Sorry, τώρα το κατάλαβα 🙂

Κατά κανόνα η μόλυνση γίνεται πάντα μέσω συγκεκριμένης μολυσμένης σκνίπας (είδος Phlebotomus).
Ένας μολυσμένος σκύλος ΔΕΝ μπορεί να μολύνει έναν άλλο (ή τον άνθρωπο) απλά και μόνο μέσω δαγκώματος.

‘Οσον αφορά την προστασία των σκύλων σας: Να τους φοράτε πάντα εντομοαποθητικό κολλάρο από τον Μάιο μέχρι τον Νοέμβριο. Επίσης έχει κυκλοφορήσει προληπτικό εμβόλιο. Ρωτήστε τον κτηνίατρο σας για περισσότερες πληροφορίες.

Με εκτίμηση,
Αννα Κατωγυρίτη
Βιολόγος,
Φοιτήτρια Κτηνιατρικής VMRCVM, Αμερική

ναι Αντωνία, το διόρθωσαν! ελεγε οτι μεταδίδεται απ τα σκυλιά!!!!!

βρε Μαρίνα, ποιός έγραψε το άρθρο της εφημερίδας εννοώ! το άρθρο του καθηγητή το βαλα εγω!!

Ο “άσχετος” που έγραψε το άρθρο είναι πρώην Καθηγητής στο ΑΠΘ, για την ακρίβεια, παρασιτολογίας, ακριβώς όπως λέει. Εσάς τα διαπιστευτήριά σας κυρία Άννα, που ξέρετε καλύτερα από τον Καθηγητή;

”1η Ερώτηση: Υπάρχει κίνδυνος να προσβληθεί από λεϊσμανίωση ο ιδιοκτήτης και η οικογένειά του από το μολυσμένο σκύλο τους;

Απάντηση: Όχι. Σύμφωνα με επιζωοτιολογικά και επιδημιολογικά στοιχεία στην Ελλάδα ο άνθρωπος μολύνεται από τις σκνίπες που πήραν το παράσιτο από μολυσμένο άνθρωπο, όχι από μολυσμένο σκύλο. Γι’ αυτό άλλωστε:

α) παρατηρούνται κατά μέσο όρο μόνον 25 νέα κρούσματα του νοσήματος ετησίως στον άνθρωπο στην Ελλάδα, ενώ στον σκύλο παρατηρούνται περισσότερα από 100.000 κρούσματα του νοσήματος (υπολογίζεται ότι ανάλογα με την περιοχή της χώρας, σε κάθε μολυσμένο άνθρωπο αντιστοιχούν 940-5.550 μολυσμένοι σκύλοι !),

β) υπάρχουν περιοχές, όπως ο Ν. Χαλκιδικής και γύρω από την πόλη της Θεσσαλονίκης, όπου τα κρούσματα του νοσήματος στον άνθρωπο είναι σπανιότατα (στις περιοχές αυτές αναφέρθηκαν στον άνθρωπο συνολικά 9 κρούσματα του νοσήματος σε διάστημα 47 ετών !), σε αντίθεση με τη μόλυνση του σκύλου που είναι συχνή,

γ) υπάρχουν περιοχές, όπως στο Ν. Δράμας και το Ν. Καβάλας, όπου για σειρά ετών αναφέρονται ετησίως τουλάχιστον 3-4 κρούσματα λεϊσμανίωσης στον άνθρωπο και περιοχές, όπως στους νομούς Καστοριάς, Φλωρίνης, Γρεβενών, Έβρου κ.α., όπου δεν αναφέρονται κρούσματα λεϊσμανίωσης στον άνθρωπο, παρά το γεγονός ότι η μόλυνση του σκύλου στις περιοχές αυτές είναι συχνή, και

δ) δεν αναφέρθηκαν κρούσματα λεϊσμανίωσης σε οικογένειες που έχουν μολυσμένους σκύλους. ”