Η ανάπτυξη μιας χώρας δε φαίνεται μόνο στους οικονομικούς δέκτες που για τους περισσότερες πολίτες δε σημαίνουν και τίποτα. Η ανάπτυξη θα έπρεπε να φαίνεται σε όλα αυτά που βιώνουμε καθημερινά – στα βρώμικα, ρημαγμένα πεζοδρόμια, στους γεμάτους με σκουπίδια κάδους, στις λακκούβες των δρόμων, στα ετοιμόρροπα ιστορικά κτίρια, στην συμπεριφορά των συμπολιτών, στην αποτελεσματικότητα των δημοσίων υπηρεσιών, στην εξωτερική όψη όλων όσων βλέπουν οι πολυπόθητοι μας τουρίστες όταν έρχονται εδώ. Αυτό πρέπει να καταλάβουμε όλοι, πως αυτή η επίζηλη οικονομική ανάκαμψη και η ανάπτυξη που τόσο άνετα αναμοχλεύουμε στις καθημερινές μας κουβέντες, βαίνει πιο βαθιά από κάποια συγκεκριμένα νούμερα. Και ριζώνει προ πάντων στο κατά πόσο μπορούμε να αναπτυχθούμε εμείς σαν λαός, και να εξελιχθούμε λίγο πέραν της νοοτροπίας πως «τίποτα δε θα αλλάξει σ ’αυτή τη χώρα που ποτέ δε θα πάει μπροστά». Μάταια προσπαθούν οι κυβερνώντες με την ευημερία των αριθμών να μας πείσουν ότι έχουμε πλέον μπει στην ανάπτυξη τη στιγμή που αυτό δεν φαίνεται στη ζωή των πολλών. Η ανάπτυξη χρειάζεται έργα, όχι μόνο λόγια. Και είναι αλληλένδετη με την καθημερινή ζωή μας και προ πάντων με την έκφραση των προσώπων μας και τη διάθεση που εκπέμπουμε.

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΑΡΘΡΑ