράξεις καλύπτονται από την ίδια διάταξη, χαρακτηρίζεται από την υπεράσπιση ως «προδήλως εσφαλμένη» αυθαίρετη διεύρυνση της αντικειμενικής υπόστασης του εγκλήματος.

Το ιστορικό μιας υπόθεσης που δεν κλείνει
Το φερόμενο περιστατικό χρονολογείται από τη 18η Μαΐου 2018. Η τότε 19χρονη γυναίκα κατήγγειλε ότι ο κατηγορούμενος, επαγγελματίας προπονητής θαλάσσιων σπορ, της πρότεινε μασάζ μετά το τέλος μαθήματος και κατά τη διάρκεια αυτού φέρεται να της ασκούσε σεξουαλική βία. Ο κατηγορούμενος από την πρώτη στιγμή αρνήθηκε κατηγορηματικά οποιαδήποτε εμπλοκή σε πράξεις γενετήσιου χαρακτήρα, υποστηρίζοντας ότι το γεγονός ήταν κατασκευασμένο.
Η υπόθεση έχει διανύσει ασυνήθιστα μακρά δικαστική πορεία. Πρωτοδίκως ο κατηγορούμενος καταδικάστηκε σε φυλάκιση ενός έτους, μετατρέψιμη προς 5 ευρώ ημερησίως. Σε δεύτερο βαθμό η ποινή διαμορφώθηκε σε 12 μήνες με τριετή αναστολή. Στη συνέχεια, ο Άρειος Πάγος με την απόφαση 145/2025 του Ζ’ Ποινικού Τμήματος αναίρεσε την απόφαση ως προς ορισμένες πτυχές, και η υπόθεση επέστρεψε στο Τριμελές Πλημμελειοδικείο Ρόδου, το οποίο εξέδωσε νέα καταδικαστική απόφαση τον Ιούνιο του 2025, με ίδια ποινή.

Νέα αναίρεση στον Άρειο Πάγο για την υπόθεση του «μασάζ» στην Κρεμαστή

Στον Άρειο Πάγο προσέφυγε με αίτηση αναίρεσης ο 52χρονος ημεδαπός που καταδικάστηκε σε ισόβια κάθειρξη για τη δολοφονία ενός 43χρονου ημεδαπού κατοίκου Κρητηνίας Ρόδου, τον Νοέμβριο του 2019, σε ερημική δασική περιοχή μεταξύ Σιαννών και Κρητηνίας.
Η αίτηση ασκήθηκε από τον ίδιο τον κρατούμενο αυτοπροσώπως, ο οποίος διόρισε ως ειδικό πληρεξούσιο συνήγορο για την ενώπιον του Ανώτατου Ακυρωτικού Δικαστηρίου διαδικασία τον κ. Ευτύχιο Αλιγιζάκη, δικηγόρο Πειραιά. Στη δευτεροβάθμια δίκη, ενώπιον του Μικτού Ορκωτού Εφετείου Δωδεκανήσου, τον καταδικασθέντα είχε εκπροσωπήσει και ο κ. Δήμος Μουτάφης, δικηγόρος Ρόδου.

Δύο άνδρες, είκοσι χρόνια γνωριμία και ηρωίνη ανάμεσά τους
Για να κατανοηθεί το πλαίσιο της υπόθεσης, απαιτείται να αναδράμει κανείς στη σχέση των δύο ανδρών, η οποία εκτεινόταν σε βάθος δύο δεκαετιών. Ο καταδικασθείς, τότε 46 ετών, κάτοικος Εμπωνα Ρόδου, διατηρούσε εποχική καντίνα παραδοσιακών προϊόντων στη συμβολή των επαρχιακών οδών Σιαννών και Εμπωνα. Ο 43χρονος θανών, έγγαμος κάτοικος Κρητηνίας, είχε επί εικοσαετία επιχείρηση καφέ και πώλησης παραδοσιακών προϊόντων στην ίδια περιοχή. Παράλληλα, ο 43χρονος έπασχε από πολλαπλή σκλήρυνση κατά πλάκας, μια πάθηση που τον ταλαιπωρούσε εδώ και χρόνια, προκαλώντας του δυσκινησία στα πόδια και στα χέρια, προβλήματα στην ισορροπία και διαλείποντα επεισόδια αδυναμίας.
Από τα τέλη του 2018, η απλή γνωριμία μεταξύ των δύο ανδρών εξελίχθηκε σε συναλλακτική σχέση διπλής φύσης: από τη μία, ο 43χρονος προμήθευε τον κατηγορούμενο με παραδοσιακά προϊόντα για την επιχείρησή του. Από την άλλη, αντάλλασσαν μικροποσότητες ηρωίνης, καθώς ο 43χρονος χρησιμοποιούσε περιστασιακά ναρκωτικές ουσίες συμπληρωματικά προς τη φαρμακευτική αγωγή για την ανακούφιση των συμπτωμάτων της νόσου του. Σταδιακά, ο 46χρονος είχε αναπτύξει βαριά εξάρτηση από την ηρωίνη, καταναλώνοντας έως και 2 γραμμάρια ημερησίως κατά τις μαρτυρίες.

Οι ημέρες πριν από την τραγωδία
Κατά το δεκαήμερο που προηγήθηκε της δολοφονίας, οι σχέσεις των δύο ανδρών επιδεινώθηκαν δραματικά. Είχε συσσωρευτεί χρέος του κατηγορουμένου προς τον παθόντα συνολικού ύψους περίπου 450 ευρώ, εκ των οποίων τα 300 αφορούσαν σε συναλλαγές ναρκωτικών και τα υπόλοιπα σε πώληση παραδοσιακών προϊόντων. Η καθυστέρηση εξόφλησης πυροδότησε έντονες λεκτικές διενέξεις τόσο τηλεφωνικά όσο και δια ζώσης.
Η σύζυγος του 43χρονου κατέθεσε ότι άκουσε τον άνδρα της να φωνάζει σε τηλεφωνική συνομιλία με τον κατηγορούμενο «και τι θα με κάνεις ρε; Θα με φας;», ενώ σε άλλη συνομιλία άκουσε τον σύζυγό της να λέει «τι θες να πεις, θα με σκοτώσεις κιόλας;». Μια με δύο ημέρες πριν τον θάνατο, ο 43χρονος ανέφερε στη σύζυγό του ότι ο κατηγορούμενος του είχε εμφανιστεί σε προηγούμενη συνάντηση φέροντας κυνηγετικό όπλο, γεγονός που τον τρόμαξε, αν και ο κατηγορούμενος του είπε τότε ότι δεν ήταν οπλισμένο.
Ο χώρος, η ώρα και τα 4 πυρά
Το απόγευμα της 6ης Νοεμβρίου 2019, ο 43χρονος ενημέρωσε τη σύζυγό του ότι θα πήγαινε να συναντήσει τον κατηγορούμενο, ο οποίος τον είχε καλέσει υποτίθεται για να του δώσει τα οφειλόμενα χρήματα. Έφυγε με το Ι.Χ.Ε. αυτοκίνητό του περίπου στις 17:15 με 17:30 και δεν επέστρεψε ποτέ. Το τηλέφωνό του ήταν κλειστό, κάτι που δεν συνήθιζε.
Την ίδια ώρα, ο κατηγορούμενος ανέμενε πεζός τον 43χρονο σε ερημική δασική περιοχή μεταξύ Σιαννών και Κρητηνίας, φορώντας γιλέκο με 36 φυσίγγια και κρατώντας την κυνηγετική καραμπίνα μάρκας BERETTA. Όταν έφθασε ο θανών, ο κατηγορούμενος επιβιβάστηκε στη θέση του συνοδηγού και υπέδειξε στον 43χρονο να οδηγήσει σε πιο απόμερο σημείο, σε αδιέξοδο αγροτικό χωματόδρομο στο 3ο χιλιόμετρο της επαρχιακής οδού Εμπωνα-Σιαννών, σε απόσταση 200 μέτρων από την κύρια οδό.
Εκεί ξέσπασε έντονη λογομαχία: ο κατηγορούμενος απαίτησε από τον 43χρονο να του παραδώσει ποσότητα ηρωίνης για άμεση χρήση. Ο 43χρονος αρνήθηκε, επικαλούμενος τα ανεξόφλητα χρέη. Όταν ο τραυματισμένος παθών επιχείρησε να εκκινήσει το αυτοκίνητό του για να αποχωρήσει, ο κατηγορούμενος τον πυροβόλησε 2 φορές από την αριστερή πλευρά του οδηγού, θραύοντας το τζάμι. Ο 43χρονος, με τα κινητικά προβλήματα που είχε λόγω της νόσου του, κινήθηκε ελάχιστα μέτρα εμπρός. Στη συνέχεια ο δράστης άνοιξε τη θύρα του συνοδηγού και τον πυροβόλησε άλλες 2 φορές, από πολύ κοντινή απόσταση.
Η ιατροδικαστική έκθεση κατέγραψε 4 τραύματα: 2 εξ επαφής στον θώρακα με καταστροφή πνεύμονα, στομάχου, παγκρέατος και καρδιάς, και 2 εξ επαφής στον λαιμό και την παρωτιδική χώρα με πλήρη διατομή τραχείας και σφαγίτιδων φλεβών. Ο θάνατος επήλθε ως μόνη ενεργός αιτία αυτών των κακώσεων.

Η συμπεριφορά μετά τη δολοφονία
Αμέσως μετά την πράξη, ο κατηγορούμενος έψαξε στο αυτοκίνητο του θύματος και βρήκε 200 mg ηρωίνης δίπλα στις ταχύτητες, των οποίων έκανε χρήση. Στη συνέχεια αφαίρεσε και κατέστρεψε τα 2 κινητά τηλέφωνα του 43χρονου, περισυνέλεξε 3 από τους 4 κάλυκες, έκρυψε σε διαφορετικές τοποθεσίες το κυνηγετικό όπλο, το γιλέκο με τα φυσίγγια και τα κατεστραμμένα τηλέφωνα, και επέστρεψε στην οικία του. Σύμφωνα με τα πρακτικά της δίκης, αφού έκανε μπάνιο και ξυρίστηκε, εμφανίστηκε την επόμενη ημέρα σε κτήμα γνωστού του για να βοηθήσει στο μάζεμα ελιών, τηρώντας τη δέσμευσή του.
Την 8η Νοεμβρίου 2019 το πρωί, ευρισκόμενος σε ιδιαίτερα επιβαρυμένη ψυχολογική κατάσταση και λόγω στερητικών συμπτωμάτων, ομολόγησε αυτοβούλως στον αστυνομικό που τον ανέκρινε ότι είχε σκοτώσει τον 43χρονο και οδήγησε τις αρχές τόσο στον τόπο του εγκλήματος όσο και σε όλα τα σημεία απόκρυψης των αντικειμένων. Ο αστυνομικός κατέθεσε ότι «αν δεν μας υποδείκνυε ο ίδιος τον χώρο που είχε αποκρύψει την καραμπίνα, σε καμία περίπτωση δεν θα την βρίσκαμε». Ο ίδιος αστυνομικός κατέθεσε επίσης ότι πριν από την απολογία του στον ανακριτή, ο κατηγορούμενος είχε μεταφερθεί στο νοσοκομείο λόγω στερητικών συμπτωμάτων.

Δύο καταδίκες, μία ισόβια ποινή και επικύρωση χωρίς ελαφρυντικά
Πρωτόδικα, το Μικτό Ορκωτό Δικαστήριο Κω καταδίκασε τον κατηγορούμενο σε ισόβια κάθειρξη. Μετά από έφεση, το Μικτό Ορκωτό Εφετείο Δωδεκανήσου επανεξέτασε πλήρως την υπόθεση και με απόφασή του επικύρωσε ουσιαστικά την πρωτόδικη κρίση, επιβάλλοντας ισόβια κάθειρξη, συνολική ποινή φυλάκισης 12 μηνών, συνολική χρηματική ποινή 900 ευρώ και έξοδα ποινικής διαδικασίας 2.000 ευρώ. Ο καταδικασθείς κηρύχθηκε ένοχος χωρίς κανένα ελαφρυντικό για ανθρωποκτονία από πρόθεση σε ήρεμη ψυχική κατάσταση, παράνομη οπλοφορία και οπλοχρησία κυνηγετικού όπλου, καθώς και παράνομη κατοχή όπλων και πυρομαχικών.
Το δικαστήριο απέρριψε όλους τους αυτοτελείς ισχυρισμούς που πρόβαλε η υπεράσπιση: τον μειωμένο καταλογισμό λόγω τοξικομανίας, τη μεταβολή της κατηγορίας σε ανθρωποκτονία εν βρασμώ ψυχικής ορμής, τα ελαφρυντικά ανάρμοστης συμπεριφοράς του παθόντος, ειλικρινούς μεταμέλειας και καλής συμπεριφοράς μετά την πράξη. Αιτιολόγησε την απόρριψη κυρίως με βάση τον μεθοδευμένο χαρακτήρα της πράξης, τη γρήγορη και οργανωμένη απόκρυψη των αποδεικτικών στοιχείων, και την κρίση ότι ο καταδικασθείς παρέμεινε λειτουργικός και με πλήρη συνείδηση τόσο κατά τη διάρκεια της ανθρωποκτονίας όσο και αμέσως μετά.
Με τον πρώτο λόγο αναίρεσης, ο καταδικασθείς αμφισβητεί την επάρκεια της αιτιολογίας ως προς την απόρριψη του ισχυρισμού μειωμένου καταλογισμού βάσει του άρθρου 36 του Ποινικού Κώδικα. Το κεντρικό επιχείρημά του εδράζεται σε μια αντίφαση που εντοπίζει στο σκεπτικό της απόφασης: το Εφετείο αφενός παραδέχεται ότι προκύπτουν «ενδείξεις μακροχρόνιας χρήσης ηρωίνης αλλά και ψυχολογικής εξάρτησης υψηλής έντασης» και ότι ο κατηγορούμενος «ενσωμάτωσε τη χρήση ηρωίνης στον μηχανισμό αυτορρύθμισής του», αφετέρου καταλήγει ότι δεν πληρούνται τα κριτήρια του άρθρου 36 Π.Κ.
Με τον δεύτερο λόγο αναίρεσης, ο καταδικασθείς στρέφεται κατά της απόρριψης της ελαφρυντικής περίστασης που αφορά στη συμπεριφορά μετά την πράξη για μεγάλο χρονικό διάστημα, ακόμα και κατά την κράτηση.
Ο αναιρεσείων ζητά από τον Άρειο Πάγο να γίνει δεκτή η αίτησή του και να αναιρεθεί η απόφαση 52/2024, ώστε να απαλλαγεί από κάθε κατηγορία και ποινή, επικαλούμενος και τυχόν αυτεπαγγέλτως εξεταζόμενους λόγους που ο Άρειος Πάγος θα εντοπίσει κατά την εξέτασή της.

Στον Άρειο Πάγο η δολοφονία του 43χρονου Κρητηνέζου στα βουνά της Ρόδου

Η υπόθεση κατασκοπείας που απασχόλησε έντονα τη Ρόδο τα τελευταία χρόνια μπαίνει σε νέα φάση, μετά την κρίση του ανώτατου δικαστηρίου. Το Στ’ Ποινικό Τμήμα του Αρείου Πάγου, με την υπ’ αρίθμ. 418/ 31 Μαρτίου 2026 απόφαση, έκανε δεκτή την αναίρεση και διέταξε την επανάληψη της δίκης στο Μικτό Ορκωτό Εφετείο Δωδεκανήσου, με νέα σύνθεση.
Η εξέλιξη αυτή σηματοδοτεί πρακτικά ότι το εφετειακό αποτέλεσμα της υπόθεσης δεν παραμένει ως έχει, καθώς ανοίγει ξανά ο δρόμος για πλήρη επανεκδίκαση, με νέα αξιολόγηση πραγματικών και νομικών ζητημάτων που είχαν αναδειχθεί από την υπεράσπιση.
Στον πυρήνα της υπόθεσης βρίσκονται δύο άνδρες, ηλικίας 36 και 53 ετών, οι οποίοι είχαν καταδικαστεί για κατασκοπεία από κοινού και κατ’ εξακολούθηση, με αντικείμενο τη συγκέντρωση και διαβίβαση πληροφοριών που, κατά το κατηγορητήριο, αφορούσαν στρατιωτικές κινήσεις, εξοπλισμό και επάνδρωση ελληνικών πολεμικών πλοίων.
Το χρονικό που οδήγησε στην νέα δίκη
Το υπόβαθρο της υπόθεσης συνδέεται με γεγονότα που φέρονται να εκτυλίχθηκαν το 2020 και ειδικότερα τον Νοέμβριο, στο περιβάλλον των θαλάσσιων μετακινήσεων προς το Καστελλόριζο. Ο 53χρονος εργαζόταν σε επιβατηγό οχηματαγωγό πλοίο και, σύμφωνα με το κατηγορητήριο και στοιχεία της δικογραφίας, κατέγραφε κινήσεις και φωτογράφιζε πολεμικά πλοία, αποστέλλοντας υλικό και πληροφορίες στον 36χρονο, ο οποίος ήταν πρώην γραμματέας του Τουρκικού Προξενείου στη Ρόδο.
Η υπόθεση οδηγήθηκε στη δικαιοσύνη και κρίθηκε αρχικά σε πρώτο βαθμό. Η πρωτόδικη απόφαση αναγνώρισε στον 36χρονο το ελαφρυντικό του πρότερου σύννομου βίου και του επέβαλε κάθειρξη 5 ετών. Για τον 53χρονο επιβλήθηκε φυλάκιση 4 ετών. Σε δεύτερο βαθμό, το Μικτό Ορκωτό Εφετείο Δωδεκανήσου επιβεβαίωσε τις ενοχές, με διαφοροποιήσεις στις ποινές, καθώς η ποινή του 53χρονου μειώθηκε κατά 1 έτος, ενώ η ποινή του 36χρονου διατηρήθηκε και, κατά τα αναφερόμενα, οδήγησε τον νεότερο κατηγορούμενο στις φυλακές χωρίς αναστολή.
Ακολούθησε η εκδίκαση των αιτήσεων αναίρεσης κατά των υπ’ αρίθμ. 25 και 27 2024 αποφάσεων του Μικτού Ορκωτού Εφετείου Δωδεκανήσου. Η συζήτηση της αναίρεσης είχε τοποθετήσει στο επίκεντρο το ουσιαστικό ερώτημα της υπόθεσης, δηλαδή το τι συνιστά κρατικό απόρρητο και με ποιον τρόπο τεκμηριώνεται ότι μία πληροφορία υπάγεται σε καθεστώς διαβάθμισης.

Το αποδεικτικό υλικό και οι επικοινωνίες που βρέθηκαν στο επίκεντρο
Σημαντικό μέρος της δικογραφίας είχε συνδεθεί με ευρήματα από το κινητό τηλέφωνο του 36χρονου. Στη συσκευή αναφέρονται φωτογραφίες πολεμικών πλοίων του Πολεμικού Ναυτικού, με εμφανή στοιχεία εξοπλισμού και αριθμούς πλοίων. Παράλληλα, αναφέρονται μηνύματα που σχετίζονται με αναζητήσεις για τη θέση συγκεκριμένων πολεμικών σκαφών.
Χαρακτηριστική είναι η αναφορά σε ανταλλαγή μηνυμάτων της 3ης Νοεμβρίου 2020, όταν ο 36χρονος φέρεται να ζήτησε πληροφορίες για το σκάφος Ρ32 με το ερώτημα «Το σκάφος Ρ32 δεν είναι ορατό στο σημείο. Είναι σωστός ο αριθμός;» και ο 53χρονος φέρεται να απάντησε «Δεν φαίνεται εντελώς επειδή είναι σκοτεινά».
Ο 53χρονος, σύμφωνα με τα στοιχεία που είχαν δημοσιοποιηθεί για την υπόθεση, φέρεται στην προανακριτική του απολογία να παραδέχθηκε ότι κατέγραφε στρατιωτικές κινήσεις και φωτογράφιζε πλοία από το κατάστρωμα, κατόπιν εντολών του συγκατηγορούμενού του. Αναφέρεται επίσης ότι οι επικοινωνίες τους γίνονταν κυρίως μέσω WhatsApp, με αιτιολόγηση ότι επιδιώκονταν λιγότερα ίχνη επικοινωνίας. Ωστόσο, στη συνέχεια, ενώπιον της ανακρίτριας, αναφέρεται ότι ανασκεύασε τις δηλώσεις του, γεγονός που είχε αποτελέσει αντικείμενο αξιολόγησης από τα δικαστήρια.
Η καρδιά της αναίρεσης: το ερώτημα για το κρατικό απόρρητο
Ο βασικός άξονας της αίτησης αναίρεσης, όπως είχε παρουσιαστεί από την υπεράσπιση, αφορούσε στον τρόπο ερμηνείας και εφαρμογής των άρθρων 148 και 149 του Ποινικού Κώδικα. Κατά τους ισχυρισμούς της υπεράσπισης, το εφετειακό δικαστήριο φέρεται να θεώρησε ότι εικόνες πολεμικών πλοίων και παρατηρήσεις σχετικές με στρατιώτες που αποβιβάζονται σε νησιά του Ανατολικού Αιγαίου συνιστούν από μόνες τους κρατικά απόρρητα, χωρίς να υπάρχει προηγούμενος επίσημος χαρακτηρισμός τους ως απόρρητων από αρμόδια κυβερνητική αρχή.
Η υπεράσπιση είχε βασιστεί στον ορισμό του άρθρου 149 ΠΚ, σύμφωνα με τον οποίο κρατικό απόρρητο είναι πληροφορία στην οποία έχουν πρόσβαση μόνο συγκεκριμένα και περιορισμένα πρόσωπα και η οποία έχει χαρακτηριστεί ρητά ως μυστική από την κυβέρνηση. Είχε προταχθεί το επιχείρημα ότι φωτογραφίες πολεμικών πλοίων ελλιμενισμένων σε δημόσια λιμάνια, αριθμοί ναυτών και στρατιωτών και θέσεις πλοίων, ως δεδομένα ορατά ή προσβάσιμα στον δημόσιο χώρο, δεν θα μπορούσαν να υπαχθούν σε καθεστώς απορρήτου χωρίς επίσημη πράξη διαβάθμισης.
Στο ίδιο πλαίσιο, η υπεράσπιση είχε επικαλεστεί και νομολογία του Αρείου Πάγου, ενδεικτικά την ΑΠ 1109/2023, υποστηρίζοντας ότι τα δικαστήρια δεν έχουν εξουσία να κρίνουν αυτοτελώς την απόρρητη φύση μίας πληροφορίας, όταν αυτή δεν έχει χαρακτηριστεί ως τέτοια από την κυβέρνηση.

Η καταγγελλόμενη σύγχυση ανάμεσα σε έννοιες του Ποινικού και του Στρατιωτικού Ποινικού Κώδικα
Ένας επιπλέον λόγος αναίρεσης που είχε τεθεί ήταν η υποστηριζόμενη σύγχυση στην εφετειακή απόφαση μεταξύ των όρων κρατικό απόρρητο, όπως ορίζεται στον Ποινικό Κώδικα, και μυστική στρατιωτική πληροφορία, όπως περιγράφεται στο άρθρο 143 του Στρατιωτικού Ποινικού Κώδικα. Κατά την υπεράσπιση, οι έννοιες αυτές δεν είναι νομικά ταυτόσημες και η ταύτισή τους οδηγεί σε ασάφεια ως προς τα απαιτούμενα στοιχεία θεμελίωσης του αδικήματος.
Στη συλλογιστική αυτή, οι στρατιωτικές πληροφορίες θα μπορούσαν να λάβουν τον χαρακτήρα του κρατικού απορρήτου μόνο αν πληρούνται σωρευτικά δύο προϋποθέσεις, δηλαδή επίσημος χαρακτηρισμός από την κυβέρνηση και περιορισμός πρόσβασης σε αυτές. Η υπεράσπιση είχε υποστηρίξει ότι, στην επίδικη περίπτωση, δεν τεκμηριώθηκε ότι οι επίμαχες πληροφορίες πληρούσαν αυτές τις προϋποθέσεις.
Από την φωτογράφηση στην κατασκοπεία και το επιχείρημα για το παλαιό νομικό καθεστώς
Στην επιχειρηματολογία της υπεράσπισης είχε τεθεί επίσης το ζήτημα του πώς μεταβαίνει κανείς νομικά από την πράξη της λήψης εικόνων στον δημόσιο χώρο στην κατηγορία της κατασκοπείας. Είχε υποστηριχθεί ότι υπό παλαιότερο νομικό καθεστώς, η φωτογράφιση στρατιωτικών πλοίων αντιμετωπιζόταν ως αυτοτελές αδίκημα παράνομης απεικόνισης και όχι ως κατασκοπεία. Με την κατάργηση της σχετικής διάταξης στον νέο Ποινικό Κώδικα, είχε προβληθεί ο ισχυρισμός ότι η απλή αποτύπωση εικόνων σε δημόσιους χώρους δεν αρκεί για να θεμελιώσει κατασκοπεία, αν δεν αποδειχθεί ότι αφορά πληροφορίες χαρακτηρισμένες ως απόρρητες.
Η υπεράσπιση είχε συνδέσει το επιχείρημα αυτό με τα πραγματικά δεδομένα της υπόθεσης, δηλαδή ότι τα πλοία βρίσκονταν σε πολιτικά λιμάνια με ελεύθερη πρόσβαση του κοινού και ότι οι φωτογραφίες είχαν ληφθεί με κοινό κινητό τηλέφωνο από απόσταση.
Η νέα δίκη θα επαναφέρει στο προσκήνιο και τις πτυχές που είχαν αναδειχθεί από τα ευρήματα των ψηφιακών επικοινωνιών, τις απολογίες, τις ανασκευές και τη συνολική αξιολόγηση του υλικού, σε συνδυασμό με το πώς το δικαστήριο θα σταθμίσει το στοιχείο της πρόθεσης και του σκοπού διαβίβασης, όπως έχει τεθεί στο κατηγορητήριο.
Στην υπόθεση είχαν παρασταθεί, ως συνήγοροι υπεράσπισης του 36χρονου, οι κ.κ. Ηλίας Αναγνωστόπουλος, Αλέξανδρος Τσαγκαλίδης και Τίνα Χατζηκωνσταντίνου. Για τον 53χρονο είχε παρασταθεί ο κ. Στέλιος Αλεξανδρής.

Αρειος Πάγος: Αναίρεση και επανάληψη της δίκης για την πολύκροτη υπόθεση κατασκοπείας στη Ρόδο

Η απόφαση 1532/2025 του Αρείου Πάγου, του Ζ Ποινικού Τμήματος, που καθαρογράφηκε και δημοσιεύθηκε, αφορά υπόθεση ρευματοκλοπής που αποδόθηκε σε Ροδίτη κατηγορούμενο, με αντικείμενο κατανάλωση ηλεκτρικής ενέργειας η οποία, κατά τα δικαστικά πορίσματα, δεν καταγραφόταν κατά τα 2/3 λόγω τεχνικής παρέμβασης σε μετρητική διάταξη, με αποτέλεσμα να αποδίδεται συνολική αξία άνω των 120.000 ευρώ, κατ’ εξακολούθηση και κατ’ επάγγελμα.
Στο επίκεντρο της απόφασης του ανώτατου δικαστηρίου βρέθηκαν οι αιτιάσεις περί ακυρότητας του κλητηρίου θεσπίσματος, η ένσταση περί παράνομης παράστασης προς υποστήριξη της κατηγορίας από τον ΔΕΔΔΗΕ, καθώς και οι ισχυρισμοί περί ελλιπούς αιτιολογίας και περί εσφαλμένης εφαρμογής της ουσιαστικής ποινικής διάταξης για τη διακεκριμένη κλοπή ηλεκτρικής ενέργειας. Ο Άρειος Πάγος κατέληξε ότι οι λόγοι αναίρεσης δεν ευσταθούν και επικύρωσε, ως προς την αναιρετική κρίση, την καταδικαστική πορεία της υπόθεσης, επιβάλλοντας στον αναιρεσείοντα δικαστικά έξοδα 800 ευρώ.
Η δικονομική διαδρομή μέχρι την καθαρογραφή και τη δημοσίευση
Η αίτηση αναίρεσης στρεφόταν κατά της υπ’ αριθ. 78, 104, 134/2024 απόφασης του Τριμελούς Εφετείου Κακουργημάτων Δωδεκανήσου.
Στη διαδικασία ενώπιον του Αρείου Πάγου παρέστησαν ως υποστηρίζουσες την κατηγορία οι εταιρείες ΔΕΔΔΗΕ ΑΕ και ΔΕΗ ΑΕ, ενώ το δικαστήριο, μετά την εισαγγελική πρόταση περί απόρριψης, προχώρησε στην αξιολόγηση τόσο του παραδεκτού όσο και της βασιμότητας των προβαλλόμενων λόγων.
Ο κατηγορούμενος εκπροσωπήθηκε από τον δικηγόρο κ. Εμμανουήλ Κουτσούκο και οι υποστηρίζουσες την κατηγορία από τους κ.κ. Γεώργιο Μαυρομμάτη, Άγγελο Κωνσταντινίδη και Ιωάννη Μοροζίνη.
Το ιστορικό της αποδιδόμενης ρευματοκλοπής και το τεχνικό εύρημα
Κατά το κατηγορητήριο και τα πραγματικά περιστατικά που έγιναν δεκτά από τα δικαστήρια της ουσίας, η πράξη τοποθετείται στη Ρόδο και αφορά χρονικό διάστημα από 25 Σεπτεμβρίου 2008 έως 1 Ιουνίου 2015. Η αποδιδόμενη μεθοδολογία συνδέεται με παρέμβαση σε κιβώτιο δοκιμών που παρεμβάλλεται στη μετρητική διάταξη. Το κιβώτιο δοκιμών, όπως περιγράφεται στο αποδεικτικό υλικό, λειτουργεί ως ενδιάμεση διάταξη μεταξύ τριφασικού μετρητή κατανάλωσης και μετασχηματιστών έντασης, επιτρέποντας τη μέτρηση μεγάλης παροχής.
Σύμφωνα με όσα έγιναν δεκτά, διαπιστώθηκε ότι στους ακροδέκτες έντασης της Β και Γ φάσης είχε τοποθετηθεί υλικό τύπου κόλλα ή βερνίκι, με μονωτικές ιδιότητες, ώστε να διακόπτεται η ηλεκτρική συνέχεια χωρίς να είναι άμεσα εμφανές μακροσκοπικά. Κατά το δικαστικό πόρισμα, η συνέπεια ήταν μηδενική καταγραφή ενέργειας στις 2 από τις 3 φάσεις, άρα μη καταγραφή των 2/3 της καταναλισκόμενης ηλεκτρικής ενέργειας.
Η υπόθεση συνδέθηκε και με χρονική εξέλιξη ελέγχων. Έγινε δεκτό ότι το 2014 τέθηκε σε λειτουργία σύστημα τηλεμέτρησης που επέτρεψε τον εντοπισμό αποκλίσεων στην κατανάλωση, ενώ στις 4 Σεπτεμβρίου 2014 τοποθετήθηκε ψηφιακός μετρητής. Ακολούθησε αιφνιδιαστικός έλεγχος στις 3 Ιουνίου 2015, κατά τον οποίο εντοπίστηκε παραβίαση. Στη συνέχεια, στις 19 Ιουνίου 2015, τριμελές συνεργείο προχώρησε σε έλεγχο, αφαίρεση μετρητή, αντικατάσταση κιβωτίου δοκιμών, σφράγιση και αποστολή του παραβιασμένου κιβωτίου στην Αθήνα για περαιτέρω έλεγχο.
Σημαντικό ρόλο είχε πραγματογνωμοσύνη με ημερομηνία 12 Δεκεμβρίου 2017, από ηλεκτρολόγους μηχανικούς που είχαν ορισθεί με ανακριτική διάταξη. Η πραγματογνωμοσύνη αποτυπώνει ως εύρημα την επικάλυψη συνδετήρων και περιοχών επαφής με διαφανή ουσία μονωτικού χαρακτήρα, με σκοπό την παρεμπόδιση της συνέχειας στους ακροδέκτες της Β και Γ φάσης.
Παράλληλα, αξιοποιήθηκε συγκριτική εικόνα κατανάλωσης. Το δικαστήριο της ουσίας, όπως αναφέρεται, αξιολόγησε ότι μετά τις 25 Σεπτεμβρίου 2008 εμφανίστηκε εντυπωσιακή πτώση σε μετρήσεις και ότι μετά την αντικατάσταση του κιβωτίου δοκιμών υπήρξε αισθητή αύξηση, σε σύγκριση με αντίστοιχες περιόδους προηγούμενου έτους. Η ανάλυση αυτή συνδέθηκε, στο δικανικό σκεπτικό, με συμπέρασμα περί ύπαρξης παρέμβασης που ωφελούσε την ηλεκτροδοτούμενη επιχείρηση.
Τα οικονομικά μεγέθη που τέθηκαν στη δίκη
Στο πλαίσιο της αποδιδόμενης πράξης, περιγράφηκαν ποσότητες και αξίες. Κατά το κατηγορητήριο, αναφέρθηκε διαφυγούσα ηλεκτρική ενέργεια 3.191.514 Kwh και ποσότητα άεργου 988.270 ΩΧΒ. Η αξία αποτυπώθηκε ως 534.077,79 ευρώ πλέον ΦΠΑ 57.192 ευρώ, με παραπομπή σε πίνακες διαφυγούσας ενέργειας για την περίοδο 25 Σεπτεμβρίου 2008 έως 1 Ιουνίου 2015.
Η καταδίκη στο Εφετείο και το πλαίσιο της κρίσης
Το Τριμελές Εφετείο Κακουργημάτων Δωδεκανήσου, σε δεύτερο βαθμό, κήρυξε ένοχο τον κατηγορούμενο για κλοπή ηλεκτρικής ενέργειας αξίας άνω των 120.000 ευρώ, κατ’ εξακολούθηση και κατ’ επάγγελμα. Επιβλήθηκε ποινή φυλάκισης 2 ετών, με αναστολή 3 ετών, με αναγνώριση ελαφρυντικών περιστάσεων του άρθρου 84 παρ. 2α και δ του ΠΚ.
Η αναιρετική προσβολή επικεντρώθηκε σε σημεία της διαδικασίας και της αιτιολογίας, όχι σε νέα πραγματικά περιστατικά. Ο Άρειος Πάγος, εξετάζοντας την προσβαλλόμενη απόφαση και τα πρακτικά, κινήθηκε εντός των ορίων του αναιρετικού ελέγχου, δηλαδή στον έλεγχο ακυροτήτων, αιτιολογίας και ορθής εφαρμογής του νόμου, χωρίς επαναξιολόγηση των αποδείξεων.
Το κλητήριο θέσπισμα και η ένσταση ακυρότητας
Ένας βασικός άξονας της αναίρεσης αφορούσε στην ακρίβεια του κλητηρίου θεσπίσματος. Η ένσταση που είχε τεθεί από την υπεράσπιση εστίαζε στη μη αναφορά του χρόνου διενέργειας ελέγχου από συνεργείο του ΔΕΔΔΗΕ, με επίκληση διάταξης κανονιστικού πλαισίου περί χρονικού ορίου υπολογισμού απωλεσθείσας ενέργειας. Τα δικαστήρια της ουσίας απέρριψαν την ένσταση με σκεπτικό ότι το κλητήριο θέσπισμα δεν απαιτεί λεπτομέρειες που προσιδιάζουν σε αιτιολογημένη δικαστική απόφαση και ότι ο χρόνος τελευταίου ελέγχου δεν αποτελεί αναγκαίο στοιχείο για τον ορισμό της ποινικής κατηγορίας. Ο Άρειος Πάγος έκρινε ότι η απόρριψη αυτή είχε ειδική και επαρκή αιτιολογία και ότι το κλητήριο θέσπισμα περιέγραφε την πράξη με τρόπο που επέτρεπε στον κατηγορούμενο να προσδιορίσει την κατηγορία.
Με αυτή τη συλλογιστική, απορρίφθηκε ως αβάσιμος ο λόγος αναίρεσης που επικαλούνταν απόλυτη ή σχετική ακυρότητα και έλλειψη αιτιολογίας ως προς το ζήτημα του κλητηρίου θεσπίσματος.
Η παράσταση προς υποστήριξη της κατηγορίας από τον ΔΕΔΔΗΕ
Δεύτερος κεντρικός πυλώνας ήταν η ένσταση περί παράνομης παράστασης του ΔΕΔΔΗΕ. Η υπεράσπιση υποστήριξε ότι δικαιούχος της αξίας της κλαπείσας ενέργειας είναι άλλος φορέας και ότι ο ΔΕΔΔΗΕ δεν υφίσταται άμεση περιουσιακή ζημία από την κλοπή. Από το δικαστήριο υιοθετήθηκε η κρίση ότι ο ΔΕΔΔΗΕ έχει άμεσο έννομο συμφέρον και μπορεί να θεμελιώνει παράσταση για χρηματική ικανοποίηση λόγω ηθικής βλάβης που αφορά κύρος, φήμη και αξιοπιστία, καθώς και λόγω άμεσης ζημίας που συνδέεται με απώλειες από Χρεώσεις Χρήσης Δικτύου.
Η ουσιαστική διάταξη της κλοπής ηλεκτρικής ενέργειας και η αιτιολογία της ενοχής
Ως προς την ουσία, η απόφαση αναπτύσσει το πλαίσιο της κλοπής, με αναφορά ότι κινητό πράγμα θεωρείται και η ενέργεια του ηλεκτρισμού, ενώ περιγράφεται ο συνήθης τρόπος τέλεσης της κλοπής ηλεκτρικής ενέργειας μέσω τεχνικής επέμβασης που οδηγεί σε μειωμένη καταγραφή.
Η αναίρεση προέβαλε ισχυρισμούς περί εκ πλαγίου παραβίασης του άρθρου 374 ΠΚ, δηλαδή περί αντιφάσεων ή κενών που θα καθιστούσαν ανέφικτο τον αναιρετικό έλεγχο. Ο Άρειος Πάγος έκρινε ότι η απόφαση του Εφετείου περιείχε σαφή, πλήρη και χωρίς λογικά κενά αιτιολογία, παραθέτοντας τα περιστατικά που συγκροτούν την αντικειμενική και υποκειμενική υπόσταση, τις κατηγορίες αποδεικτικών μέσων και το σκεπτικό υπαγωγής.
Στο ίδιο πλαίσιο, σημειώνεται και η διάκριση μεταξύ παλαιότερης και ισχύουσας μορφής της διάταξης περί διακεκριμένης κλοπής, με παρατήρηση ότι το ποσοτικό κριτήριο των 120.000 ευρώ παραμένει ως στοιχείο διακεκριμένης μορφής, ενώ η ποινική μεταχείριση διαφοροποιείται ως προς το σκέλος της χρηματικής ποινής στο νεότερο πλαίσιο. Η αναιρετική κρίση, ωστόσο, δεν κινήθηκε στη στάθμιση ποινής, αλλά στην ορθότητα εφαρμογής και αιτιολογίας.

Η έμπρακτη μετάνοια, οι καταβολές και οι ισχυρισμοί περί παραγραφής
Ιδιαίτερη αναφορά γίνεται στην επίκληση έμπρακτης μετάνοιας και σε ισχυρισμούς περί εξάλειψης του αξιοποίνου και παραγραφής. Κατά τα αναφερόμενα, προβλήθηκαν καταβολές συνολικού ύψους 180.896 ευρώ πριν από την πρωτόδικη εκδίκαση, οι οποίες συνδέθηκαν με προσωρινές διαταγές στο πλαίσιο ασφαλιστικών μέτρων.
Ο Άρειος Πάγος έκρινε ότι, κατά το μέρος που επιχειρήθηκε θεμελίωση εξάλειψης αξιοποίνου, ο ισχυρισμός ήταν απαράδεκτος ως αόριστος, επειδή δεν περιείχε τα απαιτούμενα στοιχεία περί εκούσιας ικανοποίησης πριν από την πρώτη εξέταση ως υπόπτου ή κατηγορουμένου. Παράλληλα, κρίθηκε ότι ο ισχυρισμός περί μετατροπής της πράξης σε πλημμέλημα λόγω μεταγενέστερων μερικών καταβολών είναι μη νόμιμος, διότι, όταν η πράξη αποδίδεται κατ’ εξακολούθηση και αξιολογείται με βάση τη συνολική αξία κατά το άρθρο 98 παρ. 2 ΠΚ, η μεταγενέστερη μείωση υπολοίπου δεν αλλάζει τον νομικό χαρακτηρισμό.

Δημοσιεύθηκε απόφαση του Αρείου Πάγου για ρευματοκλοπή μεγάλης αξίας στη Ρόδο