Στο Δημοτικό Συμβούλιο Ρόδου ο καθορισμός αποζημιώσεων για τη συμμετοχή αιρετών στις συνεδριάσεις

Μια υπόθεση που ξεκίνησε από τις επίμονες τηλεφωνικές οχλήσεις εταιρείας τηλεφωνικής προώθησης κατέληξε σε μια απόφαση με ευρύτερη σημασία για την προστασία των προσωπικών δεδομένων και της ιδιωτικότητας των καταναλωτών.
Tο Μονομελές Πρωτοδικείο Ρόδου, με απόφαση που δημοσιεύθηκε χθες, έκανε εν μέρει δεκτή την αγωγή του δικηγόρου Ρόδου κ. Αναστασίου Μπακαλούμα κατά της Δημόσιας Επιχείρησης Ηλεκτρισμού και της επιδίκασε συνολικά 30.000 ευρώ ως χρηματική ικανοποίηση λόγω ηθικής βλάβης, κρίνοντας ότι οι συνεργάτες της εξακολούθησαν να τον καλούν για διαφημιστικούς σκοπούς ακόμη και αφότου εκείνος είχε εγγραφεί στο ειδικό μητρώο του νόμου 3471/2006 και είχε δηλώσει ρητά την εναντίωσή του.
Το ιστορικό των κλήσεων
Όπως προκύπτει από την απόφαση, ο ενάγων, δικηγόρος στο επάγγελμα, είχε συνάψει με τη ΔΕΗ στις 12 Νοεμβρίου 2013 σύμβαση προμήθειας ηλεκτρικής ενέργειας για επαγγελματική χρήση, η οποία παρέμεινε σε ισχύ έως τις 12 Φεβρουαρίου 2017, οπότε και άλλαξε προμηθευτή. Χρόνια αργότερα, στο πλαίσιο της συνεργασίας της ΔΕΗ με την εταιρεία παροχής πελατοκεντρικών υπηρεσιών CQS Α.Ε., η οποία είχε αναλάβει την προώθηση νέων εμπορικών πακέτων αλλά και την επαναπροσέγγιση πρώην πελατών, οι προστηθέντες της τελευταίας άρχισαν να πραγματοποιούν αλλεπάλληλες κλήσεις στο κινητό του τηλέφωνο. Οι κλήσεις αυτές εκτείνονταν χρονικά από τις 24 Οκτωβρίου 2023 έως τις 2 Νοεμβρίου 2023, ενώ πολλές εξ αυτών είχαν απορριφθεί ή είχαν μείνει αναπάντητες.
Μη επιθυμώντας να δέχεται στο εξής επικοινωνία για εμπορικούς και προωθητικούς σκοπούς, ο δικηγόρος απευθύνθηκε στις 2 Νοεμβρίου 2023 με μήνυμα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου στον πάροχο κινητής τηλεφωνίας του, προκειμένου να εγγραφεί στο Γενικό Μητρώο του άρθρου 11 του νόμου 3471/2006, το γνωστό μητρώο εξαιρέσεων από τις τηλεφωνικές προωθητικές ενέργειες. Καθώς οι κλήσεις συνεχίζονταν, προχώρησε τελικά ο ίδιος, μέσω της σχετικής εφαρμογής για κινητά, σε άμεση εγγραφή του στο μητρώο στις 7 Νοεμβρίου 2023 και ώρα 14:57.
Παρά ταύτα, οι οχλήσεις δεν σταμάτησαν. Σύμφωνα με το ιστορικό κλήσεων που προσκομίστηκε στο δικαστήριο, ο ενάγων δέχθηκε νέες κλήσεις την ίδια ημέρα της εγγραφής του, στις 15:37 και στις 15:54, στη συνέχεια στις 8 Νοεμβρίου 2023 τρεις κλήσεις εντός λίγων λεπτών, στις 9 Νοεμβρίου 2023 δύο κλήσεις που έμειναν αναπάντητες και στις 10 Νοεμβρίου 2023 ακόμη μία, επίσης αναπάντητη. Μάλιστα, όπως δέχθηκε το δικαστήριο, κλήση πραγματοποιήθηκε ακόμη και στις 13 Νοεμβρίου 2023, την ίδια δηλαδή ημέρα που κατατέθηκε η αγωγή, γεγονός που η εναγόμενη απέδωσε σε παράλειψη ενημέρωσης του πληροφοριακού της συστήματος.
Τι έκρινε το δικαστήριο
Με την αγωγή του ο κ. Μπακαλούμας ζητούσε 10.000 ευρώ για καθεμία από 8 κλήσεις, ήτοι συνολικά 80.000 ευρώ. Το δικαστήριο, μετά από ενδελεχή αντιπαραβολή του ιστορικού κλήσεων με τις ηχογραφημένες συνομιλίες που προσκόμισε η εναγόμενη, οριοθέτησε με ακρίβεια τον χρόνο κατά τον οποίο η εταιρεία έλαβε γνώση της εγγραφής του στο μητρώο. Όπως προέκυψε, η σχετική ενημέρωση προς τους συνεργάτες της ΔΕΗ έγινε στις 8 Νοεμβρίου 2023, κατά την τελευταία κλήση της ημέρας εκείνης, και όχι στις 7 Νοεμβρίου, όπως αναφερόταν στην αγωγή.
Με βάση τη διαπίστωση αυτή, το δικαστήριο έκρινε ότι δεν στοιχειοθετείται ευθύνη της εναγόμενης για τις κλήσεις της 7ης και της 8ης Νοεμβρίου 2023, αφενός διότι δεν είχε ακόμη γνωστοποιηθεί σε αυτήν η εγγραφή και αφετέρου διότι η εγγραφή είχε γίνει μόλις λίγες ώρες νωρίτερα, με αποτέλεσμα να είναι εύλογο να μην είχε προλάβει η εταιρεία να ενημερώσει τα συστήματά της. Αντιθέτως, για τις 3 κλήσεις που ακολούθησαν στις 9 και 10 Νοεμβρίου 2023, μετά δηλαδή τη ρητή δήλωση εναντίωσης του ενάγοντος, το δικαστήριο δέχθηκε ότι οι συνεργάτες της ΔΕΗ παραβίασαν υπαίτια και παράνομα τις διατάξεις του νόμου 3471/2006, με την αμέλειά τους να καταλογίζεται στην ίδια την επιχείρηση κατά το άρθρο 922 του Αστικού Κώδικα.
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η κρίση του δικαστηρίου ότι ακόμη και οι αναπάντητες κλήσεις συνιστούν προσβολή της προσωπικότητας. Όπως σημειώνεται στην απόφαση, ο καλούμενος που διαπιστώνει από την αναγνώριση κλήσης ότι δεν έγινε σεβαστή η επιθυμία του να μην ενοχλείται υφίσταται εξ αντικειμένου παραβίαση της ιδιωτικότητάς του, η οποία του προκαλεί ψυχική αναστάτωση, εκνευρισμό και διατάραξη της πληροφοριακής του αυτοδιάθεσης.
Οι ισχυρισμοί της ΔΕΗ που απορρίφθηκαν
Η εναγόμενη προέβαλε τον ισχυρισμό ότι ο ενάγων ασκούσε καταχρηστικά το δικαίωμά του, υποστηρίζοντας ότι ο ίδιος είχε εκδηλώσει ενδιαφέρον για τα προϊόντα της, ζητώντας μάλιστα να επανακληθεί, χωρίς ουδέποτε να εναντιωθεί στις κλήσεις. Το δικαστήριο απέρριψε την ένσταση αυτή ως απαράδεκτη λόγω αοριστίας, καθώς η εναγόμενη δεν επικαλέστηκε, όπως όφειλε, το μη αναστρέψιμο της κατάστασης που είχε διαμορφωθεί, στοιχείο απαραίτητο για τη θεμελίωση της αντιφατικής συμπεριφοράς κατά το άρθρο 281 του Αστικού Κώδικα.
Το δικαστήριο δέχθηκε μεν ότι από τις ηχογραφημένες συνομιλίες προέκυπτε πως ο ενάγων είχε αρχικά εκφράσει ενδιαφέρον για συγκεκριμένο τιμολόγιο και είχε συμφωνηθεί επανάκληση, έκρινε όμως ότι το γεγονός αυτό δεν αναιρεί την ευθύνη των συνεργατών της εταιρείας για την εξακολούθηση των κλήσεων μετά την ενημέρωση περί εγγραφής στο μητρώο. Απορρίφθηκε επίσης ο ισχυρισμός ότι το ελάχιστο όριο των 10.000 ευρώ ανά παράβαση, που προβλέπει το άρθρο 14 του νόμου 3471/2006, αντίκειται στη συνταγματική αρχή της αναλογικότητας, με το δικαστήριο να επισημαίνει ότι το ύψος του ποσού έχει θεσπιστεί για την ουσιαστική προστασία θεμελιωδών δικαιωμάτων και εξυπηρετεί παράλληλα αποτρεπτικό σκοπό, δεδομένου ότι δεν υφίσταται αναλογία μεταξύ των οικονομικών σκοπών των διαφημιστικών κλήσεων και των προσωπικών δεδομένων των πολιτών.

Το πλαίσιο και η σημασία της απόφασης
Η απόφαση εντάσσεται σε μια σειρά δικαστικών κρίσεων που ερμηνεύουν αυστηρά τις υποχρεώσεις των εταιρειών που πραγματοποιούν τηλεφωνικές προωθητικές ενέργειες. Το μητρώο του άρθρου 11 του νόμου 3471/2006, στο οποίο μπορεί να εγγραφεί κάθε συνδρομητής μέσω του παρόχου του, λειτουργεί ως δήλωση καθολικής εναντίωσης στις διαφημιστικές κλήσεις, η δε παραβίασή του γεννά ευθύνη που, κατά πάγια νομολογία, είναι νόθος αντικειμενική και τεκμαιρόμενη, με συνέπεια η εταιρεία να φέρει η ίδια το βάρος να αποδείξει περιστατικά που αποκλείουν την υπαιτιότητά της. Στην προκειμένη περίπτωση, όπως έκρινε το δικαστήριο, κάτι τέτοιο δεν συνέβη, με αποτέλεσμα οι επίμονες κλήσεις να αποδειχθούν ιδιαίτερα δαπανηρές για τη μεγαλύτερη εταιρεία προμήθειας ηλεκτρικής ενέργειας της χώρας.

Aποζημίωση 30.000 ευρώ σε δικηγόρο για ανεπιθύμητες τηλεφωνικές κλήσεις της ΔΕΗ!

Δέκα χρόνια μετά την πτώση μοτοποδηλάτου σε φθαρμένο οδόστρωμα δημοτικής οδού, το δικαστήριο αναγνώρισε την υποχρέωση του Δήμου να καταβάλει 4.000 ευρώ ως χρηματική ικανοποίηση λόγω ηθικής βλάβης στην 41χρονη ημεδαπή που τραυματίστηκε σοβαρά.
Μια υπόθεση που ξεκίνησε ένα απόγευμα του Ιουνίου του 2016, όταν το μοτοποδήλατο μιας ημεδαπής επέπεσε σε λακκούβες δημοτικής οδού της Ρόδου, έφτασε στο τέλος της σχεδόν μια δεκαετία αργότερα, με απόφαση που δικαιώνει την παθούσα και καταλογίζει ευθύνες στον Δήμο Ρόδου για την κατάσταση του οδοστρώματος.
Το Διοικητικό Εφετείο Πειραιώς, με τη Μεταβατική Έδρα Ρόδου, εξαφάνισε την πρωτόδικη απόφαση που είχε απορρίψει την αγωγή της και αναγνώρισε ότι ο Δήμος οφείλει να της καταβάλει το ποσό των 4.000 ευρώ, νομιμοτόκως από την επίδοση της αγωγής έως την εξόφληση. Την παθούσα εκπροσώπησε ο δικηγόρος κ. Φώτιος Ρωμαίος, ενώ τον Δήμο Ρόδου ο δικηγόρος κ. Μιχάλης Καραγιάννης.

Το ατύχημα και ο τραυματισμός
Το ένδικο συμβάν έλαβε χώρα στις 10 Ιουνίου 2016, περί ώρα 18.30, όταν η γυναίκα, οδηγώντας δίκυκλο μοτοποδήλατο 50 κυβικών ιδιοκτησίας της, κινούμενη επί δημοτικής οδού με τελικό προορισμό την κατοικία της, επέπεσε αιφνιδίως σε λακκούβες που εκτείνονταν σε όλο το πλάτος του δρόμου. Το μοτοποδήλατο εξετράπη της πορείας του και η οδηγός κατέπεσε στο πλακόστρωτο οδόστρωμα, τραυματιζόμενη στο κεφάλι, στα χέρια και στο δεξί πόδι.
Διακομίστηκε άμεσα στο Τμήμα Επειγόντων Περιστατικών του Γενικού Νοσοκομείου Ρόδου, όπου διαπιστώθηκε ότι είχε υποστεί κάκωση κεφαλής, εγκεφαλική διάσειση, περιοφθαλμική εκχύμωση στον δεξιό οφθαλμό, εκδορές, θλαστικά τραύματα στο πηγούνι, κάκωση δεξιού ώμου και αριστερής πηχεοκαρπικής, καθώς και εκχυμώσεις στον δεξιό μηρό. Νοσηλεύθηκε επί 2 ημέρες στην Α΄ Χειρουργική Κλινική του νοσοκομείου και έλαβε δεκαήμερη αναρρωτική άδεια, η οποία στη συνέχεια παρατάθηκε για επιπλέον 10 ημέρες, καθώς επανήλθε στο νοσοκομείο με αίσθημα ζάλης. Επτά ημέρες μετά το ατύχημα, στις 17 Ιουνίου 2016, προσήλθε στο Τμήμα Τροχαίας Ρόδου, όπου κατέθεσε ενόρκως για τις συνθήκες του συμβάντος, το οποίο καταχωρήθηκε στο βιβλίο αδικημάτων και συμβάντων.
Η πρωτόδικη απόρριψη
Με την αγωγή της, η παθούσα ζητούσε να αναγνωριστεί η υποχρέωση του Δήμου Ρόδου να της καταβάλει 15.000 ευρώ ως χρηματική ικανοποίηση λόγω ηθικής βλάβης, υποστηρίζοντας ότι ο τραυματισμός της οφειλόταν αποκλειστικά σε παραλείψεις των αρμόδιων οργάνων του Δήμου, τα οποία, αν και γνώριζαν προ πολλού την ύπαρξη των λακκουβών, αδρανούσαν και δεν λάμβαναν μέτρα για τη συντήρηση του οδοστρώματος.
Το Μονομελές Διοικητικό Πρωτοδικείο Ρόδου απέρριψε ωστόσο την αγωγή, κρίνοντας ότι η ενάγουσα δεν είχε αποδείξει τα κρίσιμα πραγματικά περιστατικά. Το πρωτοβάθμιο δικαστήριο επισήμανε, μεταξύ άλλων, ότι δεν προσκομίστηκε δημόσιο έγγραφο, όπως έκθεση αυτοψίας, από το οποίο να προκύπτει η ανωμαλία του οδοστρώματος στο επίμαχο σημείο, ότι η καταχώριση στην Τροχαία περιελάμβανε μόνο τη δική της δήλωση και όχι διαπιστώσεις αστυνομικών οργάνων, ενώ έκρινε ανεπαρκή την κατάθεση αυτόπτη μάρτυρα και μη αξιοποιήσιμες τις φωτογραφίες του οδοστρώματος που είχαν προσκομιστεί.
Η ανατροπή στο Εφετείο
Με την έφεσή της, την οποία υποστήριξε ο κ. Ρωμαίος, η εκκαλούσα προέβαλε ότι το πρωτοβάθμιο δικαστήριο παραβίασε τους δικονομικούς κανόνες περί απόδειξης, απαιτώντας κατ’ ουσίαν αποκλειστικά δημόσια έγγραφα, και ότι εκτίμησε εσφαλμένα το αποδεικτικό υλικό. Όπως υποστήριξε, δεν ευθυνόταν η ίδια για το γεγονός ότι ούτε ο Δήμος ούτε η Τροχαία μετέβησαν στο σημείο για αυτοψία, ενώ στην κατάσταση που είχε περιέλθει δεν ήταν δυνατόν να προσέλθει άμεσα στις αρχές για να καταγγείλει το περιστατικό.
Το Εφετείο δέχθηκε τους ισχυρισμούς της. Έκρινε ότι μόνη η παράλειψη κλήσης της Τροχαίας την ώρα του συμβάντος δεν αποκλείει τη χρήση άλλων αποδεικτικών μέσων και ότι παρίσταται εύλογο το πρώτο μέλημα της τραυματισμένης να ήταν η διακομιδή της στο νοσοκομείο και όχι η καταγραφή του συμβάντος από αστυνομική αρχή, δεδομένης της σοβαρότητας των τραυμάτων της. Καθοριστική αποδείχθηκε η ένορκη κατάθεση αυτόπτη μάρτυρα, κατοίκου της περιοχής και επιχειρηματία, ο οποίος άκουσε τον θόρυβο της πτώσης, βρήκε τη γυναίκα αναίσθητη στο οδόστρωμα και επιμελήθηκε την άμεση μεταφορά της στο νοσοκομείο. Ο ίδιος μάρτυρας κατέθεσε ότι ο Δήμος, παρά τις επανειλημμένες οχλήσεις του ιδίου και άλλων περιοίκων, αμελούσε να επισκευάσει το οδόστρωμα, με αποτέλεσμα να σημειώνονται συχνά ατυχήματα στο σημείο.
Το δικαστήριο απέρριψε επίσης την ένσταση συνυπαιτιότητας που προέβαλε ο Δήμος διά του πληρεξουσίου του κ. Καραγιάννη, κατά την οποία η οδηγός δεν φορούσε προστατευτικό κράνος, όπως τεκμαιρόταν, σύμφωνα με τον ισχυρισμό, από τη φύση των τραυμάτων της. Όπως δέχθηκε το Εφετείο, ο αυτόπτης μάρτυρας κατέθεσε ότι η παθούσα φορούσε κράνος, ενώ το κράνος, κατά τα κοινώς γνωστά, μειώνει δραστικά τις πιθανότητες σοβαρού τραυματισμού χωρίς όμως να τον αποκλείει παντελώς.

Το σκεπτικό της ευθύνης του Δήμου
Η απόφαση επαναλαμβάνει την πάγια νομολογιακή θέση ότι οι δήμοι υποχρεούνται, διά των οργάνων τους, να επιβλέπουν και να ελέγχουν την καταλληλότητα των οδοστρωμάτων των δημοτικών οδών εντός των διοικητικών τους ορίων και να λαμβάνουν τα κατάλληλα μέτρα συντήρησης και επιδιόρθωσης, ώστε η κυκλοφορία να διεξάγεται ομαλά και με ασφάλεια. Η ευθύνη αυτή, θεμελιωμένη στα άρθρα 105 και 106 του Εισαγωγικού Νόμου του Αστικού Κώδικα, είναι αντικειμενική, δηλαδή ανεξάρτητη από τυχόν δόλο ή αμέλεια των οργάνων.
Ως προς το ύψος της χρηματικής ικανοποίησης, το δικαστήριο έλαβε υπόψη το είδος και τη βαρύτητα του τραυματισμού, τον σωματικό πόνο και την ψυχική ταλαιπωρία που βίωσε η παθούσα, έκρινε ωστόσο ότι δεν αποδείχθηκε πως οι σωματικές βλάβες δεν αποκαταστάθηκαν, και προσδιόρισε το εύλογο ποσό σε 4.000 ευρώ, έναντι των 15.000 ευρώ που είχαν ζητηθεί. Παράλληλα, διέταξε την επιστροφή του παραβόλου της έφεσης στην εκκαλούσα και συμψήφισε τη δικαστική δαπάνη του πρώτου βαθμού μεταξύ των διαδίκων, λόγω της εν μέρει νίκης και ήττας τους.

Αποζημίωση για τις λακκούβες: Το Διοικητικό Εφετείο καταλογίζει ευθύνη στον Δήμο Ρόδου για τραυματισμό οδηγού

Η μίσθωση και οι υποχρεώσεις που δεν είχαν διευκρινιστεί
Όλα ξεκίνησαν στα τέλη Σεπτεμβρίου του 2012, όταν οι δύο ενάγοντες μίσθωσαν από την εναγόμενη ένα κατάστημα δύο επιπέδων σε οικισμό της Ρόδου που τελεί υπό καθεστώς αρχαιολογικής προστασίας, προκειμένου να λειτουργήσουν επιχείρηση υγειονομικού ενδιαφέροντος. Το μηνιαίο μίσθωμα ορίστηκε στα 750 ευρώ για τα 3 πρώτα έτη, με ετήσια αναπροσαρμογή έκτοτε.
Όπως προέκυψε, το ακίνητο δεν πληρούσε τις προϋποθέσεις των υγειονομικών, πολεοδομικών και αρχαιολογικών διατάξεων, παρά τη διαβεβαίωση της εκμισθώτριας περί του αντιθέτου. Για να λάβουν τη νόμιμη άδεια λειτουργίας, οι μισθωτές αναγκάστηκαν να πραγματοποιήσουν εκτεταμένες εργασίες, δαπανώντας ποσό που το δικαστήριο προσδιόρισε στα 17.692,30 ευρώ. Ενόψει αυτής της επιβάρυνσης, οι δύο πλευρές συμφώνησαν προφορικά να παραμείνει το μίσθωμα σταθερό, χωρίς αναπροσαρμογές, και να καταβάλλεται τμηματικά μέσα στο έτος και όχι προκαταβολικά.
Από την ασθένεια στη ρήξη
Η συνεργασία εξελισσόταν ομαλά μέχρι τα τέλη του 2017, όταν ο ένας από τους δύο ενάγοντες αντιμετώπισε σοβαρό πρόβλημα υγείας που απαίτησε χειρουργική επέμβαση στις αρχές του 2018. Τον Σεπτέμβριο του ίδιου έτους οι μισθωτές αποφάσισαν να διακόψουν τη λειτουργία της επιχείρησης και ενημέρωσαν την εκμισθώτρια για την επιθυμία τους να λυθεί πρόωρα η σύμβαση. Εκείνη, όπως αναφέρεται, δεν έφερε αντίρρηση, ωστόσο ουδέποτε υπέγραψε συμφωνητικό λύσης ούτε παρέλαβε τα κλειδιά, παρότι είχε κληθεί για αυτό. Έτσι, τον Φεβρουάριο του 2019 οι μισθωτές προχώρησαν σε εξώδικη καταγγελία της μίσθωσης.

Η διαταγή πληρωμής και η κατάσχεση που έμεινε ανοιχτή
Έναν περίπου μήνα αργότερα η εκμισθώτρια εξέδωσε διαταγή πληρωμής, με την οποία επιτάσσονταν οι δύο μισθωτές να της καταβάλουν 18.772 ευρώ για φερόμενα οφειλόμενα μισθώματα και προσαυξήσεις των ετών 2015 έως 2018. Οι ενάγοντες άσκησαν ανακοπή και ζήτησαν αναστολή, αίτημα που απορρίφθηκε. Στις 5 Δεκεμβρίου 2019 η αντίδικός τους επέβαλε κατάσχεση στους τραπεζικούς τους λογαριασμούς σε πέντε πιστωτικά ιδρύματα, για ποσό 19.772 ευρώ.
Στις αρχές του 2021 το Πρωτοδικείο Ρόδου ακύρωσε τη διαταγή πληρωμής κατά το ποσό των 16.272 ευρώ, επικυρώνοντάς την μόνο για 2.500 ευρώ. Παρά την κρίση αυτή, η εκμισθώτρια δεν περιόρισε την κατάσχεση στο επιβεβαιωμένο υπόλοιπο, αλλά τη διατήρησε για ολόκληρο το αρχικό ποσό και άσκησε έφεση, η οποία απορρίφθηκε από το Εφετείο Δωδεκανήσου το 2023. Η δέσμευση των λογαριασμών ήρθη τελικά μόλις τον Απρίλιο του 2024.
Πέντε χρόνια αποκλεισμού
Το διάστημα αυτό άφησε βαρύ αποτύπωμα. Επί σχεδόν 5 έτη οι δύο επιχειρηματίες έμειναν ουσιαστικά αποκλεισμένοι από το τραπεζικό σύστημα, αδυνατούσαν να δανειστούν λόγω μειωμένης πιστοληπτικής ικανότητας και η οφειλή τους παρέμενε καταχωρισμένη στον «Τειρεσία». Ο πρώτος ενάγων, σύμφωνα με τα στοιχεία της υπόθεσης, αναγκάστηκε να κλείσει δύο ακόμη επιχειρήσεις που διατηρούσε λόγω έλλειψης ρευστότητας, ενώ ο δεύτερος μετακόμισε στο εξωτερικό και εργάστηκε ως υπάλληλος, καθώς η εκκίνηση οποιασδήποτε νέας δραστηριότητας ήταν αδύνατη. Στην αγωγή τους έγινε λόγος και για δυσφήμηση στην τοπική αγορά, με την εκμισθώτρια να τους χαρακτηρίζει «κακοπληρωτές».
Η κρίση του δικαστηρίου
Το δικαστήριο έκρινε ότι η επισπεύδουσα την εκτέλεση γνώριζε πως το ακυρωθέν μέρος της απαίτησης δεν οφειλόταν, με βάση τις συμφωνίες που είχαν συναφθεί προφορικά μεταξύ των μερών. Στο σκεπτικό σημειώνεται ότι η μη επιδίωξη είσπραξης οποιουδήποτε ποσού καθ’ όλη τη διάρκεια της κατάσχεσης ενίσχυε την εκτίμηση ότι η δέσμευση διατηρήθηκε για άλλους λόγους. Με βάση τη διάταξη του άρθρου 940 του Κώδικα Πολιτικής Δικονομίας, που θεμελιώνει αξίωση αποζημίωσης σε περίπτωση άδικης αναγκαστικής εκτέλεσης, η αγωγή έγινε εν μέρει δεκτή.
Έναντι αρχικού αιτήματος 29.900 ευρώ για καθένα, το δικαστήριο επιδίκασε 13.000 ευρώ ανά ενάγοντα ως χρηματική ικανοποίηση της ηθικής βλάβης, κήρυξε την απόφαση προσωρινά εκτελεστή ως προς το ποσό των 4.000 ευρώ για τον καθένα και επέβαλε στην εναγόμενη δικαστικά έξοδα 1.000 ευρώ.
Τους δύο ενάγοντες εκπροσώπησε ο δικηγόρος κ. Μηνάς Τσέρκης, ενώ για την εναγόμενη παραστάθηκε ο δικηγόρος κ. Νικηφόρος Παπανικόλας.

Πενταετής δέσμευση λογαριασμών για χρέος που δεν υπήρχε επέφερε αποζημίωση 26.000 ευρώ

Στο Μονομελές Πρωτοδικείο Ρόδου εισήχθη αίτημα προσωρινής διαταγής επί αίτησης αναστολής που κατέθεσε ιδιωτική κλινική, επιδιώκοντας να παγώσει την εκτέλεση αμετάκλητης δικαστικής απόφασης με την οποία είχε υποχρεωθεί να αποζημιώσει γυναίκα πολωνικής καταγωγής για βλάβη που της προκλήθηκε ύστερα από χειρουργική επέμβαση.
Η θιγόμενη αντιτάχθηκε στο αίτημα μέσω του πληρεξούσιου δικηγόρου της, κ. Γιάννη Καραμιχάλη, ζητώντας την απόρριψή του και υποστηρίζοντας ότι η εταιρεία επιχειρεί να μην καταβάλει ένα ποσό που, όπως διατείνεται, οφείλει στο ακέραιο.
Πρόκειται για υπόθεση που εκκρεμεί στα δικαστήρια εδώ και πάνω από μία δεκαετία και η οποία, μετά την τελεσιδικία της, έχει εισέλθει στο στάδιο της αναγκαστικής εκτέλεσης. Η ασθενής επιδίωξε την είσπραξη της αποζημίωσης με επιταγή προς εκτέλεση και κατασχετήριο εις χείρας τρίτων, ενώ η κλινική απάντησε με διαδοχικές ανακοπές και αιτήσεις αναστολής.

Μια αμετάκλητη απόφαση και ένα ποσό που παραμένει απλήρωτο
Η διαφορά κρίθηκε τελεσιδίκως από εφετειακή απόφαση, η οποία επικύρωσε την πρωτόδικη κρίση. Η απόφαση κατέστη αμετάκλητη για την κλινική, καθώς της επιδόθηκε στις 8 Οκτωβρίου 2025 και η εταιρεία δεν άσκησε αναίρεση εντός της νόμιμης προθεσμίας.
Από το συνολικά επιδικασθέν κεφάλαιο των 61.500 ευρώ, η κλινική έχει ήδη καταβάλει το προσωρινώς επιδικασθέν ποσό των 20.000 ευρώ, ποσό 7.000 ευρώ σε εκτέλεση μερικού απογράφου, καθώς και τη δικαστική δαπάνη. Το υπόλοιπο κεφάλαιο διαμορφώθηκε έτσι στα 34.500 ευρώ, επί του οποίου υπολογίζονται τόκοι υπερημερίας και επιδικίας. Μετά και από μια ενδιάμεση καταβολή 20.709,08 ευρώ, το συνολικό ποσό που αξιώνει σήμερα η θιγόμενη ανέρχεται, κατά την πλευρά της, σε 78.599,78 ευρώ.

Το επιχείρημα της εξυγίανσης και η απάντηση της θιγόμενης
Στον πυρήνα της διαμάχης βρίσκεται η συμφωνία εξυγίανσης που είχε επικυρώσει το πτωχευτικό δικαστήριο για την κλινική. Η εταιρεία υποστηρίζει ότι η συγκεκριμένη απαίτηση υπάγεται στη ρύθμιση αυτή και ότι, ως εκ τούτου, οφείλει μόνο το 15% του ποσού, το οποίο και έχει ήδη αποδώσει.
Η πλευρά της θιγόμενης απαντά ότι η απαίτηση προέρχεται από αδίκημα, και συγκεκριμένα από σωματική βλάβη που τελέστηκε με βαριά αμέλεια. Επικαλείται διάταξη του πτωχευτικού κώδικα σύμφωνα με την οποία ο οφειλέτης δεν απαλλάσσεται από οφειλές που γεννήθηκαν από πράξη τελεσθείσα με δόλο ή βαριά αμέλεια. Η ρύθμιση αυτή, σημειώνει ο δικηγόρος, θεωρήθηκε τόσο κρίσιμη ώστε μεταφέρθηκε αυτούσια και στον νεότερο πτωχευτικό νόμο.
Κατά τους ισχυρισμούς της θιγόμενης, η βαριά αμέλεια του χειρουργού κρίθηκε τελεσιδίκως από την εφετειακή απόφαση, ενώ η ευθύνη βαρύνει και την κλινική δια της σχέσης πρόστησης, καθώς ο ιατρός λειτουργούσε στο πλαίσιο της δραστηριότητας του ιδρύματος. Με βάση το σκεπτικό αυτό, η εταιρεία φέρεται να ευθύνεται εις ολόκληρον με τον ιατρό για το σύνολο της αποζημίωσης και όχι μόνο για το ποσοστό που προβλέπει η συμφωνία εξυγίανσης.
Ο κ. Καραμιχάλης προβάλλει ότι οι διατάξεις του πτωχευτικού δικαίου είναι αναγκαστικού δικαίου και δημόσιας τάξης και ότι καμία δικαστική απόφαση, ούτε η ίδια η συμφωνία εξυγίανσης, δεν μπορεί να αποκλείσει την εφαρμογή τους. Όπως υποστηρίζει, η απόφαση που επικύρωσε την εξυγίανση δεν αναφέρεται πουθενά σε μη εφαρμογή της εν λόγω εξαίρεσης, καθώς, αν συνέβαινε αυτό, η ίδια η συμφωνία θα παραβίαζε διατάξεις αναγκαστικού δικαίου. Η στάση της εταιρείας χαρακτηρίζεται από την πλευρά της ασθενούς ως επιλεκτική εφαρμογή του νόμου, με την έννοια ότι αποδέχεται όσες διατάξεις την ευνοούν και απορρίπτει όσες την επιβαρύνουν.

Το ζήτημα του επικείμενου κινδύνου
Ένας από τους βασικούς άξονες της αντιπαράθεσης αφορά το κατά πόσο η κλινική κινδυνεύει πραγματικά αν προβεί στην καταβολή. Η πλευρά της θιγόμενης υποστηρίζει ότι ο επικείμενος κίνδυνος έχει νόημα μόνο όταν υπάρχει πιθανότητα ανατροπής της απόφασης σε ανώτερο βαθμό, κάτι που εδώ αποκλείεται, αφού η απόφαση είναι ήδη αμετάκλητη για την εταιρεία.
Ο δικηγόρος επισημαίνει ότι σε προηγούμενη συζήτηση ο γενικός διευθυντής της κλινικής, εξεταζόμενος ως μάρτυρας, φέρεται να δήλωσε ότι η εταιρεία διαθέτει χρήματα για την κάλυψη άλλων ιατρικών σφαλμάτων, γεγονός που, κατά την πλευρά της ασθενούς, αναιρεί τον ισχυρισμό περί κινδύνου βιωσιμότητας ειδικά για τη δική της απαίτηση. Στο ίδιο πλαίσιο αναφέρεται ότι παραμένει δεσμευμένο στους λογαριασμούς της εταιρείας ποσό 91.617,88 ευρώ, υπερβαίνον το ζητούμενο, χωρίς η κλινική να έχει υποστεί ουσιαστική ζημία, κάτι που κατά τη θιγόμενη καταδεικνύει επαρκή ρευστότητα.
Η ασθενής αντιπαραβάλλει τη δική της κατάσταση, κάνοντας λόγο για επιχείρηση με μηνιαίο τζίρο που υπερβαίνει τα 2.000.000 ευρώ έναντι ενός ανθρώπου χωρίς εισόδημα. Όπως υποστηρίζει, ο πραγματικός κίνδυνος βαραίνει την ίδια, καθώς η περαιτέρω καθυστέρηση της αποζημίωσης απειλεί την οικονομική της επιβίωση.
Σημαντικό μέρος της αίτησης αναστολής στρέφεται κατά του τρόπου υπολογισμού των τόκων, τον οποίο η κλινική χαρακτηρίζει αδιαφανή και αόριστο.

Το ιστορικό της υπόθεσης
Η διαφορά ανάγεται στον Σεπτέμβριο του 2009. Η θιγόμενη, μαία στο επάγγελμα, που ζούσε και εργαζόταν μόνιμα στην περιοχή, διαγνώστηκε με χολολιθίαση και υποβλήθηκε σε λαπαροσκοπική χολοκυστεκτομή την 1 Σεπτεμβρίου 2009 στην εν λόγω κλινική. Κατά την επέμβαση, σύμφωνα με όσα κρίθηκαν τελεσιδίκως, ο θεράπων χειρουργός απέκοψε εξ ολοκλήρου τον κεντρικό χοληδόχο πόρο, με συνέπεια ποσότητα χολής 500 έως 600 χιλιοστόλιτρα ημερησίως να εκχέεται στα εσωτερικά της όργανα επί εβδομάδες.

Η ασθενής υποστηρίζει ότι ο ιατρός αντιλήφθηκε εξαρχής τη σοβαρότητα της βλάβης, καθώς σημείωσε ιδιοχείρως στο εξιτήριο την ένδειξη για παραπομπή σε νοσοκομείο της πρωτεύουσας, έγγραφο που, όπως αναφέρει, της χορηγήθηκε μόλις τρία χρόνια αργότερα και κατόπιν εισαγγελικής παραγγελίας. Διατείνεται ότι, παρά τη γνώση αυτή, συνέχισε να την χειρουργεί, ενώ της χορηγήθηκαν πλαστά πρακτικά χειρουργείου, τα γνήσια εκ των οποίων έλαβε επίσης μετά από τριετία και εισαγγελική παρέμβαση.
Στην αφήγησή της περιλαμβάνεται και το επεισόδιο κατά το οποίο, όταν επισήμανε στον χειρουργό ότι τα κόπρανά της ήταν λευκά, εκείνος φέρεται να της απάντησε αδιάφορα, την ώρα που, ως μαία, γνώριζε ότι το συγκεκριμένο σύμπτωμα υποδείκνυε ότι η χολή δεν κατέληγε στο έντερο αλλά διαχεόταν στα όργανά της. Όταν η κατάσταση κρίθηκε κρίσιμη, ο ιατρός, ευρισκόμενος σε άλλο νησί, φέρεται να μετέβη εσπευσμένα με στρατιωτικό αεροσκάφος τύπου C130 για να διενεργήσει νέα επέμβαση.
Συνολικά, σύμφωνα με την πραγματογνωμοσύνη που διέταξε το δικαστήριο, χρειάστηκαν έξι επεμβάσεις για τη μερική, στο μέτρο του δυνατού, αποκατάσταση της ζημίας. Η ασθενής μεταφέρθηκε τελικά με δική της δαπάνη σε θεραπευτήριο της πρωτεύουσας, όπου διαπιστώθηκε η πλήρης διατομή του χοληδόχου πόρου και έγινε χολοπεπτική αναστόμωση, η οποία αργότερα επαναλήφθηκε σε νοσοκομείο της Πολωνίας λόγω στένωσης.
Η θιγόμενη περιγράφει ότι έκτοτε η ζωή της έχει μεταβληθεί ριζικά. Αναφέρει ότι φέρει μόνιμη ουλή σε σχήμα σταυρού διαστάσεων 40 επί 25 εκατοστών, ότι παθαίνει κρίσεις χολαγγειίτιδας κάθε 30 έως 40 ημέρες με πυρετό που φτάνει τους 40 και 41 βαθμούς, και ότι αδυνατεί να εργαστεί. Σημειώνει πως το βάρος της έχει μειωθεί από τα 77 στα 45 κιλά, ότι χρειάζεται μεταμόσχευση ήπατος για την οποία η λίστα αναμονής εκτείνεται σε δεκαετίες, και ότι έχει δανειστεί πάνω από 70.000 ευρώ για την κάλυψη των ιατρικών της δαπανών, εκ των οποίων περισσότερα από 20.000 ευρώ στο θεραπευτήριο της πρωτεύουσας, άνω των 25.000 ευρώ σε νοσοκομείο της Πολωνίας και επιπλέον ποσά σε γαστρεντερολογικά κέντρα και κλινικές γονιμότητας.
Με βάση το σύνολο των παραπάνω, η πλευρά της θιγόμενης ζήτησε από το δικαστήριο την απόρριψη του αιτήματος προσωρινής διαταγής, χαρακτηρίζοντας την αίτηση αναστολής αόριστη, αβάσιμη και καταχρηστική. Η εξέλιξη της υπόθεσης αναμένεται με την έκδοση της σχετικής κρίσης επί του αιτήματος.

Αίτηση αναστολής από ιδιωτική κλινική για να αποφύγει την καταβολή αμετάκλητης αποζημίωσης σε ασθενή που υπέστη βαρύτατη βλάβη

Η πειθαρχική δίωξη που ακολούθησε και η δικαίωση από το ΣτΕ
Παράλληλα με την ποινική διαδικασία εξελισσόταν και η πειθαρχική. Εις βάρος του ημεδαπού ασκήθηκαν δύο πειθαρχικές διώξεις και σε δεύτερο βαθμό του επιβλήθηκε η ποινή της οριστικής παύσης, με αποτέλεσμα να απολυθεί από την υπηρεσία το 2009 και να τεθεί σε καθεστώς αυτοδίκαιης αργίας. Το Διοικητικό Εφετείο Αθηνών ανέστειλε την εκτέλεση της απόλυσης και ο ημεδαπός παρέμεινε σε αργία μέχρι να δικαστεί η υπαλληλική προσφυγή που άσκησε στο Συμβούλιο της Επικρατείας.
Με την 2249/2013 απόφασή του, το Συμβούλιο της Επικρατείας έκανε δεκτή την προσφυγή, ακύρωσε τις πειθαρχικές αποφάσεις και τον απάλλαξε από κάθε πειθαρχική ευθύνη. Η επάνοδός του στην υπηρεσία διαπιστώθηκε από τον Υπουργό Οικονομικών με απόφαση που δημοσιεύθηκε τον Ιούλιο του 2014, ωστόσο ο ίδιος κλήθηκε να αναλάβει υπηρεσία μόλις την 1η Σεπτεμβρίου 2014, χωρίς να του αναγνωριστεί δικαίωμα λήψης αναδρομικών αποδοχών για το ενδιάμεσο διάστημα.
Η αγωγή και τα αιτούμενα ποσά
Ο ημεδαπός, εκπροσωπούμενος από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του κ. Δημήτρη Σαλαμαστράκη, άσκησε αγωγή κατά του Ελληνικού Δημοσίου, διεκδικώντας συνολικά 113.673,73 ευρώ ως αποζημίωση για τις αποδοχές που του παρακρατήθηκαν κατά τα χρόνια της αδικαιολόγητης αργίας, καθώς και 50.000 ευρώ ως χρηματική ικανοποίηση για την ηθική βλάβη που υπέστη από τον κοινωνικό διασυρμό και τη μακρά δικαστική περιπέτεια.
Στα αιτούμενα ποσά περιλαμβάνονται οι μισθοί και τα επιδόματα που δεν του καταβλήθηκαν για το διάστημα από 1 Ιανουαρίου 2009 έως 31 Αυγούστου 2014, μεταξύ των οποίων το κίνητρο απόδοσης, τα Δικαιώματα Βεβαίωσης και Είσπραξης Εσόδων υπέρ Τρίτων (ΔΙΒΕΕΤ) και οι αποδοχές της περιόδου από 7 Ιουνίου 2013 έως 31 Αυγούστου 2014, κατά την οποία η Διοίκηση αρνούνταν να τον επαναφέρει στα καθήκοντά του παρά τη σχετική απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας.
Τρεις προδικαστικές αποφάσεις και η τέταρτη αναβολή
Το δικαστήριο είχε ήδη εκδώσει τρεις προδικαστικές αποφάσεις. Με την Α373/2023 έκρινε ότι το Ελληνικό Δημόσιο οφείλει στον ενάγοντα τα ποσά ΔΙ.Β.Ε.Ε.Τ. και του κινήτρου απόδοσης ως μέρος των τακτικών αποδοχών, καθώς και τις αποδοχές του διαστήματος από 7 Ιουνίου 2013 έως 31 Αυγούστου 2014, κατά το οποίο η Διοίκηση παρανόμως παρέλειψε να συμμορφωθεί προς την απόφαση του Ανωτάτου Διοικητικού Δικαστηρίου. Το δικαστήριο διέταξε τότε την υποβολή αναλυτικής μισθοδοτικής κατάστασης εντός 60 ημερών.
Το εναγόμενο δεν συμμορφώθηκε. Με την Α485/2024 απόφαση το δικαστήριο επανέλαβε την εντολή, αυτή τη φορά με ρητή επιφύλαξη επιβολής κυρώσεων. Τελικά το Δημόσιο υπέβαλε έγγραφο τον Δεκέμβριο του 2024 που περιείχε μισθοδοτικά στοιχεία, πλην όμως απουσίαζαν οι υπολογισμοί για το διάστημα από 21 Ιανουαρίου 2009 έως και τον Σεπτέμβριο του 2009. Αν και το ποσό των υπολογισθέντων επιδομάτων για το μεγαλύτερο διάστημα ανέρχεται σε 37.926,97 ευρώ για τα ΔΙ.Β.Ε.Ε.Τ. και 2.333,33 ευρώ για το κίνητρο απόδοσης, ενώ οι αποδοχές του διαστήματος 2013 έως 2014 υπολογίστηκαν στο καθαρό ποσό των 19.636,95 ευρώ, οι υπολογισμοί για τους πρώτους μήνες της αργίας εξακολουθούν να λείπουν.
Ακολούθησε η Α373/2025 απόφαση με την οποία το δικαστήριο διέταξε για τρίτη φορά την υποβολή των ελλειπόντων στοιχείων. Η απόφαση επιδόθηκε νομίμως και εμπροθέσμως, σύμφωνα με πιστοποιητικό επίδοσης, ωστόσο η αρμόδια Διεύθυνση Οικονομικής Διαχείρισης της Ανεξάρτητης Αρχής Δημοσίων Εσόδων αγνόησε και αυτή την εντολή.
Ανοιχτή απειλή πειθαρχικής δίωξης
Ενώπιον αυτής της επανειλημμένης αδράνειας, το Διοικητικό Πρωτοδικείο Ρόδου έκανε στην τελευταία απόφαση του κάτι ασυνήθιστο. Δεν περιορίστηκε στην τυπική αναβολή και επανάληψη της εντολής, αλλά απείλησε ρητά με κίνηση σε βάρος του αρμόδιου προϊσταμένου της Διεύθυνσης Εκκαθάρισης Αποδοχών της ΑΑΔΕ ολόκληρης της διαδικασίας του άρθρου 42 του Κώδικα Διοικητικής Δικονομίας, που προβλέπει χρηματική ποινή έως 1.500 ευρώ και υποχρεωτική πειθαρχική δίωξη για παράβαση καθήκοντος.
Η προθεσμία που τάχθηκε αυτή τη φορά συντομεύτηκε σε 30 ημέρες από την κοινοποίηση της απόφασης, ενώ ορίστηκε νέα δικάσιμος για τις 17 Σεπτεμβρίου 2026.

Τέταρτη αναβολή στη δίκη αθωωθέντος εφοριακού που διεκδικεί αποζημίωση από το Ελληνικό Δημόσιο

Το διατακτικό
Αθροίζοντας τα επιμέρους κονδύλια, το Δικαστήριο επιδίκασε 10.450 ευρώ για την ολοσχερή καταστροφή της μοτοσυκλέτας, 4.000 ευρώ για την αισθητική αποκατάσταση των δερματικών εγκαυμάτων και 8.000 ευρώ ως χρηματική ικανοποίηση για ηθική βλάβη, με συνολικό επιδικασθέν ποσό 22.450 ευρώ. Στο ποσό αυτό συνυπολογίζεται νόμιμος τόκος από την επομένη της επίδοσης της αγωγής. Μέρος των δικαστικών εξόδων του ενάγοντος ορίστηκε στα 400 ευρώ σε βάρος των εναγομένων.

Ταξί έστριψε αριστερά και άφησε πίσω του αποζημίωση 22.450 ευρώ

Σχεδόν 5 χρόνια μετά τη δολοφονία της Θεοδώρας Ζαχαριά στη Ρόδο, η οικογένειά της επιχείρησε να δώσει θεσμική μορφή στο πένθος και την αδικία που βιώνει από εκείνη την τραγική 22η Σεπτεμβρίου 2021. Ενώπιον του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Ρόδου κατατέθηκαν οι προτάσεις αμφότερων των πλευρών, με τους δικηγόρους της οικογένειας, την κ. Ανθούλα Ανάσογλου και τον κ. Νίκο Μουτσάκη, να αναπτύσσουν αναλυτικά τη βάση της αγωγής και να αντικρούουν κάθε ένσταση της αντίδικης πλευράς, η οποία με τη σειρά της προχώρησε σε σκληρή νομική αντεπίθεση.

Το αίτημα της οικογένειας Ζαχαριά
Το κεντρικό αίτημα αφορά στην καταβολή 250.000 ευρώ ως χρηματική ικανοποίηση λόγω ψυχικής οδύνης, με βάση το άρθρο 932 του Αστικού Κώδικα, το οποίο επιτρέπει την επιδίκαση αποζημίωσης στην οικογένεια θύματος θανάτωσης με κριτήρια που συνδέονται με τη βαρύτητα της προσβολής, τις συνθήκες, την ένταση του πταίσματος και τις προσωπικές συνθήκες των μερών. Παράλληλα, διεκδικούνται 1.000 ευρώ για έξοδα κηδείας, τάφου και μνημοσύνου 40 ημερών, μεταφορά νεκρού και στολισμό εκκλησίας, ενώ ζητείται η απόφαση να κηρυχθεί προσωρινώς εκτελεστή.
Η αγωγή στρέφεται κατά των ανήλικων ανιψιών του δράστη, δύο τέκνων της αδελφής του, τα οποία, σύμφωνα με τους ισχυρισμούς της οικογένειας Ζαχαριά, κατέστησαν κληρονόμοι κατά ποσοστό 1/2 έκαστο, έπειτα από αποποίηση της κληρονομιάς από τους πρώτους συγγενείς του δράστη. Η επιχειρηματολογία εδράζεται στη θεμελιώδη αρχή ότι η υποχρέωση προς αποζημίωση μεταβιβάζεται αυτοδίκαια στους καθολικούς διαδόχους. Δεν αποδίδεται δηλαδή στα ανήλικα κανενός είδους προσωπικό φταίξιμο. Η αξίωση ακολουθεί την κληρονομιά.
Η ψυχική οδύνη που επιχειρείται να αποτιμηθεί
Στο δικόγραφο η οικογένεια επιχειρεί να φωτίσει το πραγματικό μέγεθος της απώλειας, περιγράφοντας μια καθημερινότητα που άλλαξε ριζικά από εκείνη την ημέρα. Χαρακτηρίζει την ύπαρξή της μετά τη δολοφονία ως μια διαρκή ψυχική πάλη με άγχος, καταθλιπτικά συμπτώματα, αϋπνία και αποκοπή από την κοινωνική ζωή. Παρατίθεται ακόμη η επίδραση της απώλειας στις μεταξύ τους σχέσεις, με αναφορές σε ψυχρότητα που δεν υπήρχε πριν, σε περιορισμό των μετακινήσεων στα απολύτως αναγκαία και σε μια γενικότερη συρρίκνωση της ζωής τους.
Παράλληλα, η αγωγή σκιαγραφεί το προφίλ της Θεοδώρας Ζαχαριά, απόφοιτης φιλολογίας του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, με μεταπτυχιακές σπουδές στο Πανεπιστήμιο του Έξετερ και κατόπιν στο Πανεπιστήμιο Λευκωσίας, η οποία εργαζόταν ως εκπαιδευτικός και παρέδιδε ιδιαίτερα μαθήματα, ενώ ανέμενε τον διορισμό της. Μια ζωή με σαφή κατεύθυνση και προοπτική, που κόπηκε απότομα σε ηλικία 31 ετών.

Η αντεπίθεση του κ. Κυπραίου και το ζήτημα της παθητικής
νομιμοποίησης
Από την αντίπερα όχθη, ο δικηγόρος των εναγομένων κ. Γιώργος Κυπραίος ανέπτυξε στις προτάσεις του μια σειρά νομικών ισχυρισμών που αμφισβητούν την ίδια τη δυνατότητα εκδίκασης της αγωγής. Κεντρικό επιχείρημα αποτελεί η έλλειψη παθητικής νομιμοποίησης των εναγομένων. Ο κ. Κυπραίος υποστηρίζει ότι τα ανήλικα τέκνα της αδελφής του δράστη δεν μπορούν να σταθούν ως εναγόμενοι στη συγκεκριμένη δίκη, καθώς δεν έχουν φτάσει ακόμη στην ηλικία που τους επιτρέπει να ασκήσουν το δικαίωμα αποποίησης της κληρονομιάς που τους αναγνωρίζει ο νόμος. Το επιχείρημα είναι νομικά λεπτό και αγγίζει το ίδιο το θεμέλιο της αγωγής. Εάν γίνει δεκτό, θέτει εν αμφιβόλω το εάν υπάρχει καν νόμιμος αντίδικος απέναντι στην οικογένεια Ζαχαριά.
Παράλληλα, η πλευρά των εναγομένων προσβάλλει την αγωγή ως απαράδεκτη και αόριστη, αμφισβητώντας την εξειδίκευση των πραγματικών περιστατικών, τη σύνδεσή τους με τη ζητούμενη αποζημίωση και τον τρόπο με τον οποίο επιχειρείται η μεταφορά της αστικής ευθύνης στους ανήλικους κληρονόμους. Αναμένεται επίσης να αναπτυχθούν ζητήματα που αφορούν στη δικονομική θεμελίωση της αγωγής συνολικά, με στόχο να ανακοπεί η εξέλιξή της πριν καν φτάσει στην ουσιαστική κρίση των δικαστών.

Μια αγωγή που λειτουργεί και ως δημόσια καταγραφή
Πέρα από το αιτούμενο ποσό, η αγωγή φέρει και ένα ευρύτερο νόημα. Ο δράστης αυτοκτόνησε λίγη ώρα μετά τη δολοφονία, γεγονός που έκλεισε το ποινικό σκέλος χωρίς την καταδικαστική απόφαση που η οικογένεια δεν θα μπορέσει ποτέ να λάβει. Η αστική διαδικασία γίνεται έτσι ο μόνος χώρος όπου η πράξη μπορεί να αξιολογηθεί θεσμικά, όπου η ιστορία μπορεί να αποτυπωθεί επίσημα και όπου η οικογένεια Ζαχαριά μπορεί να ζητήσει, έστω και συμβολικά, κάποια μορφή αποκατάστασης.

250.000 ευρώ από τους κληρονόμους του δολοφόνου ζητά η οικογένεια της Θεοδώρας Ζαχαριά

Αποζημίωση 32.180 ευρώ σε αθωωθέντα αλλοδαπό μετά από κράτηση 1.609 ημερών

Τρεις υποθέσεις αιτημάτων αποζημίωσης που ανάγονται σε περιστατικά πτώσης δέντρων κατά τη διάρκεια της κακοκαιρίας των αρχών Δεκεμβρίου 2025 καλείται να εξετάσει η Δημοτική Επιτροπή του Δήμου Ρόδου στη συνεδρίασή της τη Δευτέρα 20 Απριλίου 2026. Και στις τρεις περιπτώσεις, η Διεύθυνση Περιβάλλοντος και Πρασίνου διαβιβάζει τις αιτήσεις των πολιτών συνοδευόμενες από τη γνωμοδότηση της Νομικής Υπηρεσίας του Δήμου, η οποία εισηγείται την απόρριψη των αιτημάτων και τη μη εξώδικη διευθέτηση των διαφορών.
Η πρώτη υπόθεση στην οδό Όσλο
Η πρώτη υπόθεση αφορά αίτηση ημεδαπού ο οποίος ζητεί αποζημίωση για τις υλικές ζημιές που υπέστη το όχημά του, μάρκας FIAT, από την πτώση δέντρου στην οδό Όσλο 7 στην πόλη της Ρόδου. Σύμφωνα με τη βεβαίωση της Πυροσβεστικής Υπηρεσίας, το συμβάν έλαβε χώρα στις 5 Δεκεμβρίου 2025 και ώρα 08:44, στη θέση Ροδίνι. Στο σημείο έσπευσε πυροσβεστικό όχημα με 2 πυροσβέστες, οι οποίοι προχώρησαν στην κοπή του δέντρου με αλυσοπρίονο και την απομάκρυνσή του με τη συνδρομή καλαθοφόρου του Δήμου Ρόδου. Η αρμόδια υπηρεσία του Δήμου βεβαιώνει πως επρόκειτο για καβάκι (λεύκα), το οποίο έσπασε εξαιτίας των θυελλωδών ανέμων έντασης 8 έως 9 μποφώρ που έπνεαν στο νησί την ημέρα εκείνη.
Η δεύτερη υπόθεση στην περιοχή Τσαΐρι Βρυσιά
Η δεύτερη υπόθεση αφορά αίτηση αλλοδαπής, φερόμενης ως ολλανδικής καταγωγής, η οποία ζητεί αποζημίωση για τις ζημιές στο αυτοκίνητό της, μάρκας HYUNDAI, από την πτώση ευκαλύπτου στην περιοχή Τσαΐρι Βρυσιά. Η Πυροσβεστική ειδοποιήθηκε στις 5 Δεκεμβρίου 2025 και ώρα 11:37, με 2 οχήματα και 4 πυροσβέστες να επιχειρούν στο σημείο, χρησιμοποιώντας 2 αλυσοπρίονα για την απομάκρυνση του κορμού από το σταθμευμένο όχημα. Η αρμόδια υπηρεσία αναφέρει πως η συγκεκριμένη περιοχή βρίσκεται εκτός σχεδίου πόλεως και εκτός οικισμού, ενώ σημειώνεται ότι δεν υπάρχουν στοιχεία που να υποδεικνύουν το ιδιοκτησιακό καθεστώς της περιοχής.

Η τρίτη υπόθεση στην οδό Πατριάρχου Αθηναγόρα
Η τρίτη υπόθεση παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον καθώς το δέντρο, μια λεύκα αργυρόφυλλη, ξεριζώθηκε από τον αύλειο χώρο του 2ου Δημοτικού Σχολείου Ρόδου και κατέληξε στο μπαλκόνι γειτονικής κατοικίας ημεδαπής, επί της οδού Πατριάρχου Αθηναγόρα 32. Το περιστατικό σημειώθηκε στις 6 Δεκεμβρίου 2025 και ώρα 13:36, με την Πυροσβεστική να μεταβαίνει στο σημείο για την καταγραφή του συμβάντος, ενώ η απομάκρυνση του δέντρου πραγματοποιήθηκε από την Υπηρεσία Πρασίνου του Δήμου Ρόδου. Από την πτώση καταστράφηκαν τα κάγκελα αλουμινίου του μπαλκονιού. Η αίτηση, με αριθμό πρωτοκόλλου 2/59/02-01-2026, συνοδεύεται από τη βεβαίωση της Πυροσβεστικής, 8 φωτογραφίες και την εκτίμηση της ζημιάς των αλουμινίων. Και σε αυτήν την περίπτωση, η αρμόδια υπηρεσία αποδίδει το συμβάν στους θυελλώδεις ανέμους έντασης 8 έως 9 μποφώρ.
Το νομικό σκεπτικό της εισήγησης
Η Νομική Υπηρεσία του Δήμου Ρόδου, με τρεις ξεχωριστές γνωμοδοτήσεις, καταλήγει στο ίδιο συμπέρασμα και για τις τρεις υποθέσεις. Όπως επισημαίνει, σύμφωνα με την παράγραφο 2 του άρθρου 5 του ν.998/1979 και το άρθρο 75 του Δημοτικού και Κοινοτικού Κώδικα (ν.3463/2006), όπως ισχύει μετά την τροποποίησή του από τον ν.3852/2010, ο Δήμος είναι αρμόδιος για τη συντήρηση, επίβλεψη και ασφαλή χρήση των κοινόχρηστων χώρων πρασίνου που βρίσκονται εντός των διοικητικών του ορίων, με ρητή υποχρέωση λήψης προληπτικών μέτρων για την αποτροπή πτώσης δέντρων.
Ωστόσο, κατά την έννοια των άρθρων 105 και 106 του Εισαγωγικού Νόμου του Αστικού Κώδικα, η ευθύνη του Δήμου προς αποζημίωση προϋποθέτει την ύπαρξη αιτιώδους συνδέσμου μεταξύ παράνομης πράξης ή παράλειψης οργάνου του Δήμου και του ζημιογόνου αποτελέσματος. Η Νομική Υπηρεσία διατείνεται πως, καθώς η αρμόδια τεχνική υπηρεσία βεβαιώνει ότι τα δέντρα έσπασαν εξαιτίας της σφοδρότητας των ανέμων, κατάσταση που χαρακτηρίζεται ως απρόβλεπτη, τεκμαίρεται πως ο Δήμος είχε λάβει όλα τα απαραίτητα προληπτικά μέτρα, όπως κλάδεμα, κόψιμο και στήριξη, με άκρα επιμέλεια και σύνεση.
Υπό το φως αυτών των διαπιστώσεων, η Νομική Υπηρεσία καταλήγει πως, μολονότι το γεγονός της πτώσης των δέντρων αποδεικνύεται πέραν πάσης αμφιβολίας, δεν είναι δυνατόν να στοιχειοθετηθεί ο απαιτούμενος αιτιώδης σύνδεσμος, γεγονός που καθιστά αδύνατη την έγκριση των αιτημάτων. Η εισήγηση της Διεύθυνσης Περιβάλλοντος και Πρασίνου προς τη Δημοτική Επιτροπή είναι σαφής και για τις τρεις περιπτώσεις, κάνοντας λόγο για αδυναμία εξώδικου συμβιβασμού και προτείνοντας την απόρριψη των αιτημάτων. Η τελική απόφαση αναμένεται να ληφθεί κατά τη συνεδρίαση της Δευτέρας 20 Απριλίου 2026, με τους αιτούντες να διατηρούν στη συνέχεια το δικαίωμα προσφυγής στη δικαιοσύνη εφόσον το επιθυμούν.

Στο «τραπέζι» της Δημοτικής Επιτροπής τρεις αιτήσεις αποζημίωσης από πτώσεις δέντρων με εισήγηση απόρριψης

«Ως άμυνα στις επιπτώσεις από τις υψηλές τιμές των ναυτιλιακών καυσίμων θεσπίζεται ειδική αποζημίωση προς τις ακτοπλοϊκές εταιρείες. Αποζημίωση, ωστόσο, η οποία θα συνδέεται με τις υποχρεωτικές εκπτώσεις που θα πρέπει να ακολουθούν στα εισιτήρια», ανακοίνωσε τη Δευτέρα το πρωί ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης. «Ο στόχος μας είναι να συγκρατήσουμε τις τιμές των ακτοπλοϊκών εισιτηρίων κοντά στα περυσινά επίπεδα», εξήγησε.

Το ποσό των 56 εκατ. αντιστοιχεί στην αξία των εκπτωτικών εισιτηρίων που υποχρεωτικά χορήγησαν οι ακτοπλοϊκές επιχειρήσεις κατά την τελευταία οικονομική χρήση. Οι υποχρεωτικές εκπτώσεις στην ακτοπλοΐα επιβαρύνουν τις εταιρείες χωρίς καμία, μέχρι τώρα, κρατική επιδότηση. Σε αντίθεση, δηλαδή, με τις αντίστοιχες αποζημιώσεις που λαμβάνουν τα ΚΤΕΛ ή ο σιδηρόδρομος, το κράτος αποφάσιζε και επέβαλλε δωρεάν την εκπτωτική μετακίνηση για μια σειρά κατηγοριών επιβατών, η οποία είναι υποχρεωτική για όλα τα πλοία (συμβατικά και ταχύπλοα), ανεξάρτητα από την εταιρεία. Οι εκπτώσεις αυτές περιλαμβάνουν το 100% του κόστους μετακίνησης παιδιών έως πέντε ετών, το 50% της αξίας του εισιτηρίου για παιδιά 5 έως 10 ετών, καθώς και για πολύτεκνους, φοιτητές, Αμεα αλλά και συνταξιούχους του ΝΑΤ. Αποροι, θύματα πολέμου και άτομα με σοβαρές αναπηρίες έχουν έκπτωση 100%. Οι εκπτώσεις αφορούν εισιτήρια οικονομικής θέσης και, μόνο σε συγκεκριμένες περιπτώσεις (π.χ. Αμεα), καμπίνες.

Η αποζημίωση για αυτές τις υποχρεωτικές εκπτώσεις κρίθηκε ως ένα δίκαιο μέτρο για να αποφευχθούν μεγάλες αυξήσεις στις τιμές των εισιτηρίων – αυξήσεις που κρίθηκαν αναπόφευκτες εξαιτίας της εκτόξευσης του λειτουργικού κόστους. Το ναυτιλιακό πετρέλαιο (Marine Gas Oil – MGO), από τα 570 ευρώ ο τόνος στα τέλη του 2025, κινείται το τελευταίο διάστημα πάνω από τα 1.150 ευρώ (+100%). Το κόστος καυσίμων τυπικά αντιστοιχεί στο 50% περίπου του λειτουργικού κόστους των πλοίων, ποσοστό που αυξήθηκε περαιτέρω μετά τις πρόσφατες ανατιμήσεις στην ενεργειακή αγορά.

Δεδομένης και της χαμηλής εποχιακής ζήτησης, οι ζημιές από την εξέλιξη των τιμών των καυσίμων –αλλά και άλλες υποχρεωτικές αυξήσεις λόγω του ρυθμιστικού πλαισίου που ισχύει από φέτος στην Ευρώπη– είναι μεγάλες, ακόμα και σε περιπτώσεις όπου έχει γίνει hedging στα καύσιμα (προαγορά καυσίμων σε σταθερές τιμές), αναφέρουν κύκλοι της αγοράς. Οι ίδιες πηγές σημειώνουν πως με αυτόν τον τρόπο οι επιχειρήσεις θα μπορέσουν να απορροφήσουν μεγαλύτερο μέρος του κόστους. Ηδη, άλλωστε, τον Μάρτιο διατήρησαν τις τιμές αμετάβλητες, παρά την επιβάρυνσή τους που αγγίζει τα 15 εκατ. ευρώ.

Ετσι, και οι δύο πλευρές επωμίζονται την προσπάθεια να μην αυξηθούν οι τιμές των εισιτηρίων. Οι ίδιες οι εταιρείες αντιλαμβάνονται ότι περαιτέρω μεγάλες αυξήσεις θα προκαλέσουν αρνητικές επιπτώσεις στη ζήτηση. Το θέμα αποκτά ακόμα μεγαλύτερη σημασία αν αναλογιστεί κανείς το κόστος μεταφοράς εμπορικών προϊόντων από και προς τα νησιά. Σημειώνεται ότι δεν θα υπάρξει παράταση στη μείωση των λιμενικών τελών κατά 50% που είχε αποφασιστεί πέρυσι. Μεσοπρόθεσμα, πάντως, μόνο η εξομάλυνση των διεθνών τιμών ενέργειας μπορεί να συγκρατήσει το κόστος των μετακινήσεων, επισημαίνουν οι ειδικοί.

Πηγή :moneyreview.gr

«’Ενεση» 56 εκατ. ευρώ σε ακτοπλοϊκές για να μην αυξηθούν τα εισιτήρια