Με τον εορτασμό των Φώτων, ολοκληρώθηκε η πιο καταθλιπτική εορταστική περίοδος των τελευταίων ετών. Τέρμα το διάλειμμα, τα κεφάλια μέσα που λέει και το άσμα.
Αυτή η εορταστική περίοδος πάντως ήταν η πιο βουβή, η πιο υποτονική και η πιο ψυχοπλακωτική που μπορώ να θυμηθώ. Μηχανικές κινήσεις, τυπικές ευχές, παγωμένα χαμόγελα, μετρημένα χρήματα, μουντά πρόσωπα, θαμπά φώτα και γκρίζα διάθεση. Παντού. Πέρασε και δεν ακούμπησε, που λέμε στην καθομιλουμένη.
Στα πηγαδάκια, στα οικογενειακά τραπέζια, στα καφέ, οι συζητήσεις περιστρέφονταν γύρω από την δύσκολη κατάσταση, τις οικονομικές υποχρεώσεις, τα τέλη κυκλοφορίας, τις δόσεις, την εφορία, τον ΕΝΦΙΑ, τα χαράτσια. Ενας ολόκληρος λαός παραμιλάει… Μας μετέτρεψαν σε ρομποτάκια. Ζούμε για να πληρώνουμε, δουλεύουμε-δεν δουλεύουμε. Μαθηματικές πράξεις συνεχώς, οι αφαιρέσεις και οι διαιρέσεις στο πρώτο πλάνο της καθημερινότητας, στον νοητό μαύρο πίνακα που κουβαλάμε πάντα μαζί μας.
Αγώνας δρόμου για να προλάβουμε τις υποχρεώσεις που διαδέχονται η μία την άλλη, άγχος, αγωνία, απογοήτευση…
Με την ψυχή στο στόμα. Ετσι αποχαιρετίσαμε το 2016, έτσι υποδεχθήκαμε το 2017. Η οικονομική κρίση έφερε τους Ελληνες αντιμέτωπους με την κατάθλιψη. Οσα λαμπιόνια κι αν φώτισαν τα σπίτια μας, κανένα δεν κατάφερε να φωτίσει την ψυχή μας.
Οι Ελληνες κάναμε Χριστούγεννα, περιμένοντας την Ανάσταση…
Είναι γεγονός ότι δεν υπάρχουν άλλα όρια ανοχής ή αντοχής. Ενας λαός αγκομαχάει. Του φόρτωσαν στην πλάτη του βάρη που δεν μπορεί να σηκώσει, θα εγκαταλείψει στου δρόμου τα μισά γιατί αδυνατεί να αντέξει το φορτίο και η διαδρομή είναι μεγάλη.
Μια χώρα που χάνει τα καλύτερα μυαλά της, που στερεί από τους συνταξιούχους μια αξιοπρεπή καθημερινότητα, που δεν μπορεί να ανοίξει την αγορά εργασίας για τους ανέργους, που δεν μπορεί να επενδύσει στην παιδεία, που δεν μπορεί να αναβαθμίσει την ποιότητα παροχών στα δημόσια νοσοκομεία, μια χώρα που δεν δίνει ελπίδα στον λαό της, είναι ήδη μια πτωχευμένη, αδύναμη και ανήμπορη χώρα.
Στη χώρα που το ημερολόγιο δείχνει 2017 αλλά η πραγματικότητα έχει γυρίσει δεκαετίες πίσω, δεν έχεις πολλά να περιμένεις από το νέο έτος. Να μας λυπηθεί μόνον ο Θεός. Οι ευχές για καλή φώτιση δεν πιάνουν χρόνια τώρα, ίσως επειδή τα αυτιά και τα μάτια εκείνων που πρέπει είναι κλειστά αλλά τα χέρια των πολιτών παραμένουν ανοικτά, περιμένοντας ελπίδα και φως.
Στη χώρα που ξημέρωσε 2017, πολλοί εύχονταν να μπορούσε ο χρόνος να γυρίσει πίσω…

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΑΡΘΡΑ