Έφυγε από τη ζωή ο Ιάκωβος Γερονικόλας, ο άνθρωπος που έδεσε το όνομά του με το τουριστικό θαύμα της Ρόδου

Βαρύ πέν­θος στον επι­χει­ρη­μα­τι­κό και του­ρι­στι­κό κόσμο της Δω­δε­κα­νή­σου – Ο γνω­στός επι­χει­ρη­μα­τί­ας και ξε­νο­δό­χος άφησε την τε­λευ­ταία του πνοή σή­με­ρα τα ξη­με­ρώ­μα­τα στην κλι­νι­κή Euromedica της Ρόδου, όπου νο­ση­λευό­ταν. Η πο­ρεία του, από την Αυ­στρα­λία μέχρι τη Ρόδο, ταυ­τί­στη­κε με τη γέν­νη­ση του σύγ­χρο­νου του­ρι­στι­κού προ­ϊ­ό­ντος του νη­σιού.

Υπάρ­χουν ονό­μα­τα που δεν χρειά­ζο­νται συ­στά­σεις σε αυτόν τον τόπο. Ο Ιά­κω­βος Γε­ρο­νι­κό­λας, γνω­στός σε όλους και ως Τζακ, ήταν ένα από αυτά. Ένας άν­θρω­πος που είδε τη Ρόδο πριν από εκεί­νη γίνει αυτό που είναι σή­με­ρα, που πί­στε­ψε στις δυ­να­τό­τη­τές της όταν ακόμη ελά­χι­στοι μι­λού­σαν για μα­ζι­κό του­ρι­σμό, και που επέ­λε­ξε να ρίξει άγκυ­ρα εδώ, αφή­νο­ντας πίσω του μια ζωή χτι­σμέ­νη στην άλλη άκρη του πλα­νή­τη.

Η εί­δη­ση του θα­νά­του του έγινε γνω­στή τις πρώ­τες πρω­ι­νές ώρες σή­με­ρα και προ­κά­λε­σε βαθιά θλίψη στον επι­χει­ρη­μα­τι­κό κόσμο του νη­σιού, στον χώρο του του­ρι­σμού, αλλά και σε δε­κά­δες αν­θρώ­πους που συ­νερ­γά­στη­καν μαζί του στις έξι και πλέον δε­κα­ε­τί­ες της αδιά­κο­πης δρα­στη­ριό­τη­τάς του.

Από την Αυ­στρα­λία στη Ρόδο

Η δια­δρο­μή του υπήρ­ξε αντι­προ­σω­πευ­τι­κή μιας ολό­κλη­ρης γε­νιάς ομο­γε­νών που επέ­στρε­ψαν στην Ελ­λά­δα κου­βα­λώ­ντας εμπει­ρί­ες, κε­φά­λαια και, κυ­ρί­ως, έναν δια­φο­ρε­τι­κό τρόπο σκέ­ψης. Είχε ζήσει και ερ­γα­στεί επί σειρά ετών στην Αυ­στρα­λία, ασχο­λού­με­νος με πολλά και δια­φο­ρε­τι­κά αντι­κεί­με­να, σε δια­φο­ρε­τι­κές πό­λεις, ενώ οι επαγ­γελ­μα­τι­κές του ανα­ζη­τή­σεις τον είχαν οδη­γή­σει ακόμη και στην αφρι­κα­νι­κή ήπει­ρο.

Όταν άρ­χι­σε να επι­σκέ­πτε­ται συ­στη­μα­τι­κά τη Ρόδο, διέ­κρι­νε κάτι που δεν ήταν προ­φα­νές σε όλους. Ένα νησί ορ­γα­νω­μέ­νο, με υπο­δο­μές, με δρό­μους και φω­τι­σμό, με αρ­χι­τε­κτο­νι­κή πα­ρα­κα­τα­θή­κη από την ιτα­λι­κή πε­ρί­ο­δο και με δύο λι­μά­νια που μπο­ρού­σαν να λει­τουρ­γή­σουν ως πύλες ει­σό­δου. Το συ­μπέ­ρα­σμά του ήταν απλό και απο­δεί­χθη­κε προ­φη­τι­κό. Η Ρόδος είχε του­ρι­στι­κό μέλ­λον.

Δεν άρ­γη­σε να το με­τα­τρέ­ψει σε επι­χει­ρη­μα­τι­κή πράξη. Στρά­φη­κε στους με­γά­λους τα­ξι­διω­τι­κούς ορ­γα­νι­σμούς της Ευ­ρώ­πης, με έμ­φα­ση στη σκαν­δι­να­βι­κή αγορά, και άνοι­ξε το πρώτο του γρα­φείο, το Interopa Tours, μαζί με συ­νερ­γά­τες που έμει­ναν στην ιστο­ρία του ρο­δια­κού του­ρι­σμού. Ακο­λού­θη­σαν γρα­φεία στην Κρήτη, στην Κω, στην Κύπρο, στην Αθήνα, στη Θεσ­σα­λο­νί­κη και στη Χαλ­κι­δι­κή. Στον ει­σερ­χό­με­νο του­ρι­σμό, όπως ο ίδιος είχε πε­ρι­γρά­ψει σε πα­λαιό­τε­ρη συ­νέ­ντευ­ξή του, βρέ­θη­καν να είναι από τους με­γα­λύ­τε­ρους της χώρας.

Η στρο­φή προς τα ξε­νο­δο­χεία

Η οι­κο­γέ­νειά του είχε ξε­κι­νή­σει από εντε­λώς δια­φο­ρε­τι­κό χώρο. Ο πα­τέ­ρας του υπήρ­ξε αντι­πρό­σω­πος πε­τρε­λαιοει­δών για τα Δω­δε­κά­νη­σα και ο ίδιος, στα πρώτα χρό­νια της επι­στρο­φής του, επέν­δυ­σε σε νέες εγκα­τα­στά­σεις απο­θή­κευ­σης καυ­σί­μων, κα­τα­σκευα­σμέ­νες με αμε­ρι­κα­νι­κές προ­δια­γρα­φές, οι οποί­ες στέ­κουν μέχρι σή­με­ρα.

Ήταν όμως μια δρα­στη­ριό­τη­τα που, όπως πα­ρα­δε­χό­ταν ο ίδιος, δεν τον εξέ­φρα­ζε. Πα­ρό­τι επι­κερ­δής, την εγκα­τέ­λει­ψε για να επι­κε­ντρω­θεί εκεί που έβλε­πε το μέλ­λον. Ξε­κί­νη­σε από ένα μικρό ξε­νο­δο­χείο, το Royal, το επέ­κτει­νε, στη συ­νέ­χεια απέ­κτη­σε πλειο­ψη­φι­κό πο­σο­στό στο Eden Rock και αρ­γό­τε­ρα προ­χώ­ρη­σε στη δη­μιουρ­γία του Olympic Palace. Πού­λη­σε τη συμ­με­το­χή του στην εται­ρεία καυ­σί­μων για να χρη­μα­το­δο­τή­σει το ξε­νο­δο­χεια­κό εγ­χεί­ρη­μα, μια από­φα­ση που τότε φά­ντα­ζε τολ­μη­ρή και εκ των υστέ­ρων απο­δεί­χθη­κε κα­θο­ρι­στι­κή.

Ο ίδιος δεν διεκ­δί­κη­σε ποτέ μόνος του τον τίτλο του δη­μιουρ­γού. Στην τε­λευ­ταία του συ­νέ­ντευ­ξη στην «δη­μο­κρα­τι­κή», όταν ρω­τή­θη­κε ποιοι έθε­σαν τις βά­σεις για το λε­γό­με­νο θαύμα της Ρόδου, ανέ­φε­ρε ονο­μα­στι­κά μια σειρά από πρω­το­πό­ρους ξε­νο­δό­χους και επι­χει­ρη­μα­τί­ες της επο­χής, το­πο­θε­τώ­ντας τον εαυτό του ανά­με­σά τους και όχι πάνω από αυ­τούς.

Η προ­ε­δρία της ΔΑΝΕ

Σταθ­μός στην πο­ρεία του υπήρ­ξε η ανά­μει­ξή του με τη Δω­δε­κα­νη­σια­κή Ναυ­τι­λια­κή Εται­ρεία. Είχε δη­λώ­σει ότι δέ­χτη­κε μετά από πιέ­σεις και πα­ρα­κλή­σεις, σε μια πε­ρί­ο­δο που η εται­ρεία αντι­με­τώ­πι­ζε σο­βα­ρά προ­βλή­μα­τα, και ότι έθεσε συ­γκε­κρι­μέ­νους όρους πριν ανα­λά­βει. Διε­τέ­λε­σε μέλος του διοι­κη­τι­κού συμ­βου­λί­ου και στη συ­νέ­χεια πρό­ε­δρος, από τον Αύ­γου­στο του 1998 έως τον Αύ­γου­στο του 2000, οπότε και ανα­κη­ρύ­χθη­κε επί­τι­μος πρό­ε­δρος.

Στη διάρ­κεια της θη­τεί­ας του δό­θη­κε βάρος στην απο­κα­τά­στα­ση του στό­λου. Πλοία που είχαν πα­ρο­πλι­στεί ή πα­ρου­σί­α­ζαν βλά­βες επι­σκευά­στη­καν και επέ­στρε­ψαν σε δρο­μο­λό­για, ενώ ο ίδιος είχε πιέ­σει για πολύ με­γα­λύ­τε­ρη αύ­ξη­ση κε­φα­λαί­ου από εκεί­νη που τε­λι­κά εγκρί­θη­κε.

Ο αθλη­τι­σμός και η άλλη πλευ­ρά

Πέρα από τον του­ρι­σμό και τη ναυ­τι­λία, το όνομά του συν­δέ­θη­κε και με το ρο­δια­κό πο­δό­σφαι­ρο. Υπήρ­ξε μέλος του διοι­κη­τι­κού συμ­βου­λί­ου της ΠΑΕ Ρόδος, σε μια εποχή που η ομάδα ανέ­βη­κε από τη Γ΄ Εθνι­κή στην Α΄ Κα­τη­γο­ρία, γρά­φο­ντας ίσως τις πιο λα­μπρές σε­λί­δες της ιστο­ρί­ας της. Ήταν μια πε­ρί­ο­δος που ολό­κλη­ρη η Δω­δε­κά­νη­σος στοι­χή­θη­κε πίσω από την ομάδα, με φι­λά­θλους να τα­ξι­δεύ­ουν από τα γύρω νησιά για να την στη­ρί­ξουν.

Χα­ρα­κτη­ρι­στι­κή της νο­ο­τρο­πί­ας του ήταν μια ιστο­ρία που ο ίδιος δι­η­γού­νταν. Όταν, βρι­σκό­με­νος στο εξω­τε­ρι­κό για επαγ­γελ­μα­τι­κούς λό­γους, πλη­ρο­φο­ρή­θη­κε ότι υπήρ­χε πρό­θε­ση να απο­μα­κρυν­θεί ο προ­πο­νη­τής της ομά­δας, έθεσε ευ­θέ­ως το δί­λημ­μα ότι αν έφευ­γε εκεί­νος, θα απο­χω­ρού­σε και ο ίδιος. Και έτσι έγινε.

Μια πα­ρα­κα­τα­θή­κη και μια συμ­βου­λή

Μέχρι τα τε­λευ­ταία χρό­νια της ζωής του πα­ρέ­με­νε παρών στο οι­κο­νο­μι­κό γί­γνε­σθαι του νη­σιού, με άποψη για το μέλ­λον του του­ρι­σμού. Σε μία από τις τε­λευ­ταί­ες του δη­μό­σιες το­πο­θε­τή­σεις είχε απευ­θύ­νει στους ξε­νο­δό­χους μια σαφή προ­τρο­πή, να μην που­λούν τις μο­νά­δες τους αλλά να τις κρα­τούν, θε­ω­ρώ­ντας ότι απο­τε­λούν πε­ριου­σία στρα­τη­γι­κής ση­μα­σί­ας για την ίδια τη χώρα.

Με τον θά­να­τό του κλεί­νει ένας κύ­κλος πε­ρισ­σό­τε­ρων από 60 ετών επι­χει­ρη­μα­τι­κής δια­δρο­μής, που ξε­κί­νη­σε στην άλλη άκρη του κό­σμου και ολο­κλη­ρώ­θη­κε στο νησί που ο ίδιος επέ­λε­ξε ως τόπο του. Η Ρόδος που πα­ρα­δί­δει στις επό­με­νες γε­νιές φέρει, σε με­γά­λο βαθμό, τη σφρα­γί­δα αν­θρώ­πων σαν κι εκεί­νον.

Ο τόπος και ο χρό­νος της κη­δεί­ας του δεν έχουν ακόμη προσ­διο­ρι­στεί και ανα­μέ­νε­ται να ανα­κοι­νω­θούν από την οι­κο­γέ­νειά του.

Η «δη­μο­κρα­τι­κή» εκ­φρά­ζει τα θερμά της συλ­λυ­πη­τή­ρια στην οι­κο­γέ­νεια και στους οι­κεί­ους του, στη σύ­ζυ­γό του Αντω­νία και στα παι­διά του, Μαρία και Νι­κό­λα.