Οι αλεπούδες δεν είναι γατιά, να πιάνονται με τα νύχια τους και ν’ ανεβαίνουν όπου τους αρέσει. Ωστόσο, δοκίμασε κάμποσες φορές. Πιάστηκε από δω, πιάστηκε από κει, τίποτα δεν κατάφερνε. Καθότανε μόνο κάτω, σήκωνε τα μάτια της στα σταφύλια, τα κοίταζε καλά καλά κι ο καημός τους την έτρωγε.

Στα κατατελευταία απελπισμένη, για να παρηγορηθεί, κορόιδεψε η ίδια τον εαυτό της:
– Δε βαριέσαι, δεν πειράζει, ας πάμε παρακάτω… Εξάλλου, αυτά δεν τρώγονται. Αγίνωτα είναι ακόμη…

Τα σταφύλια, ακούγοντάς τη, μοιάζανε να την ειρωνεύονται, να την περιγελούν:

– Ακούς εκεί… Είμαστε, λέει, αγίνωτα! Εμείς, κυρα-αλεπού, αγίνωτα δεν είμαστε. Γλυκά, σαν το μέλι, είμαστε! Μα, αφού δε μας φτάνεις, τι να πεις… μας λες αγίνωτα, για να ξεγελάσεις την ανημποριά σου!

Από το μύθο αυτό έμεινε και η έκφραση:
«Όσα δεν φτάνει η αλεπού, τα κάνει κρεμαστάρια!»