Ο Αργύρης Σαββίδης «ξαναγεννήθηκε» στα 40 του χρόνια, όταν άφησε πίσω του τον κόσμο των ναρκωτικών και είδε τη ζωή με καθαρή ματιά, όπως -ίσως- είχε να την δει από τα νηπιακά του χρόνια.
Παραιτημένος από τη μάχη για να ζήσει, παρ΄ότι πατέρας τεσσάρων παιδιών, η επιμονή της μάνας που έβλεπε τον γιο της να σβήνει, ήταν εκείνη που τελικά τον οδήγησε στο ξέφωτο, αφού ο ίδιος μπορεί να επέλεξε να πεθάνει αλλά η μάνα του πάλευε να τον κρατήσει στη ζωή.
Σήμερα, καθαρός από ουσίες, έγινε φύλακας-άγγελος, άλλων παιδιών που παλεύουν να βγουν από το σκοτάδι στο φως, δείχνοντάς τους το δρόμο που ακολούθησε ο ίδιος και κατάφερε να βγει από τον λαβύρινθο των ουσιών.
Πολύ σύντομα, ο Αργύρης Σαββίδης, θα έρθει στη Ρόδο για να δώσει το χέρι και σε άλλα παιδιά που έχουν την ανάγκη του, ιδρύοντας παράρτημα του Κέντρου «No Drugs» που λειτουργεί στην Ν. Μηχανιώνα της Θεσσαλονίκης.
Στη συνέντευξή του σήμερα στη «δημοκρατική» ξεδιπλώνει την ιστορία της ζωής του, καταρρίπτει μύθους και στερεότυπα και λέει ωμές αλήθειες για τον κόσμο εκείνο, που δεν είναι τελικά και τόσο μακριά μας.


Αργύρη, θέλω να μου πεις πώς εσύ από χρόνιος χρήστης ναρκωτικών, έφτασες σήμερα να είσαι υπεύθυνος λειτουργίας Κέντρου Απεξάρτησης.
Όταν καθάρισα από τα ναρκωτικά, πριν από 4,5 χρόνια, μέσα από ένα τέτοιο κέντρο σαν το δικό μου, αποφάσισα να βοηθήσω κι άλλους ανθρώπους να βγουν από τον κόσμο των ναρκωτικών. Οποιο παιδί «καθαρίζει», μετά αν θέλει, εργάζεται στο κέντρο βοηθώντας άλλα παιδιά. Δούλεψα κι εγώ σε ένα τέτοιο κέντρο και μετά άνοιξα ένα δικό μου. Για να λειτουργήσει μια τέτοια δομή χρειάζονται σύμβουλοι κατά κύριο λόγο πρώην χρήστες, που θα σταθούν στα παιδιά, ένας ψυχίατρος και προσωπικό που θα προσφέρει υπηρεσίες στο κέντρο.
• Εσύ πώς έμπλεξες με τα ναρκωτικά;
Από πολύ μικρός έπαιρνα κρυφά τσιγάρα από τον πατέρα μου, έπαιρνα ναφθαλίνες από την ντουλάπα και τις μύριζα…
• Σε ποια ηλικία αυτά;
Περίπου 6 με 7 ετών. Στα 10 μου πήγα να μάθω μια τέχνη, του ηλεκτρολόγου αυτοκινήτων. Εκεί εθίστηκα στη βενζίνη, κάθε μέρα έκανα εισπνοές. Από ναρκωτικά δεν είχα ιδέα, δεν ήξερα τίποτα. Χώρισαν οι γονείς μου και φύγαμε με τη μητέρα μου από το χωριό και πήγαμε στον Βόλο. Τότε ήρθαν όλα στο δρόμο μου… Δεν έμπλεξα με κακές παρέες όπως συνηθίζουμε να λέμε. Αυτός είναι ένας μύθος. Εγώ πήγα στις κατάλληλες παρέες για να μπλέξω με ναρκωτικά. Από εκεί και πέρα ήταν πολύ εύκολο. Κάθε μέρα γνώριζα κι ένα ναρκωτικό.
• Τα έχεις δοκιμάσει όλα;
Ο,τι κυκλοφορεί στην Ελλάδα το έχω πάρει.
• Σε ποια ηλικία ξεκινάει η χρήση;
Από τα 12, 13.

• Όταν μιλάμε για αυτές τις ηλικίες, στο μυαλό μας έρχεται η εικόνα ενός παιδιού όχι ενός χρήστη.
Και όμως, το πρόβλημα είναι πιο μεγάλο απ΄ότι νομίζουμε και ναρκωτικά μπορεί να βρει κανείς πιο εύκολα απ΄ό,τι πιστεύουμε. Ακόμα και τα διάφορα σιρόπια που δίνουμε νόμιμα στα παιδιά, αν τα πιει κάποιος σε μεγάλη ποσότητα μπορεί να δράσουν ως ναρκωτικό. Ετσι ξεκίνησα κι εγώ.
• Και μετά;
Μετά τα σιρόπια ήρθαν τα χάπια, μετά τα τσιγάρα – το μαύρο εννοώ- ώσπου σιγά σιγά ήρθε και η πρέζα στη ζωή μου.
• Αυτό σε ποια ηλικία;
Στα 17 μου.
• Οπότε ενηλικιώνεσαι και είσαι πια απόλυτα εξαρτημένος.
Ναι. Οσο ήμουν στη χρήση, παντρεύτηκα και έκανα τέσσερα παιδιά.
• Η σύζυγός σου γνώριζε;
Φυσικά, τα πάντα.
• Ηταν κι εκείνη στα ναρκωτικά;
Όχι, δεν είχε καμία σχέση. Ούτε μπίρα δεν έχει πιει στη ζωή της.
• Εργαζόσουν;
Ναι.
• Κάνετε λοιπόν τέσσερα παιδιά… Πότε συνειδητοποιείς ότι είχες πρόβλημα;
Από την αρχή ήξερα ότι είμαι εθισμένος, ήδη από τα 17 μου. Αμέσως ζήτησα βοήθεια. Τότε δεν με έπαιρνε η «Ιθάκη» επειδή ήμουν ανήλικος. Μόλις έκλεισα τα 18 πήγα, έβγαλα το πρόγραμμα. Την πρώτη μέρα που βγήκα έξω, ήπια… Μετά μπαινόβγαινα από τα ψυχιατρεία, πήγα επίσης στον ΟΚΑΝΑ, πήγα στο ΚΕΘΕΑ. Στον ΟΚΑΝΑ παιδεύτηκα πάρα πολύ γιατί τότε δεν υπήρχε στον Βόλο. Πηγαινοερχόμουν κάθε μέρα Βόλο-Θεσσαλονίκη και μετά στη Λάρισα.

• Όλα αυτά τα χρόνια πώς συντηρούσες την οικογένειά σου;
Το βράδυ εργαζόμουν ως σερβιτόρος και το πρωί στην οικοδομή. Είχα ανοίξει και δύο μαγαζιά στον Βόλο…
• Παρά την εξάρτησή σου, ήσουν δραστήριος πάντως.
Στην αρχή είναι όλα τέλεια, μετά έρχονται τα προβλήματα που δεν σου επιτρέπουν να ανταποκριθείς ούτε στα βασικά.
• Επιασες πάτο;
Δεν πήγαινε πιο κάτω.
Δηλαδή;
Ο μεγάλος μου ο γιος σήμερα είναι 19 και ο πιο μικρός είναι στα 11. Ποτέ δεν τους χάρισα οικογενειακές στιγμές. Με τα παιδιά μου δεν έχουμε καθίσει ποτέ στο ίδιο τραπέζι να φάμε όλοι μαζί σαν οικογένεια. Η οικογένειά μου βίωσε τον απόλυτο ρατσισμό εξαιτίας μου, λόγω της κατάστασής μου. Η γιαγιά μου, μου άφησε μια πολύ μεγάλη περιουσία, τα ξεπούλησα όλα για να «πίνω». Όταν μπήκα στο Κέντρο Απεξάρτησης, δεν είχα ούτε ρούχα να φορέσω. Μπήκα με ένα σορτσάκι κι ένα φακελάκι.
• Στο Κέντρο όπου τελικά κατάφερες να απεξαρτηθείς λες;
Ναι.
• Σε ποια ηλικία;
Στα 40 μου.
• Σου πήρε δηλαδή 23 χρόνια για να τα καταφέρεις;
Ναι. Αλλά δεν σταμάτησα ποτέ όλα αυτά τα χρόνια να ψάχνω για προγράμματα απεξάρτησης. Εχω βγάλει και δύο προγράμματα απεξάρτησης στη Γερμανία, εδώ στην Ελλάδα ό,τι πρόγραμμα μού πρότειναν το έβγαζα. Ηθελα κι εγώ να κόψω, αλλά δεν έβρισκα τον τρόπο. Εχω μπει 13 φορές στο ψυχιατρείο, στο σύνολο έχω κάτσει μέσα 4,5 χρόνια. Όλα αυτά τα χρόνια η σύζυγός μου, δυστυχώς με στήριζε.
• Λες «δυστυχώς». Δεν έπρεπε;
Τότε το ήθελα, αλλά σήμερα όπως το βλέπω έπρεπε να με είχε παρατήσει. Της χάλασα όλη της τη ζωή και την ηρεμία της οικογένειάς μου.
• Σήμερα είστε μαζί;
Όχι, δεν είμαστε μαζί αλλά έχουμε πολύ καλή σχέση.
• Με τα παιδιά σου, τι σχέση έχετε;
Σήμερα έχω την καλύτερη σχέση.• Η σχέση σας φαντάζομαι πέρασε από 40 κύματα…
-Ο μεγάλος ο γιος μου, μέχρι πριν από δύο χρόνια με φώναζε πρεζάκια, ούτε μπαμπά, ούτε Αργύρη. Και είχε απόλυτο δίκιο.
• Φοβάσαι ότι μπορεί να μπλέξουν τα παιδιά σου;
Φοβάμαι, ναι. • Σε έχουν δει σε κακό χάλι εξαιτίας της χρήσης;
Ειδικά οι δύο μεγάλοι μου γιοι, εννοείται. Από το πρωί ως τα βράδυ έβλεπαν έναν πατέρα μέσα στην εξαθλίωση.
• Είναι αδιανόητο πάντως για εμάς, να αντιληφθούμε την κατάσταση ή την ψυχολογία ενός ανθρώπου που ξέρει ότι καταστρέφει τον εαυτό του, ξέρει ότι καταστρέφει τους γύρω του και παρ΄όλα αυτά, εξακολουθεί να είναι στη χρήση.
Οι επιστήμονες λένε πως όταν γεννάει μια γυναίκα οι πόνοι της είναι επτά φορές μεγαλύτεροι από το να σου σπάνε τα κόκαλα σε όλο το σώμα. Οι «χαρμάνες» του ναρκομανή είναι 37 φορές μεγαλύτερες από τον πόνο της γέννας.
• Όταν δεν έχει πάρει τη δόση του λες;
Ναι. Εκείνες τις στιγμές ζεις την απόλυτη τρέλα, κάνεις τα πάντα για να πιείς, όταν λέμε τα πάντα εννοούμε τα πάντα. Δεν υπολογίζεις ούτε οικογένεια, ούτε αρχές ούτε τίποτα. Το μόνο που σε νοιάζει είναι να πάρεις τη δόση σου.
• Το πιο ακραίο πράγμα που έχεις κάνει για να πάρεις τη δόση ποιο είναι;
Τα παιδιά μου, ειδικά τα μικρά, τα άφηνα χωρίς γάλα, χωρίς πάνες… Από τα μεγαλύτερα έπαιρνα τα δώρα που τους έφερναν τις γιορτές και τα πουλούσα… Εφερα την οικογένειά μου σε κατάσταση πείνας κυριολεκτικά. Η γυναίκα μου έφτασε σε σημείο να ζητιανεύει για να μεγαλώσουν τα παιδιά μας.
• Φυλακή έχεις κάνει;
Εχω κάνει στρατιωτικές φυλακές, για ναρκωτικά.
• Εχεις πολλά τατουάζ πάνω σου, σημαίνουν κάτι;
Τα περισσότερα όχι, μερικά ναι. Εχω χαράξει πάνω μου την προσευχή των ναρκομανών.
• Ποια είναι η προσευχή των ναρκομανών;
Θεέ μου δώσε μου τη γαλήνη να δέχομαι τα πράγματα που δεν μπορώ να αλλάξω, το κουράγιο να αλλάζω αυτά που μπορώ και την σοφία να γνωρίζω τη διαφορά.
• Οπότε στα 40 σου λοιπόν, ανακαλύπτεις αυτή τη δομή για να δώσεις μια ακόμα ευκαιρία στον εαυτό σου.
Όχι εγώ, η μάνα μου. Εγώ στα τελευταία τρία χρόνια ήμουν κάθε μέρα στο νοσοκομείο. Είχα κόψει την «πρέζα» και είχα πάει πια στην φαιντανύλη, ένα οπιοειδές 50 με 100 φορές πιο ισχυρό από τη μορφίνη, που κυκλοφορεί και στη Ρόδο. Μου προκαλούσε μυοκαρδίες, μπήκα στην εντατική στη Λάρισα. Εκτοτε κάθε μέρα 7 η ώρα το απόγευμα έπρεπε να είμαι στο νοσοκομείο για να με συνεφέρουν. Η μάνα μου έκανε κάθε μέρα αυτό το δρομολόγιο, ερχόταν από το σπίτι να με πάρει και με πήγαινε στο νοσοκομείο.
• Κάθε μέρα αυτό;
Ναι. Στα ψυχιατρεία έκανα πια φασαρίες, δεν με δέχονταν. Όταν πήγαινα ζητούσα φάρμακα για να μαστουρώσω. Αυτή είναι η αλήθεια. Είχα απελπιστεί και είχα πάρει την απόφαση ότι θα πεθάνω. Η μάνα μου όμως ψαχνόταν, ήθελε να ζήσω, να καθαρίσω. Εγινε λοιπόν ένα επεισόδιο, έκανα απόπειρα αυτοκτονίας και τότε έψαξε, βρήκε ένα κέντρο απεξάρτησης και μου είπε «πρέπει να πας εκεί». Της λέω «ρε μάνα, έχω δοκιμάσει τα πάντα, δεν πάει άλλο, άσε με ήσυχο». Τότε μου είπε ότι θα μου δώσει χρήματα να πάω να πάρω τη δόση μου, με την προϋπόθεση όμως ότι μετά θα πήγαινα στο κέντρο. Το δέχθηκα, είχα μια κρυφή ελπίδα ότι ίσως υπάρχει τρόπος να καθαρίσω να φύγει η χαρμάνα από πάνω μου, δεν μπορούσα άλλο, δεν άντεχα. Ετσι λοιπόν, μπήκα στο κέντρο και είδα ένα διαφορετικό περιβάλλον εντελώς από όσα είχα δει μέχρι τότε. Είδα παιδιά, πρώην χρήστες, καθαρά και τότε πήρα ελπίδα και πίστη. Από την πρώτη μέρα πίστεψα ότι θα μείνω καθαρός.
• Πόσο καιρό σου πήρε να καθαρίσεις μέσα στο κέντρο;
Εννιά μήνες κι έξι ημέρες. Ηταν η καλύτερη περίοδος της ζωής μου.
• Θυμάσαι την πρώτη μέρα που δεν πήρες ναρκωτικά;
Ναι φυσικά, ήταν μια καλή μέρα. Ηταν μια εξαιρετική ημέρα…
• Την ημέρα που βγήκες την θυμάσαι;
Μπήκα Σάββατο βράδυ 02.30 τα χαράματα στο Κέντρο και βγήκα ημέρα Πέμπτη. Όταν βγήκα πήγα Θεσσαλονίκη, να ψάξω να βρω ένα σπίτι αλλά οικονομικά δεν μπορούσα να αντεπεξέλθω.
Με τα παιδιά που είχαν το Κέντρο, είχα αναπτύξει τέλειες σχέσεις και μετά από δυο ημέρες ξαναγύρισα και ζήτησα να εργαστώ εκεί, κι έτσι γύρισα ξανά, ως εργαζόμενος αυτή τη φορά. Εμεινα περίπου έναν χρόνο κι έτσι μπήκε το μικρόβιο να κάνω κι εγώ ένα κέντρο για να βοηθήσω άλλα παιδιά να δουν ότι υπάρχει τρόπος, υπάρχει δεύτερη ευκαιρία. Στην Ελλάδα, παρ΄ότι είναι αναγνωρισμένο σε όλο τον υπόλοιπο κόσμο, το «Ν.Α.» αναγνωρίστηκε το 2014.
• Τι είναι το «Ν.Α.»;
Ναρκομανείς Ανώνυμοι. Σιγά σιγά τρέχει το πρόγραμμα, παρ΄ότι ακόμα έχουμε δρόμο μπροστά μας.
• Πόσα παιδιά σήμερα παρακολουθούν το πρόγραμμα στο Κέντρο;
Συνολικά 15 άτομα, από τη Ρόδο έχουμε συνολικά έξι άτομα.
• Η Ρόδος πώς επελέγη για τη δημιουργία του παραρτήματος «Nodrugs»;
Σύμφωνα με στοιχεία κρατικών φορέων που έχουμε στη διάθεσή μας, Ρόδος είναι η δεύτερη περιοχή στην Ελλάδα -αναλογικά με τον πληθυσμό της- μετά την Καβάλα, με τους περισσότερους χρήστες ναρκωτικών.
Η ανάγκη δημιουργίας παραρτήματος στη Ρόδο προκύπτει από τα στοιχεία αλλά και από γονείς χρηστών που έχοντας δει αποτελέσματα σε άλλους χρήστες, θέλουν και τα παιδιά τους να έχουν δεύτερη ευκαιρία στη ζωή. Εχουμε βοηθήσει και βοηθάμε και άλλα πατριωτάκια σας από τη Ρόδο και μακάρι να βοηθήσουμε κι άλλα παιδιά. Για το Κέντρο στο νησί σας απομένουν μόνο κάποια διαδικαστικά ζητήματα και πολύ σύντομα θα είμαστε έτοιμοι να λειτουργήσουμε με τη συνδρομή και πρώην χρηστών από τη Ρόδο.

 

4 σχόλια στο Aργ. Σαββίδης: Aπο χρόνιος χρήστης σκληρών, στο πλευρό όσων παλεύουν να απεξαρτηθούν

  1. Avatar Ο/Η efh λέει:

    πρωτη φορα βλεπω σε κεντρο απεξαρτησεις να κανουν ive και να καπνιζουν και να πινουν ξαναξ,με λιγα λογια ολα για το χρημα

  2. Avatar Ο/Η Γιωργος Χατσηγιαννης λέει:

    Απατεωνας….μακρια (δεν ειναι καν καθαρος ο ιδιος)

  3. Avatar Ο/Η KYRIAKOS λέει:

    συμφωνω με τον Παναγιωτη και χρησιμοποιει και το ονομα του ΝΑ

  4. Avatar Ο/Η Παναγιώτης λέει:

    Ναι αλλά 900 ευρώ τον μήνα για να γίνουμε καλά είναι υπερβολικά δύσκολο για έναν χρήστη οπότε τσάμπα ελπίδες χαρίζεις Αργύρη

Σχολιασμός άρθρου

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΑΡΘΡΑ