Δεν βλέπω σημείο διαφωνίας… απλώς 2 διαφορετικά ζητήματα. Ένα είναι το ζήτημα των διατάξεων του συντάγματος, το οποίο σαφώς και έπρεπε να είχε τις σωστές προβλέψεις και όχι “διατυπώσεις” με παράθυρα και παραθυράκια Βενιζέλου και άλλων συνταγματολόγων της κλίκας… Το άλλο είναι η εφαρμογή. Ένα Σύνταγμα δεν μπορεί ούτε να προβλέψει, ούτε να πράξη τίποτα… Ένας “νόμος” είναι. Εάν ο “λαός” ψηφίζει (δεν εκλέγει) ΑΠΑΤΕΩΝΕΣ, ΨΕΥΤΕΣ, ΚΛΕΦΤΕΣ, ΠΡΟΔΟΤΕΣ, ΥΠΟΤΑΚΤΙΚΟΥΣ και εν γένει ΑΝΑΞΙΟΠΡΕΠΗ ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΑ, κλπ όπως τα περιγράφεις (ο γλύψας του γλύψαντος ώ επαμφοτερίζοντες παλαιογλυφταραίοι ),…βλέπουμε τα από πάντοτε και από πολλές δεκαετίες αποτελέσματα, πάντοτε αρνητικά έως καταστροφικά. Εδώ ΟΙ ΑΔΙΑΝΤΡΟΠΟΙ ΚΑΡΑΓΚΙΟΖΗΔΕΣ φωνασκούν και υποστηρίζουν ΟΧΙ ΕΚΛΟΓΗ ΠΡΟΕΔΡΟΥ ΑΠΟ ΤΟΝ ΛΑΟ…. ΟΙ ΔΗΜΟΚΡΑΤΕΣ… φοβούνται λέει την
διαρχί(δι)α… ΚΑΡΑΓΚΙΟΖΗΔΕΣ… Ο λαός έχει δικαίωμα να εκλέγει τι θα φάει στην μούρη του αρκεί να είναι από τα σκ…τά που του σερβίρουν. Το πρόβλημα που απασχόλησε πολύ τους μεγίστους των αρχαίων φιλοσόφων και πνευματικών ταγών ήταν ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ (όχι του όχλου) ή ΑΡΙΣΤΟΚΡΑΤΙΑ (των αρίστων όχι των “πλουσίων” και “ευπόρων”). Η λύσις είναι ίσως ο συνδυασμός. ΑΡΙΣΤΟΚΡΑΤΙΑ στην επιλογή προέδρου ή/και την εκτελεστική και δικαστική εξουσία, ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ στην επιλογή εκπροσώπων στην βουλή (νομοθετική εξουσία) με ελεγκτικό μηχανισμό την ΓΕΡΟΥΣΙΑ. Μαγικές συνταγές δεν υπάρχουν… και ο “ένοπλος αγώνας” (αντάρτικο ή εμφύλιος) είναι η συνταγή της απόλυτης καταστροφής (ΠΟΛΛΑΠΛΩΣ ΑΠΟΔΕΔΕΙΓΜΕΝΑ) .

Οταν ο πρωθυπουργος αρχιζει και γλειφη την προεδρο του Αρειου Παγου , κατι δεν παει καλα κ. Παπαδοπουλε.. Οταν ο Υπουργος δικαιοσυνης αποφασιζει για το αποτελεσμα μιας υποθεσις, κατι δεν παει καλα κ Παπαδοπουλε.

ΔΥΣΤΥΧΩΣ έχεις απόλυτο δίκαιο στην αναφορά στην Ορωμανική κυριαρχία (αυτοκρατορία δεν ήταν) διαφωνώ με την παρομοίωση με την Συρία (καμία σχέση). Αν και δεν πιστεύω ότι τα συντάγματα του κράτους των γραικύλων είναι σοβαρά, εν τούτοις αυτά είναι και με βάση αυτά πορευόμεθα. Στο προγενέστερο σύνταγμα, υπήρχε το άρθρο 114 (σημαία που εκμεταλεύθηκαν γεναιές ψευδο-πολιτικάντηδων) καθ’ ό “η τήρησις του συντάγματος επαφίεται εις τον πατριωτισμό των Ελλήνων” με ότι αυτό (υπ)εννοεί. Η επαναστάσεις και δή οι ένοπλές είναι το ύστατο “όπλο” αν και πολύ επικίνδυνο, ίσως όσον και οι δικτατορίες και σπάνια επιφέρουν τα αναμενόμενα αποτελέσματα. Οι “αγώνες” είναι σχεδόν πάντοτε ατελέσφοροι. Το ορθόν και πρέπον και οφειλόμενο είναι η ΕΠΙΒΟΛΗ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΚΑΙ ΤΩΝ ΑΠΑΙΤΗΣΕΩΝ ΤΗΣ, ως προς την ΝΟΜΟΘΕΤΙΚΗ ΕΞΟΥΣΙΑ. Η ΕΚΤΕΛΕΣΤΙΚΗ και η ΔΙΚΑΣΤΙΚΗ ΕΞΟΥΣΙΑ (οι οποίες πρέπει να μην διασυνδέονται με την ΝΟΜΟΘΕΤΙΚΗ) οφείλει να λειτουργεί με και να ΕΛΕΓΧΕΤΑΙ βάση τους νόμους αυτούς, όπως και ΑΠΑΝΤΕΣ ΟΙ ΔΗΜΟΣΙΟΙ ΛΕΙΤΟΥΡΓΟΙ. Κάθε “παρασπονδία” και κάθε (παρ)ερμηνία των δήθεν “συνταγματολόγων” είναι απάτη αν όχι και έγκλημα και ως τέτοιο πρέπει να αντιμετωπίζεται.